pantasgr

Ξεφυλλίζοντας το βιβλίο του Πάολο Κοέλο, ο Αλχημιστής, μου ξαναήλθαν πάλι στο μυαλό οι σκέψεις που είχα κάνει εκείνη την εποχή που το πρωτοδιάβασα. (γύρω στο 1996) Βέβαια τότε η Ελλάδα ήταν σε μια άλλη κοινωνική - πολιτική διάσταση. Ετοιμαζόταν να μπει στην νομισματική ένωση, έθετε αίτημα ανάληψης των ολυμπιακών αγώνων, βάδιζε προς τον εκσυγχρονισμό… Όλο το σύμπαν τότε, όπως θα έλεγε και ο Κοέλο, συνωμοτούσε για να πραγματοποιήσει η χώρα το όνειρο της. Να εκσυγχρονιστεί, να εξευρωπαϊστεί, να περάσει σε μια άλλη τροχιά ανάπτυξης, όπως αρκετοί τότε οραματίζονταν. Οι κοινωνικές αντιλήψεις πέρναγαν και αυτές σε άλλες «ιδεολογικές» αρχές. Ευρωπαϊκές «επενδύσεις» σε χρηματιστηριακά προϊόντα, δανεισμός με χαμηλά επιτόκια, πλαστικό χρήμα, κατανάλωση πέρα από το εισαχθέν «συνάλλαγμα» εντός της οικογένειας. Η αισιοδοξία, ξεπερνούσε όπως πάντα τη πραγματικότητα. Ήταν μια εποχή που όπως θα έλεγε ο Πάολο Κοέλο «…που όλοι προσπαθούσαν να σου υποδείξουν πώς πρέπει να ζεις, χωρίς όμως να έχουν ιδ...