pantasgr

Ξεφυλλίζοντας το βιβλίο του Πάολο Κοέλο, ο Αλχημιστής, μου ξαναήλθαν πάλι στο μυαλό οι σκέψεις που είχα κάνει εκείνη την εποχή που το πρωτοδιάβασα. (γύρω στο 1996) Βέβαια τότε η Ελλάδα ήταν σε μια άλλη κοινωνική - πολιτική διάσταση. Ετοιμαζόταν να μπει στην νομισματική ένωση, έθετε αίτημα ανάληψης των ολυμπιακών αγώνων, βάδιζε προς τον εκσυγχρονισμό… Όλο το σύμπαν τότε, όπως θα έλεγε και ο Κοέλο, συνωμοτούσε για να πραγματοποιήσει η χώρα το όνειρο της. Να εκσυγχρονιστεί, να εξευρωπαϊστεί, να περάσει σε μια άλλη τροχιά ανάπτυξης, όπως αρκετοί τότε οραματίζονταν. Οι κοινωνικές αντιλήψεις πέρναγαν και αυτές σε άλλες «ιδεολογικές» αρχές. Ευρωπαϊκές «επενδύσεις» σε χρηματιστηριακά προϊόντα, δανεισμός με χαμηλά επιτόκια, πλαστικό χρήμα, κατανάλωση πέρα από το εισαχθέν «συνάλλαγμα» εντός της οικογένειας. Η αισιοδοξία, ξεπερνούσε όπως πάντα τη πραγματικότητα. Ήταν μια εποχή που όπως θα έλεγε ο Πάολο Κοέλο «…που όλοι προσπαθούσαν να σου υποδείξουν πώς πρέπει να ζεις, χωρίς όμως να έχουν ιδ...

ΦΟΒΟΣ  ΚΑΙ ΔΕΟΣ ΝΟΥΜΕΡΟ 2 Σήμερα οι αγορές χαράσσουν και κατευθύνουν τη πολιτική, διαμορφώνουν τα συναισθήματα, ελέγχουν πλήρως τα φιλοσοφικά αδιέξοδα του σύγχρονου ανθρώπου. Φυσικά όταν μιλάμε για αγορές δεν έχουμε στο μυαλό μας αυτές που δημιούργησε η αστική τάξη το 18 ο αιώνα. Οι σύγχρονες αγορές έχουν σαν κύριο σημείο αναφοράς τις πολυεθνικές και τα τραπεζικά καρτέλ. Οι μεν πολυεθνικές έχουν επιβάλλει το πλήρη έλεγχο τους στη παραγωγή των αγαθών του πλανήτη, ενώ οι τράπεζες κατευθύνουν τη διακίνηση του χρήματος ελέγχοντας πλήρως τις πλουτοπαραγωγικές πηγές, τις επενδύσεις, την ανάπτυξη, την κρίση και γενικότερα την οικονομία. Ο απόλυτος αυτός έλεγχος για να μπορέσει να λειτουργήσει απαιτεί τη διαμόρφωση ιδεολογικών παραμέτρων,   που λειτουργούν σε κάθε μέρος του πλανήτη επιδιώκοντας έναν κύριο στόχο. Την απόλυτη εμπέδωση του σύγχρονου παραλογισμού ως μια αναπόφευκτη και αναγκαία πραγματικότητα. Ακόμα και επαναστατικές εξάρσεις που δύναται να παρατηρηθούν είτε σε ανεπτυγμ...

Νielsen: Σε ιστορικό χαμηλό η καταναλωτική εμπιστοσύνη στην ΕλλάδαNAFTEMPORIKI.GR Δευτέρα, 31 Ιανουαρίου 2011 11:13 Ο δείκτης καταναλωτικής εμπιστοσύνης στην Ελλάδα έκανε βουτιά εννέα μονάδων στο τέταρτο τρίμηνο του 2010 και έπεσε για πρώτη φορά στις 48, οδηγώντας τη χώρα στις τρεις τελευταίες θέσεις της παγκόσμιας κατάταξης (μόνο η Πορτογαλία και η Κροατία βρίσκονται χαμηλότερα, με 45 μονάδες), σύμφωνα με έρευνα της Nielsen. Όπως επισημαίνεται στην έρευνα, από τα πλέον ανησυχητικά στοιχεία είναι πως η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων (83%) δε θεωρεί πως η χώρα θα καταφέρει να βγει από την ύφεση μέσα στο 2011. Οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που τον τελευταίο καιρό βρίσκονται στη διεθνή επικαιρότητα για τα προβλήματα της Οικονομίας τους, όπως είναι η Ισπανία, η Ελλάδα, η Πορτογαλία, η Ιταλία και η Ιρλανδία, βρίσκονται όχι τυχαίως στις τελευταίες θέσεις της παγκόσμιας κατάταξης για την Καταναλωτική Εμπιστοσύνη. Στην αντίπερα όχθη, οι Ευρωπαϊκές χώρες με την υψηλότερη Καταναλωτική...

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ Δε μπορεί σήμερα 100 οικογένειες στο κόσμο να κατέχουν το 90% του παγκόσμιου πλούτου. Δε μπορεί στην εποχή μας τα 2/3 του πλανήτη να μη μπορούν να διαθέσουν παραπάνω απο 1 ευρώ για τη καθημερινή τους διαβίωση. Δε μπορεί σήμερα 4 στα 10 παιδιά του κόσμου να υποσιτίζονται. Δε μπορεί όλοι οι λαοί του κόσμου να είναι χρεωμένοι, σε 100 οικογένειες. Δε μπορεί πλέον οι υπάλληλοι του παγκόσμιου κεφαλαίου να συνεχίσουν να παίζουν επικοινωνιακά παιχνίδια, καταπατώντας τα ανθρώπινα δικαιώματα. Αυτά δεν είναι ούτε κομμουνιστικά, ούτε ισλαμικά, ούτε διεθνιστικά, ούτε αιγυπτιακά. Είναι αλήθειες, χωρίς χρώμα, θρησκεία, ιδεολογία. Όσο πιό γρήγορα το καταλάβουν οι διάφοροι περιφερόμενοι Μουμπάρακ και οι άλλοι, τόσο το καλύτερο. Διαφορετικά θα έχουμε συνέχεια. Ισλάμ, αλλα και ευρωπαϊκό παπαντάμ. Δεν είσαι μόνο εσύ Σύλβιο, γλυκοτσούτσουνος.

Η πλήρης σύγχυση των βασικών αρχών του συστήματος Με τον έλεγχο των πληροφοριών, της εκπαίδευσης, της εκδοτικής παραγωγής, του επιστημονικού – πανεπιστημιακού λόγου, επιτυγχάνεται η άγνοια των βασικών αρχών του συστήματος. Δε μπορείς συνεπώς, έχοντας πλήρη άγνοια της λειτουργίας του συστήματος, αφενός να εκφράσεις σαφή πολιτικό λόγο αμφισβήτησης αλλά και αφετέρου να παράγεις προτάσεις αντικατάστασης. Αφού δε γνωρίζεις το πρόβλημα, πώς να το λύσεις; Αυτό εξηγεί γιατί σήμερα οι κοινωνίες είναι απόλυτα εγκλωβισμένες σε ένα φιλοσοφικό αδιέξοδο και αντί να θέτουν προτάσεις, απλώς μουρμουράνε. Σα τους μαθητές που καλούνται να λύσουν ένα μαθηματικό πρόβλημα, αλλά δε γνωρίζουν όλα τα δεδομένα. Νιώθουν ότι δεν έχουν διαβάσει καλά το μάθημα τους, αλλά στην ουσία φταίει ο «καθηγητής», που τους έχει αποκρύψει τεχνηέντως ορισμένα δεδομένα για να μη μπορούν να οδηγηθούν στην επίλυση του προβλήματος. Μάλιστα ο καθηγητής προχωρά ακόμα περισσότερο. Όχι μόνο αποκρύπτει τα πραγματικά δεδομένα που χωρί...

Η ΑΛΛΟΤΡΙΩΤΙΚΗ ΜΟΡΦΗ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ Για την αλλοτρίωση του σύγχρονου ανθρώπου δηλαδή την αποξένωση από τον εαυτό του, λόγω των νέων παραγωγικών σχέσεων είχε μιλήσει ο Μαρξ και φυσικά και άλλοι κοινωνιολόγοι – φιλόσοφοι. Ο άνθρωπος με τη βιομηχανική παραγωγή μετατρέπεται - υποβιβάζεται σε μηχανή, «απολύει» την ανθρώπινη υπόσταση του που τον θέλει δημιουργό και όχι εξάρτημα. Η εργασία δε συνιστά σήμερα απλώς ένα αλλοτριωτικό μηχανισμό, αλλά ένα κύριο μηχανισμό υποταγής και αναστολής των δημοκρατικών ελευθεριών. Οι άνθρωποι είναι υποχρεωμένοι να είναι υπάκουοι και για την απόκτηση της θέσης αλλά και για τη διατήρηση της. Οποιαδήποτε εργοδοτική εντολή, ακόμα και η πιο παράλογη, θεωρείται «λογικός – αναπτυξιακός» κανόνας. Το σύστημα εφαρμόζει πρώτα στους εργασιακούς χώρους, όσα σκέπτεται να εφαρμόσει αργότερα στη κοινωνία. Οι παραπάνω διαπιστώσεις δε συνιστούν γενικεύσεις. Υπάρχουν και σήμερα εργοδότες που διατηρούν το ανθρώπινο πρόσωπο τους. Η συμπεριφορά είναι θέμα παιδείας, ...