ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗΣ ΜΙΑΣ ΧΩΡΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ Ε.Ε.

Η πλήρης σύγχυση των βασικών αρχών του συστήματος


Με τον έλεγχο των πληροφοριών, της εκπαίδευσης, της εκδοτικής παραγωγής, του επιστημονικού – πανεπιστημιακού λόγου, επιτυγχάνεται η άγνοια των βασικών αρχών του συστήματος. Δε μπορείς συνεπώς, έχοντας πλήρη άγνοια της λειτουργίας του συστήματος, αφενός να εκφράσεις σαφή πολιτικό λόγο αμφισβήτησης αλλά και αφετέρου να παράγεις προτάσεις αντικατάστασης. Αφού δε γνωρίζεις το πρόβλημα, πώς να το λύσεις; Αυτό εξηγεί γιατί σήμερα οι κοινωνίες είναι απόλυτα εγκλωβισμένες σε ένα φιλοσοφικό αδιέξοδο και αντί να θέτουν προτάσεις, απλώς μουρμουράνε. Σα τους μαθητές που καλούνται να λύσουν ένα μαθηματικό πρόβλημα, αλλά δε γνωρίζουν όλα τα δεδομένα. Νιώθουν ότι δεν έχουν διαβάσει καλά το μάθημα τους, αλλά στην ουσία φταίει ο «καθηγητής», που τους έχει αποκρύψει τεχνηέντως ορισμένα δεδομένα για να μη μπορούν να οδηγηθούν στην επίλυση του προβλήματος. Μάλιστα ο καθηγητής προχωρά ακόμα περισσότερο. Όχι μόνο αποκρύπτει τα πραγματικά δεδομένα που χωρίς αυτά είναι αδύνατο να λύσεις το πρόβλημα, αλλά προβάλλει και άλλα άσχετα και παραπλανητικά που αντί να οδηγούν το μαθητή στη λύση, τον αποπροσανατολίζουν όλο και περισσότερο διευρύνοντας τη σύγχυση του. Για αυτό τα μέσα επιδιώκουν σε αυτό τον άχρηστο κυκεώνα πληροφοριών να διατηρούν το κοινό συγχυσμένο αποδιοργανωμένο και διασπασμένο με ζητήματα που δεν έχουν πραγματική σημασία.

Ας δούμε μερικά παραδείγματα από τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα.

1ο η χώρα χρεοκοπεί, αλλά κανείς δε γνωρίζει τα ονόματα των δανειστών της.

2ο ο πολιτικός κόσμος της χώρας έχει εμπλακεί σε ένα πλήθος σκανδάλων, (SIEMENS, κρατικά ομόλογα, ολυμπιακά έργα, Βατοπαίδι) αλλά κανείς δε γνωρίζει μέχρι και σήμερα και τον αριθμό αλλά και τα ονόματα των εμπλεκόμενων προσώπων και εταιρειών. Υπεξαιρέθηκε τεράστιο δημόσιο χρήμα για τρείς δεκαετίες και πλέον και ακούστηκαν δυο – τρία ονόματα, κομπάρσων. Η SIEMENS και αρκετές γερμανικές εταιρείες που λειτούργησαν στη χώρα, ήταν ο χορηγός των σπουδών των περισσότερων πολιτικών της χώρας μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.

3ο ο κόσμος δε γνωρίζει ούτε το ύψος των προμηθειών αλλά ούτε και τα ονόματα των προμηθευτών του στρατιωτικού της εξοπλισμού, των νοσοκομείων, των υπουργείων, των εταιρειών ολυμπιακών έργων και των κατασκευαστικών, που προέβησαν σε δεκάδες υπερτιμολογήσεις έργων κλπ

4ο ο κόσμος δε γνωρίζει τα ονόματα των δημοσιογράφων που εμπλέκονται κατά καιρούς σε διατεταγμένη υπηρεσία πολιτικής επικοινωνίας και διαμόρφωσης πολιτικού προφίλ κυβερνητικών στελεχών.

5ο ο κόσμος δε γνωρίζει τις εισπράξεις από την έμμεση και άμεση φορολογία αλλά και τα συνολικά έξοδα που έγιναν για τη λειτουργία του κράτους, για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. «Ενημερώνεται» για την εκπλήρωση ή την απόκλιση ενός αόριστου στόχου, αλλά ποτέ για συνολικά ποσά. Αμφιβάλλω εάν οι έλληνες πολίτες σε ένα ποσοστό που μπορεί να ξεπερνά και το 98%, είναι σε θέση να απαντήσουν στο πιο κρίσιμο ερώτημα. Τι εισπράττουμε ως κράτος και τι ξοδεύουμε. Μια διετία ενημέρωσης σχετικά με την επικείμενη χρεοκοπία της χώρας και κανείς δε γνωρίζει τη πιο κύρια απάντηση. Τι εισπράττει και τι ξοδεύει το μαγαζί.

ΥΓ. Κάποιοι είπαν ότι η χώρα τη τελευταία εικοσαετία έχει πληρώσει για το περίφημο δημόσιο χρέος της σε τόκους γύρω στα 150 δις ευρώ. Μήπως τελικά η Ελλάδα είναι καλό μαγαζί;