Η ΑΛΛΟΤΡΙΩΤΙΚΗ ΜΟΡΦΗ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
Για την αλλοτρίωση του σύγχρονου ανθρώπου δηλαδή την αποξένωση από τον εαυτό του, λόγω των νέων παραγωγικών σχέσεων είχε μιλήσει ο Μαρξ και φυσικά και άλλοι κοινωνιολόγοι – φιλόσοφοι. Ο άνθρωπος με τη βιομηχανική παραγωγή μετατρέπεται - υποβιβάζεται σε μηχανή, «απολύει» την ανθρώπινη υπόσταση του που τον θέλει δημιουργό και όχι εξάρτημα.
Η εργασία δε συνιστά σήμερα απλώς ένα αλλοτριωτικό μηχανισμό, αλλά ένα κύριο μηχανισμό υποταγής και αναστολής των δημοκρατικών ελευθεριών. Οι άνθρωποι είναι υποχρεωμένοι να είναι υπάκουοι και για την απόκτηση της θέσης αλλά και για τη διατήρηση της. Οποιαδήποτε εργοδοτική εντολή, ακόμα και η πιο παράλογη, θεωρείται «λογικός – αναπτυξιακός» κανόνας. Το σύστημα εφαρμόζει πρώτα στους εργασιακούς χώρους, όσα σκέπτεται να εφαρμόσει αργότερα στη κοινωνία. Οι παραπάνω διαπιστώσεις δε συνιστούν γενικεύσεις. Υπάρχουν και σήμερα εργοδότες που διατηρούν το ανθρώπινο πρόσωπο τους. Η συμπεριφορά είναι θέμα παιδείας, όσο και αν ο κόσμος μας κυριεύεται όλο και περισσότερο από τη βαρβαρότητα.
Το κάπνισμα απαγορεύτηκε αρχικά στις πολυεθνικές.
Οι περιορισμοί των οικονομικών επιδομάτων και ασφαλιστικών παροχών, πραγματοποιήθηκαν αρχικά στις μεγάλες εταιρείες για την πραγμάτωση των οικονομικών πλάνων.
Η επίτευξη οικονομικών στόχων και η παροχή bonus είναι δημιούργημα των πολυεθνικών που εφαρμόζουν το σύγχρονο μάρκετινγκ με το πιο αδίστακτο τρόπο. Οι εργαζόμενοι αυτοκτονούν στις μεγάλες εταιρείες. Δόθηκαν κάποια στοιχεία πρόσφατα στη δημοσιότητα.
Η λογική της καθημερινής εργασίας που ξεπερνά και τις 12 ώρες, είναι επίτευγμα των πολυεθνικών.
Το χτύπημα της κάρτας εφαρμόστηκε αρχικά στις μεγάλες εταιρείες.
Η σύνδεση με μικροτσίπ για να διαπιστώνεται η παραγωγικότητα των εργαζομένων είναι κάτι που έχει αρχίσει να εφαρμόζεται σε αγγλοαμερικανικές πολυεθνικές.
Όλα τα παραπάνω και πολλά άλλα ακόμα, δεν είναι παρά πειράματα των νέων κοινωνικών σχεδιασμών, που φυσικά εξυπηρετούν το παγκόσμιο κεφάλαιο και σε μεσοπρόθεσμο αλλά και μακροπρόθεσμο ορίζοντα.
Με την εργασιομανία που εξυπηρετεί τον άκρατο καταναλωτισμό που η ελεύθερη αγορά επιδιώκει με κάθε τρόπο, επιτυγχάνεται όχι απλώς η παθητικοποίηση της κοινωνίας, αλλά η εμπέδωση της κυρίαρχης ιδεολογίας. Όσο ο άνθρωπος εργάζεται όλο και περισσότερο, αφενός απολύει την ανθρώπινη διάσταση του, αφού στερείται στιγμές προσωπικής ευτυχίας, (απώλεια της συντροφικότητας με τα παιδιά του, τη γυναίκα του, τους φίλους του) αφετέρου διεισδύει όλο και περισσότερο μέσα του η κατασκευασμένη ευάλωτη καθημερινότητα. Νιώθει όλο και περισσότερο φοβισμένος και ανασφαλής με τις καθημερινές συνταγές φόβου, που εκτοξεύονται από όλα τα μέσα, όλο το 24ώρο. Χρεοκοπία, μειώσεις μισθών, η εφορία βγήκε στο κυνήγι, η ανεργία στα ύψη, δεσμεύσεις τραπεζικών καταθέσεων κλπ. Η εργασιομανία δημιουργεί το υπόστρωμα εμπέδωσης στη συλλογική συνείδηση, της απόλυτα επιδιώξιμης φοβικότητας.
Τα μηνύματα που δεχόμαστε μας οδηγούν όλο και περισσότερο πειθήνιους στη περιρρέουσα κοινωνική «αποδοχή». Κοινωνικά είναι πολύ πιο αποδεκτός ένας νέος που εργάζεται και έχει πάρει πέντε - έξι δάνεια, από κάποιον άλλο που δεν έχει δανειστεί και δεν εργάζεται και με τόσο ζήλο.
Οι σύγχρονες δυτικές κοινωνίες θεωρούν ότι η εργασία που εξασφαλίζει χρήμα, συνιστά τη μόνη ανθρώπινη υποχρέωση. Η εργασία παύει να αποτελεί δημιουργία, όραμα, ελπίδα. Γίνεται απλά το μέσο για μια ουτοπία. Μια ψευδαίσθηση ευτυχίας και όχι ευτυχία. Αυτό το επιβάλει η κατανάλωση, το θεοποιεί η διαφήμιση και το καθιστά ως ιδεολογία η νέα καπιταλιστική ελίτ. Ο χρόνος μετατρέπεται σε χρήμα και το χρήμα εξαγοράζει το όπιο της ευτυχίας.
Η σύγχρονη πολιτική απραξία, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην παραποίηση της έννοιας της εργασίας που καταλύει κάθε άλλη ανθρώπινη δραστηριότητα. Στις προκαπιταλιστικές σχέσεις που περιγράφει ο ΜΑΧ WEBER, η εντατικοποίηση της εργασίας δε συνιστά καταλυτική δύναμη για την πρόοδο της ανθρώπινης ζωής και της κοινωνίας. Οι κοινωνίες πιστεύουν στην αλλαγή, μέσω της συλλογικότητας και όχι της ατομικότητας. Τόσο οι συμμετέχοντες των πολιτικών διεργασιών, όσο και οι πρωταγωνιστές των πολιτικών μεταβολών, θεωρούν ότι η κοινωνική αλλαγή είναι υποχρεωτικά καθολικό κοινωνικό φαινόμενο. Για αυτό και βλέπουμε από τις αρχές του αιώνα την ανάπτυξη κοινωνικών κινημάτων, τα οποία εξαφανίζονται μετά τη δεκαετία του ’70. Μετά τη δεκαετία του 1970, η πολιτική απολύει τον αυθορμητισμό της και αποκλείει από την ενεργό συμμετοχή τόσο συμμετέχοντες, όσο και πρωταγωνιστές.
Για τους περισσότερους αμερικανούς της δεκαετίας του 1980 – 90, θεωρείτο ως πετυχημένο ανθρώπινο μοντέλο, με βάση πανεπιστημιακές έρευνες, ο άνθρωπος που φεύγει το πρωί να πάει στη δουλειά του, κάνει ένα διάλειμμα στις μία για να γευματίσει ένα φάστ φούντ (γρήγορο φαγητό) και γυρνά στις 9 το βράδυ στο σπίτι του για να δει τις ειδήσεις και να κοιμηθεί. Στο σύγχρονο κόσμο που τεχνολογικά μας παρέχει πολύ περισσότερα πράγματα από οποιαδήποτε άλλη κοινωνία που γνωρίζουμε, ο άνθρωπος δεν έχει χρόνο ούτε να διαβάσει, ούτε να ασχοληθεί με τα προσωπικά ενδιαφέροντα, ούτε να παίξει με τα παιδιά του, ούτε να γευματίσει με την οικογένεια του. Ο νέος κόσμος δεν δίνει ελεύθερο χρόνο στον άνθρωπο. Φοβάται την παραπάνω παροχή.
Για να εξασφαλισθεί η υπακοή, πρέπει να διαλυθούν οι παραδοσιακές οικογένειες των μέσων και κατωτέρων τάξεων, μέσα από την εντατικοποίηση της απασχόλησης και των δύο γονέων και την καθιέρωση κρατικών ή ιδιωτικών κέντρων ολοήμερης απασχόλησης και εκπαίδευσης των παραμελημένων παιδιών τους. Το όνομα «Υπουργείο παιδείας και δια βίου μάθησης» λέτε να είναι τυχαίο; Η «δια βίου μάθησης» είναι μια πολύ σημαντική λειτουργία της σύγχρονης κοινωνικής μηχανικής. Εξυπηρετεί πλήρως την καλύτερη εμπέδωση των νέων παιδαγωγικών σχεδίων που πρέπει να εντατικοποιηθούν ενόψει των εξελίξεων.
Η διαμόρφωση αυτών των εργασιακών σχέσεων δεν εξυπηρετεί απλά μια μεγαλύτερη κάρπωση της υπεραξίας των σύγχρονων δούλων, αλλά είναι το φάρμακο της υποταγής τους. Οι άνθρωποι για να μη σκέφτονται πρέπει να γίνουν μηχανές. Οι άνθρωποι για να μη μας αμφισβητήσουν πρέπει να τους παρέχουμε ένα «ιδεατό» κόσμο. Αλίμονο αν τους αφήσουμε έστω και ένα λεπτό να σκεφθούν κάποιον άλλο ιδεατό κόσμο, που δε θα είναι δικό μας δημιούργημα. Εργασία, τηλεόραση, κατανάλωση, θα είναι πάντα τα μεγάλα όπλα μας. Οι δικλείδες ασφαλείας του κόσμου μας.
Για την αλλοτρίωση του σύγχρονου ανθρώπου δηλαδή την αποξένωση από τον εαυτό του, λόγω των νέων παραγωγικών σχέσεων είχε μιλήσει ο Μαρξ και φυσικά και άλλοι κοινωνιολόγοι – φιλόσοφοι. Ο άνθρωπος με τη βιομηχανική παραγωγή μετατρέπεται - υποβιβάζεται σε μηχανή, «απολύει» την ανθρώπινη υπόσταση του που τον θέλει δημιουργό και όχι εξάρτημα.
Η εργασία δε συνιστά σήμερα απλώς ένα αλλοτριωτικό μηχανισμό, αλλά ένα κύριο μηχανισμό υποταγής και αναστολής των δημοκρατικών ελευθεριών. Οι άνθρωποι είναι υποχρεωμένοι να είναι υπάκουοι και για την απόκτηση της θέσης αλλά και για τη διατήρηση της. Οποιαδήποτε εργοδοτική εντολή, ακόμα και η πιο παράλογη, θεωρείται «λογικός – αναπτυξιακός» κανόνας. Το σύστημα εφαρμόζει πρώτα στους εργασιακούς χώρους, όσα σκέπτεται να εφαρμόσει αργότερα στη κοινωνία. Οι παραπάνω διαπιστώσεις δε συνιστούν γενικεύσεις. Υπάρχουν και σήμερα εργοδότες που διατηρούν το ανθρώπινο πρόσωπο τους. Η συμπεριφορά είναι θέμα παιδείας, όσο και αν ο κόσμος μας κυριεύεται όλο και περισσότερο από τη βαρβαρότητα.
Το κάπνισμα απαγορεύτηκε αρχικά στις πολυεθνικές.
Οι περιορισμοί των οικονομικών επιδομάτων και ασφαλιστικών παροχών, πραγματοποιήθηκαν αρχικά στις μεγάλες εταιρείες για την πραγμάτωση των οικονομικών πλάνων.
Η επίτευξη οικονομικών στόχων και η παροχή bonus είναι δημιούργημα των πολυεθνικών που εφαρμόζουν το σύγχρονο μάρκετινγκ με το πιο αδίστακτο τρόπο. Οι εργαζόμενοι αυτοκτονούν στις μεγάλες εταιρείες. Δόθηκαν κάποια στοιχεία πρόσφατα στη δημοσιότητα.
Η λογική της καθημερινής εργασίας που ξεπερνά και τις 12 ώρες, είναι επίτευγμα των πολυεθνικών.
Το χτύπημα της κάρτας εφαρμόστηκε αρχικά στις μεγάλες εταιρείες.
Η σύνδεση με μικροτσίπ για να διαπιστώνεται η παραγωγικότητα των εργαζομένων είναι κάτι που έχει αρχίσει να εφαρμόζεται σε αγγλοαμερικανικές πολυεθνικές.
Όλα τα παραπάνω και πολλά άλλα ακόμα, δεν είναι παρά πειράματα των νέων κοινωνικών σχεδιασμών, που φυσικά εξυπηρετούν το παγκόσμιο κεφάλαιο και σε μεσοπρόθεσμο αλλά και μακροπρόθεσμο ορίζοντα.
Με την εργασιομανία που εξυπηρετεί τον άκρατο καταναλωτισμό που η ελεύθερη αγορά επιδιώκει με κάθε τρόπο, επιτυγχάνεται όχι απλώς η παθητικοποίηση της κοινωνίας, αλλά η εμπέδωση της κυρίαρχης ιδεολογίας. Όσο ο άνθρωπος εργάζεται όλο και περισσότερο, αφενός απολύει την ανθρώπινη διάσταση του, αφού στερείται στιγμές προσωπικής ευτυχίας, (απώλεια της συντροφικότητας με τα παιδιά του, τη γυναίκα του, τους φίλους του) αφετέρου διεισδύει όλο και περισσότερο μέσα του η κατασκευασμένη ευάλωτη καθημερινότητα. Νιώθει όλο και περισσότερο φοβισμένος και ανασφαλής με τις καθημερινές συνταγές φόβου, που εκτοξεύονται από όλα τα μέσα, όλο το 24ώρο. Χρεοκοπία, μειώσεις μισθών, η εφορία βγήκε στο κυνήγι, η ανεργία στα ύψη, δεσμεύσεις τραπεζικών καταθέσεων κλπ. Η εργασιομανία δημιουργεί το υπόστρωμα εμπέδωσης στη συλλογική συνείδηση, της απόλυτα επιδιώξιμης φοβικότητας.
Τα μηνύματα που δεχόμαστε μας οδηγούν όλο και περισσότερο πειθήνιους στη περιρρέουσα κοινωνική «αποδοχή». Κοινωνικά είναι πολύ πιο αποδεκτός ένας νέος που εργάζεται και έχει πάρει πέντε - έξι δάνεια, από κάποιον άλλο που δεν έχει δανειστεί και δεν εργάζεται και με τόσο ζήλο.
Οι σύγχρονες δυτικές κοινωνίες θεωρούν ότι η εργασία που εξασφαλίζει χρήμα, συνιστά τη μόνη ανθρώπινη υποχρέωση. Η εργασία παύει να αποτελεί δημιουργία, όραμα, ελπίδα. Γίνεται απλά το μέσο για μια ουτοπία. Μια ψευδαίσθηση ευτυχίας και όχι ευτυχία. Αυτό το επιβάλει η κατανάλωση, το θεοποιεί η διαφήμιση και το καθιστά ως ιδεολογία η νέα καπιταλιστική ελίτ. Ο χρόνος μετατρέπεται σε χρήμα και το χρήμα εξαγοράζει το όπιο της ευτυχίας.
Η σύγχρονη πολιτική απραξία, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην παραποίηση της έννοιας της εργασίας που καταλύει κάθε άλλη ανθρώπινη δραστηριότητα. Στις προκαπιταλιστικές σχέσεις που περιγράφει ο ΜΑΧ WEBER, η εντατικοποίηση της εργασίας δε συνιστά καταλυτική δύναμη για την πρόοδο της ανθρώπινης ζωής και της κοινωνίας. Οι κοινωνίες πιστεύουν στην αλλαγή, μέσω της συλλογικότητας και όχι της ατομικότητας. Τόσο οι συμμετέχοντες των πολιτικών διεργασιών, όσο και οι πρωταγωνιστές των πολιτικών μεταβολών, θεωρούν ότι η κοινωνική αλλαγή είναι υποχρεωτικά καθολικό κοινωνικό φαινόμενο. Για αυτό και βλέπουμε από τις αρχές του αιώνα την ανάπτυξη κοινωνικών κινημάτων, τα οποία εξαφανίζονται μετά τη δεκαετία του ’70. Μετά τη δεκαετία του 1970, η πολιτική απολύει τον αυθορμητισμό της και αποκλείει από την ενεργό συμμετοχή τόσο συμμετέχοντες, όσο και πρωταγωνιστές.
Για τους περισσότερους αμερικανούς της δεκαετίας του 1980 – 90, θεωρείτο ως πετυχημένο ανθρώπινο μοντέλο, με βάση πανεπιστημιακές έρευνες, ο άνθρωπος που φεύγει το πρωί να πάει στη δουλειά του, κάνει ένα διάλειμμα στις μία για να γευματίσει ένα φάστ φούντ (γρήγορο φαγητό) και γυρνά στις 9 το βράδυ στο σπίτι του για να δει τις ειδήσεις και να κοιμηθεί. Στο σύγχρονο κόσμο που τεχνολογικά μας παρέχει πολύ περισσότερα πράγματα από οποιαδήποτε άλλη κοινωνία που γνωρίζουμε, ο άνθρωπος δεν έχει χρόνο ούτε να διαβάσει, ούτε να ασχοληθεί με τα προσωπικά ενδιαφέροντα, ούτε να παίξει με τα παιδιά του, ούτε να γευματίσει με την οικογένεια του. Ο νέος κόσμος δεν δίνει ελεύθερο χρόνο στον άνθρωπο. Φοβάται την παραπάνω παροχή.
Για να εξασφαλισθεί η υπακοή, πρέπει να διαλυθούν οι παραδοσιακές οικογένειες των μέσων και κατωτέρων τάξεων, μέσα από την εντατικοποίηση της απασχόλησης και των δύο γονέων και την καθιέρωση κρατικών ή ιδιωτικών κέντρων ολοήμερης απασχόλησης και εκπαίδευσης των παραμελημένων παιδιών τους. Το όνομα «Υπουργείο παιδείας και δια βίου μάθησης» λέτε να είναι τυχαίο; Η «δια βίου μάθησης» είναι μια πολύ σημαντική λειτουργία της σύγχρονης κοινωνικής μηχανικής. Εξυπηρετεί πλήρως την καλύτερη εμπέδωση των νέων παιδαγωγικών σχεδίων που πρέπει να εντατικοποιηθούν ενόψει των εξελίξεων.
Η διαμόρφωση αυτών των εργασιακών σχέσεων δεν εξυπηρετεί απλά μια μεγαλύτερη κάρπωση της υπεραξίας των σύγχρονων δούλων, αλλά είναι το φάρμακο της υποταγής τους. Οι άνθρωποι για να μη σκέφτονται πρέπει να γίνουν μηχανές. Οι άνθρωποι για να μη μας αμφισβητήσουν πρέπει να τους παρέχουμε ένα «ιδεατό» κόσμο. Αλίμονο αν τους αφήσουμε έστω και ένα λεπτό να σκεφθούν κάποιον άλλο ιδεατό κόσμο, που δε θα είναι δικό μας δημιούργημα. Εργασία, τηλεόραση, κατανάλωση, θα είναι πάντα τα μεγάλα όπλα μας. Οι δικλείδες ασφαλείας του κόσμου μας.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου