ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗΣ ΜΙΑΣ ΧΩΡΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ Ε.Ε.

ΦΟΒΟΣ  ΚΑΙ ΔΕΟΣ ΝΟΥΜΕΡΟ 2

Σήμερα οι αγορές χαράσσουν και κατευθύνουν τη πολιτική, διαμορφώνουν τα συναισθήματα, ελέγχουν πλήρως τα φιλοσοφικά αδιέξοδα του σύγχρονου ανθρώπου. Φυσικά όταν μιλάμε για αγορές δεν έχουμε στο μυαλό μας αυτές που δημιούργησε η αστική τάξη το 18^ο αιώνα. Οι σύγχρονες αγορές έχουν σαν κύριο σημείο αναφοράς τις πολυεθνικές και τα τραπεζικά καρτέλ. Οι μεν πολυεθνικές έχουν επιβάλλει το πλήρη έλεγχο τους στη παραγωγή των αγαθών του πλανήτη, ενώ οι τράπεζες κατευθύνουν τη διακίνηση του χρήματος ελέγχοντας πλήρως τις πλουτοπαραγωγικές πηγές, τις επενδύσεις, την ανάπτυξη, την κρίση και γενικότερα την οικονομία. Ο απόλυτος αυτός έλεγχος για να μπορέσει να λειτουργήσει απαιτεί τη διαμόρφωση ιδεολογικών παραμέτρων,  που λειτουργούν σε κάθε μέρος του πλανήτη επιδιώκοντας έναν κύριο στόχο. Την απόλυτη εμπέδωση του σύγχρονου παραλογισμού ως μια αναπόφευκτη και αναγκαία πραγματικότητα. Ακόμα και επαναστατικές εξάρσεις που δύναται να παρατηρηθούν είτε σε ανεπτυγμένες είτε σε υποανάπτυκτες χώρες, προετοιμάζονται, ελέγχονται και κατευθύνονται από τους εφαρμοστές της κοινωνικής μηχανικής.

Στις μέρες που ζούμε το είδαμε αυτό. Μια ωραία ημέρα ξεσηκώθηκαν οι Τυνήσιοι, την άλλη μέρα οι Αιγύπτιοι και την επομένη, οι Λίβυοι. Οι σχετικές επαναστάσεις διαδέχονταν η μία την άλλη, λες και οι επαναστάτες είχαν κλείσει ραντεβού στα παγκόσμια μέσα ενημέρωσης για το σχετικό χρόνο τηλεοπτικής εκπομπής. Οι πρεσβευτές των χωρών στις ΗΠΑ αμέσως κατήγγειλαν τα τυραννικά καθεστώτα και τάχθηκαν στο πλευρό των επαναστατών που είχαν προετοιμάσει την επανάσταση, μέσω του ΙΝΤΕΡΝΕΤ. Ο 6^ος αμερικάνικος στόλος απέπλευσε προς το λιβυκό πέλαγος, εκφράζοντας με τον τρόπο αυτό την έντονη ανησυχία του για τους πολίτες της Λιβύης. Περισσότερο από τριάντα χρόνια στις χώρες αυτές, όπως φυσικά και σε αρκετές άλλες, οι άνθρωποι βασανίζονται, φυλακίζονται και διώκονται, αλλά η υπερδύναμη δε γνώριζε. Τώρα όμως καλείται να προασπίσει τα ανθρώπινα δικαιώματα. Άλλωστε ποτέ δεν είναι αργά. Στις άλλες αραβικές χώρες ή χώρες της νοτιανατολικής Ασίας τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν κινδυνεύουν, για αυτό και δεν υφίσταται λόγος αμερικανικής επέμβασης. Προς το παρόν, τουλάχιστον. Όσο δηλαδή τα σχέδια σε ότι αφορά τη διασάλευση του κοινωνικού - πολιτιστικού ιστού της Ευρώπης, την εκμετάλλευση πλουτοπαραγωγικών πηγών στη λεκάνη της Μεσογείου και στη Σαχάρα απευθείας από τον πραγματικό «ιδιοκτήτη» και όχι πια από τον εντολοδόχο, έχουν δρομολογηθεί. Φυσικά επιδιώκεται και ο στρατιωτικός έλεγχος της μέσης ανατολής για την αποθάρρυνση τυχόν νέων παικτών που θα θελήσουν να εμφανιστούν ως νέοι ηγέτες στον αραβικό κόσμο. Άλλωστε μια «επανάσταση» στοιχίζει σίγουρα λιγότερο από μια στρατιωτική επέμβαση.   

Η επανάσταση στη Τυνησία ξεκίνησε στις 17 Δεκ. του 2010 εξαιτίας της αυτοπυρπόλησης ενός νέου ανθρώπου, του Μοχάμεντ Μπουαζίζι. Το τυραννικό καθεστώς το οποίο κυβερνούσε τη χώρα για πολλές δεκαετίες δεν του παραχωρούσε άδεια μικροπωλητή και του επέβαλλε συνεχώς πρόστιμα. Ο 26χρονος επιστήμονας της πληροφορικής εργαζόταν ως πλανόδιος οπωροπώλης στην περιφέρεια Σίντι Μπουζίντ στη κεντροδυτική Τυνησία και  αυτοπυρπολήθηκε για να διαμαρτυρηθεί για την κατάσχεση του εμπορεύματος του. Ο Μοχάμεντ Μπουαζίζι υπέκυψε στα τραύματά του λίγες μέρες αργότερα, δίνοντας το έναυσμα για τη λαϊκή εξέγερση. Πιστεύω να το προσέξατε. 26 χρονών και επιστήμονας της πληροφορικής που δούλευε ως πλανόδιος πωλητής, χωρίς να του παραχωρείται μάλιστα και άδεια από το καθεστώς. Δηλαδή δε φτάνει που ο άνθρωπος ασχολείτο με τελείως διαφορετικά πράγματα από αυτά που είχε σπουδάσει, αλλά επιπλέον αντιμετώπιζε και πρόβλημα στην εργασία του. Αυτήν που επέλεξε για να μπορεί να προσφέρει στη μητέρα του και στις αδελφές του τα αναγκαία, ως ο μόνος προστάτης της οικογένειας, δεδομένου ότι ο πατέρας του είχε πεθάνει όταν ήταν δεκατριών χρονών. Η πλήρης λοιπόν απληστία της εξουσίας που δεν έχει κανένα φραγμό ηθικής συμπεριφοράς, επιχειρεί σε πολλά μέρη του κόσμου ακόμα και σήμερα, αυτό που ονομάζεται: «πλήρης καταρράκωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας».

Το καθεστώς της Τυνησίας είχε μετατραπεί σε μια μαφιόζικη οργάνωση που εκμεταλλευόταν με το πιο αδίστακτο τρόπο τους πολίτες της χώρας και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές, καταπατώντας χωρίς κανένα ενδοιασμό τα ανθρώπινα δικαιώματα. Μάλιστα όπως κατέστη γνωστό μετά από μέρες, ο Μπουαζίζι αυτοπυρπολήθηκε, αφού είχε προηγηθεί θερμό επεισόδιο με μια αστυνομικό που τον είχε προσβάλλει, του είχε πετάξει στο δρόμο τα εμπορεύματα του, τον είχε φτύσει στο πρόσωπο και τέλος είχε βρίσει και το νεκρό πατέρα του. Οι νέοι της Τυνησίας οργανώθηκαν μέσω του διαδικτύου και βγήκαν στους δρόμους εξοργισμένοι, απαιτώντας να φύγει από την εξουσία η μαφιόζικη κυβέρνηση του Μπεν Αλί. 

Όσα λοιπόν αναφέρθηκαν παραπάνω σχετικά με την κατεύθυνση των κοινωνικών εξεγέρσεων από τους εφαρμοστές της κοινωνικής μηχανικής, δεν έχουν φυσικά ως σκοπό να διαβάλλουν τις ειλικρινείς προθέσεις των νέων της Τυνησίας, αλλά και των άλλων αραβικών χωρών. Η σχετική αναφορά γίνεται για την τυχόν πολιτική εκμετάλλευση αυτής της δίκαιης και πάνω από όλα αναγκαίας εξέγερσης. Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι για το πώς έγινε αυτή η εξέγερση, αλλά για το τι θα γίνει μετά την εξέγερση; Θα μπορέσουν οι νέοι των αραβικών χωρών και οι άλλοι πολίτες να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα; Θα μπορέσουν να οδηγήσουν τις χώρες τους στη δημοκρατία και να επαναφέρουν τη λογική στη καθημερινή ζωή;

ΑΠΟ ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ MODUS VINENTI