ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΙΣΟΛΟΓΙΣΜΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΕΤΗ 2008 & 2010
1. ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Εδώ και πάρα πολλά χρόνια, η ελληνική κοινωνία έχει υπαχθεί σε μια επικοινωνιακή τακτική, που επιχειρεί να διαμορφώσει την άποψη ότι η Ελλάδα ξοδεύει περισσότερα από όσα παράγει. Ξοδεύει όμως για τον εαυτό της ή για όλους αυτούς που την κατηγορούν ως μια χώρα που ζει με δανεικά; Μήπως ζουν οι ίδιοι πλουσιοπάροχα από τον πλούτο που παράγει εδώ και δεκαετίες το κομμένο χέρι της Αφροδίτης της Μήλου; Για να δούμε.
Είναι πράγματι γεγονός ότι η παραγωγική βάση της ελληνικής οικονομίας είναι πάρα πολύ μικρή. Αυτό οφείλεται αποκλειστικά σε αυτούς, που είχαν και έχουν, την κύρια ευθύνη της οικονομικής πολιτικής, αλλά και στο μεγαλύτερο μέρος του επιχειρηματικού κόσμου, που είχε και έχει, την υποχρέωση να εκσυγχρονίσει την παραγωγική υποδομή της ελληνικής οικονομίας με επενδύσεις. Δεν οφείλεται φυσικά στον ελληνικό λαό που έχει προσφέρει και με τη φορολόγηση του, αλλά και με ένα σημαντικό μέρος της εργασιακής του υπεραξίας, αν λάβει κανείς υπόψη ότι οι αμοιβές των εργαζομένων στην Ελλάδα είναι από τις χαμηλότερες στην Ε.Ε. Ξεχνούν ακόμα όσοι μιλούν για βελτίωση της ανταγωνιστικότητας, ότι η εν λόγω έννοια δεν αφορά μόνο την τιμή, αλλά και την ποιότητα του προϊόντος. Ποιότητα όμως δεν εξασφαλίζεις όταν απαιτείς μισθούς 400 ευρώ. Δεν διαμορφώνεις εργατικό και επιστημονικό προσωπικό με δυνατότητες και προοπτικές ποιοτικής αναβάθμισης των παραγωγικών υποδομών, όταν επιβάλλεις εργασιακό καθεστώς μανιφακτούρας.
Σε ότι αφορά το θεμελιώδες επιχείρημα των υπερασπιστών της μνημονιακής πολιτικής που μας οδήγησε σε αυτή την πρωτοφανή κατάσταση κρίσης, οι οποίοι διαρρέουν συνεχώς προς την ελληνική κοινωνία το επιχείρημα ότι οι τρέχουσες συναλλαγές της ελληνικής οικονομίας δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν άνευ δανεισμού, θα διαπιστώσουμε ότι οι δικοί τους αριθμοί, τούς διαψεύδουν απόλυτα. Οι αριθμοί δείχνουν ότι οι δανειακές ανάγκες της χώρας δημιουργούνται για να πληρώνονται αποκλειστικά τοκοχρεολύσια. Το 50% και πλέον των εσόδων της χώρας από τη φορολογία, το δανεισμό και άλλες πηγές, πηγαίνει για την αποπληρωμή του χρέους της. Ενός χρέους που κανείς μέχρι σήμερα δεν έχει εξηγήσει στον ελληνικό λαό ποια ήταν η αιτιολογία δημιουργίας του, αλλά και η αναγκαιότητα διόγκωσης του. Μήπως η ανάπτυξη; Μήπως ο υπερτροφικός δημόσιος τομέας; Τα ποσά για την ανάπτυξη από ιδία έσοδα δεν ξεπερνούν το 0,5% των δημοσίων δαπανών και αν σε αυτά συμπεριληφθούν και τα ποσά από την Ε.Ε., μόλις μετά βίας αγγίζουμε το ποσοστό του 3%, επί των συνολικών δημοσίων δαπανών που αφορούν αμιγή κονδύλια αναπτυξιακού χαρακτήρα. Εάν σε αυτά συμπεριληφθούν και συγχρηματοδοτήσεις πλησιάσουμε περίπου το 7%. Τα ποσά για τις πληρωμές μισθών και συντάξεων του δημόσιου τομέα και για μεταβιβαστικές πληρωμές ανέρχονται περίπου στα 42 δις (22,7 δις για μισθούς και συντάξεις και 19 δις μεταβιβαστικές πληρωμές – έτους 2010) δηλαδή ποσοστό 35% επί του συνόλου των δημοσίων δαπανών.
Από όλα αυτά διαπιστώνεται ότι παρόλη την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η ελληνική οικονομία, που οδήγησε σε μείωση των δημοσίων εσόδων λόγω της ύφεσης, αλλά και της αδυναμίας να διαμορφωθεί ένα δίκαιο και αποτελεσματικό φορολογικό σύστημα που θα εξασφάλιζε συνθήκες πραγματικής αναδιανομής του εισοδήματος, η χώρα έχει τις δυνάμεις όχι μόνο για να αυτοσυντηρηθεί, αλλά και για να αναπτυχθεί παράγοντας περισσότερο πλούτο και βελτιώνοντας τις υπηρεσίες του κοινωνικού της κράτους. Αυτό μπορεί να το κατορθώσει και με τις ήδη λειτουργούσες παραγωγικές δομές της, που φυσικά έχουν τεράστια περιθώρια βελτίωσης.
Παρακάτω καταγράφονται στοιχεία από τις εκθέσεις του Ελεγκτικού Συνεδρίου για τον Απολογισμό των Εσόδων και Εξόδων του Κράτους των οικονομικών ετών 2008 και 2010 που παρουσιάζει ο υπουργός οικονομικών κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 76 παρ. 2 του Ν.2362/95. Η έκθεση του 2008 υπογράφεται από τον Γ. Παπακωνσταντίνου και του 2010 από Ε. Βενιζέλο.
2. ΕΣΟΔΑ
Σύμφωνα με την έκθεση του Ελεγκτικού Συνεδρίου για τον Απολογισμό των Εσόδων και Εξόδων του Κράτους οικονομικού έτους 2008 και το Γενικό Ισολογισμό σύμφωνα με το άρθρο 98 παρ. 1 περ. ε΄ σε συνδυασμό με το άρθρο 79 παρ. 7 του Συντάγματος, διαπιστώνονται τα ακόλουθα:
Το 2008 προϋπολογίστηκαν συνολικά φορολογικά έσοδα 52,1 δις ευρώ και στον απολογισμό εκτελέστηκαν τα 47,4 δις ευρώ. Το μέγεθος της απόκλισης ήταν 4,7 δις, δηλαδή 8,9%.
Η σχετική απόκλιση ήταν απόλυτα φυσιολογική αν αναλογιστεί κανείς την παρατεταμένη ύφεση που αντιμετωπίζει η ελληνική οικονομία την τελευταία 5ετία. Παρόλα αυτά, η απόκλιση αυτή θα μπορούσε να μην είχε καταγραφεί και αντίθετα να είχαν διαμορφωθεί σημαντικά πλεονάσματα δημοσίων εσόδων, εάν είχαν λειτουργήσει «χωρίς γνωριμίες» οι φορολογικοί μηχανισμοί του κράτους και είχαν συλληφθεί τα εξαχθέντα «πατριωτικά» κεφάλαια της Ελβετίας που επιθυμούσαν τη χρεοκοπία της χώρας για να έλθουν με ακριβό ευρώ και να αγοράσουν υποτιμημένες εμπορικές αξίες. Οι σχετικές αποκλίσεις των δημοσίων εσόδων και το δημόσιο χρέος, σε καμιά περίπτωση δε δικαιολογούν την πρωτοφανή λεηλασία που πραγματοποιήθηκε στο εισόδημα των Ελλήνων τα τελευταία χρόνια, με την επίκληση ψευδεπίγραφων μηνυμάτων οικονομικής τρομοκρατίας, τόσο από εγχώριες όσο και από διεθνείς πηγές.
Από τον πίνακα εσόδων οικονομικών ετών 2007 και 2008 προκύπτει μια σημαντική παρατήρηση.
Το ποσό των άμεσων φόρων ανήλθε στα 19,1 δις ενώ το ποσό των έμμεσων φόρων στα 28,3 δις. Δηλαδή η έμμεση φορολογία υπερέχει σημαντικά στη συνεισφορά των δημοσίων εσόδων, έναντι της άμεσης φορολογίας. Ως γνωστόν η έμμεση φορολογία συνιστά μια άδικη φορολογία, δεδομένου ότι πλήττει κάθε εισόδημα χωρίς καμία εξαίρεση, Επί των σύνολο των δημοσίων εσόδων (άνευ δανεισμού) που εισπράχθηκαν το 2008 και ανήλθαν στα 51,7 δις, τα ποσοστά των άμεσων, έμμεσων φόρων και λοιπών εσόδων διαμορφώνονται:
Άμεσοι φόροι: 19,1 . 100 / 51,7 = 36,9%
Έμμεσοι φόροι : 28,3 . 100 / 51,7 = 54,7%
Λοιπά έσοδα : 4,2 . 100 / 51,7 = 8,1%
Για τα επόμενα έτη η σχετική αναλογία όχι μόνο παραμένει η ίδια, αλλά και μεταβάλλεται υπέρ των έμμεσων φόρων στη διαμόρφωση των δημοσίων εσόδων, άνευ δανεισμού.
Ενδεικτικά αναφέρουμε το ακόλουθο παράδειγμα για να γίνει πιο κατανοητή και με αριθμούς η φορολογική αδικία που διαμορφώνεται με την έμμεση φορολογία.
Το σύνολο των έμμεσων φόρων που καλείται να πληρώσει σήμερα μια μέση ελληνική οικογένεια που καταναλώνει το χρόνο γύρω στα 20.000 ευρώ, ανέρχεται στα 4.000 ευρώ, αν κάποιος λάβει υπόψη του ότι ο ΦΠΑ έχει διαμορφωθεί μεσοσταθμικά στο 20% περίπου. Αν σε όλα αυτά συμπεριληφθεί ο φόρος στα καύσιμα και στα τσιγάρα που θεωρούνται μάλιστα είδη καθημερινής κατανάλωσης και που ξεπερνά το 90%, υπερβαίνουμε σημαντικά το παραπάνω ποσό. Με μια σχετική αναγωγή σε μια φορολογητέα ύλη ετήσιων εισοδημάτων 20.000 και 80.000 ευρώ αντίστοιχα, διαπιστώνεται ότι προκύπτει μια διαφορά στο ποσοστό φόρου επί του συνολικού ετήσιου εισοδήματος που ξεπερνά το 15%. Το ποσοστό των έμμεσων φόρων στο εισόδημα των 20.000 ευρώ διαμορφώνεται στο 20%, ενώ στο εισόδημα των 80.000 ευρώ στο 5%.
Τα ανωτέρω εκτός από το γεγονός ότι συνιστούν μια ευθεία παραβίαση της συνταγματικής επιταγής του άρθρου 4 παρ. 5 σύμφωνα με την οποία «Οι Έλληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις τους», αποδεικνύουν και για ποιο λόγο ακολουθείται η πολιτική υψηλών τιμών στα είδη ευρείας κατανάλωσης. Οι υψηλές τιμές οδηγούν σε υψηλούς έμμεσους φόρους, συνεπώς περισσότερα δημόσια έσοδα, άρα και σε καλύτερη εξυπηρέτηση της τοκογλυφικής κερδοσκοπίας.
Το υπόλοιπο των δημοσίων εσόδων προκύπτει από τις προσόδους περιουσίας και επιχειρηματικής δράσης (1,7 δις), λοιπά μη φορολογικά έσοδα (1,4 δις) μεταβιβάσεις από την Ε.Ε, κλπ. Το σχετικό ποσό προϋπολογίστηκε στα 3,4 δις και τελικά εισπράχθηκε το ποσό των 4,2 δις. Δηλαδή υπήρξε αύξηση 23,6%.
Το σύνολο των τακτικών δημοσίων εσόδων (άνευ δανεισμού) ανήλθε τελικά στα 51,7 δις ενώ είχαν προϋπολογιστεί 55,5 δις. Δηλαδή υπήρξε μια απόκλιση προς τα κάτω της τάξης του 6,9%, ήτοι 3,8 δις.
Οι δαπάνες για την εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους (τόκοι + χρεολύσια) ανήλθαν στο ποσό των 63 δις € έναντι πρόβλεψης 36,6 δις €. Ειδικότερα: Οι δαπάνες για την πληρωμή τόκων ανήλθαν στο ποσό των 11,2 δις € έναντι πρόβλεψης 10,5 €, παρουσίασαν δηλαδή υπέρβαση κατά 707 εκατομμύρια € ή κατά ποσοστό 6,7%. Σε σχέση με το 2007 οι τόκοι ήταν αυξημένοι κατά 1,4 δις € ή κατά ποσοστό 14,4%.
Οι δαπάνες για την πληρωμή χρεολυσίων ανήλθαν στο ποσό των 52 δις € εκ των οποίων το ποσό των 25,6 δις € αφορά χρεολύσια βραχυπρόθεσμων τίτλων για τα οποία δεν είχε προβλεφθεί πίστωση στον προϋπολογισμό.
Το Δημόσιο Χρέος υπολογιζόμενο με τη μέση τιμή FIXING του δελτίου τιμών ξένων νομισμάτων στις 31.12.2008 ανήρχετο στο ποσό των 262 δις € έναντι 239 δις € την 31.12.2007, δηλαδή είχε αυξηθεί κατά ποσοστό 9,39 %.
Οι δαπάνες του Προϋπολογισμού Δημοσίων Επενδύσεων διαμορφώθηκαν στο ποσό των 9,6 δις €.
Για το έτος 2010, δηλαδή έτος μνημονιακής πολιτικής, σύμφωνα με την έκθεση του Ελεγκτικού Συνεδρίου για τον Απολογισμό των Εσόδων και Εξόδων του Κράτους οικονομικού έτους 2010 και τον Ισολογισμό της 31ης Δεκεμβρίου 2010, διαπιστώνονται τα ακόλουθα:
Α. Προϋπολογίστηκαν ως δημόσια έσοδα 53,7 δις και στον απολογισμό καταγράφηκαν 50,8 δις (φορολογικά 45,9 δις και μη φορολογικά 4,8 δις). Η απόκλιση διαμορφώθηκε στο 5,3%.
Β. Οι άμεσοι φόροι διαμορφώθηκαν στα 22,6 δις παρουσιάζοντας μείωση σε σχέση με το 2009 κατά 746 εκ. δηλαδή πτώση 3,2%. Αντίθετα οι έμμεσοι φόροι διαμορφώθηκαν στα 32,7 δις παρουσιάζοντας αύξηση σε σχέση με το 2009 κατά 3,2 δις, δηλαδή αύξηση κατά 11%. Το ποσοστό των έμμεσων φόρων επί του συνόλου των φόρων ξεπέρασε το 60%, επιφέροντας τις γνωστές συνέπειες που αναφέρθηκαν ανωτέρω.
Γ. Τα χρεολύσια προϋπολογίστηκαν στα 19,5 δις και διαμορφώθηκαν (απολογισμός) στα 42,15 δις. Παρουσίασαν δηλαδή θετική μεταβολή της τάξης του 116%.
Αναφέρεται σχετικά:
«Τα συνολικά δανειακά έσοδα του Τακτικού Προϋπολογισμού και του Προϋπολογισμού Δημοσίων Επενδύσεων ανήλθαν στο ποσό των 65,5 δις € εκ των οποίων ποσό 42,1 δις € χρησιμοποιήθηκε για την αποπληρωμή χρεολυσίων και ποσό 23,4 δις € για την κάλυψη των καθαρών δανειακών αναγκών».
Ε. Οι δαπάνες του Προϋπολογισμού Δημοσίων Επενδύσεων ανήλθαν στο ποσό των 8,2 δις € έναντι προβλέψεων ποσού 10,3 δις €, παρουσίασαν δηλαδή μείωση κατά 2 δις € ή κατά ποσοστό 19,6%.
Με βάση τα όσα αναφέρονται στη σχετική έκθεση του 2010, προκύπτουν και οι ακόλουθες παρατηρήσεις:
1. Τα έσοδα του Προϋπολογισμού Δημοσίων Επενδύσεων υπολείπονται των προβλέψεων κατά 760 εκατ. € ή κατά ποσοστό 19,7% κυρίως λόγω της μειωμένης απορρόφησης κονδυλίων από τα Κοινοτικά Ταμεία…
Σημαντική μείωση έναντι των προβλέψεων κατά 2.016 εκατ. € παρουσιάζουν και οι δαπάνες του Προϋπολογισμού Δημοσίων Επενδύσεων. Σε σχέση με το 2009 είναι μειωμένες κατά 1.028 εκατ. € ή κατά ποσοστό 11%» (σελίδα 2)
Δηλαδή σε μια εποχή που η χώρα αντιμετώπιζε πρωτοφανή ύφεση επιλέχθηκε να αυξηθεί το ποσό των τόκων που δόθηκε για την εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους, με τις ευλογίες της Ε.Ε. και όχι να αυξηθούν οι δαπάνες δημοσίων επενδύσεων. Οι σχετικές δαπάνες εκφράζουν όπως αναφέρθηκε και ελάχιστες ποσοστιαίες τιμές στο σύνολο των δημοσίων δαπανών και παρόλα αυτά μειώθηκαν σε σχέση με τα προηγούμενα έτη.
2. Τα έσοδα από άμεσους φόρους ανήλθαν στο ποσό των 18 δις € έναντι προβλέψεων 22 δις €. Παρουσίασαν δηλαδή μείωση έναντι των προβλέψεων κατά 4 δις € ή ποσοστό 17,4%.
Η χώρα έχασε 4 δις έσοδα από την άμεση φορολογία, εξοικονομώντας δαπάνες 3 δις από τις μειώσεις των μισθών και των συντάξεων. Επετεύχθη δηλαδή η πλήρης διάλυση της αγοραστικής δύναμης των χαμηλοσυνταξιούχων και των μισθωτών, χωρίς κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα, που μάλιστα στέρησε τα δημόσια έσοδα και κατά 1 δις.
Αποδοχές και συντάξεις
Αναφέρεται σχετικά.
«Οι δαπάνες για αμοιβές προσωπικού και συντάξεις (0100-0600) ανήλθαν στο ποσό των 22, 7 δις € έναντι προβλέψεων 25,8 δις €. Παρουσιάζουν δηλαδή μείωση κατά 3,1 δις €.
Η μείωση αυτή οφείλεται, σε έκτακτα μέτρα που πάρθηκαν κατά την διάρκεια της εκτέλεσης του προϋπολογισμού για τη μείωση του μισθοδοτικού κόστους του δημόσιου τομέα.
Ειδικότερα τα μέτρα αυτά αφορούσαν:
τη μη χορήγηση αυξήσεων σε μισθούς και συντάξεις
την περικοπή επιδομάτων κατά 20%
την περικοπή επιδομάτων Πάσχα, αδείας και Χριστουγέννων
Αν λάβει κανείς υπόψη του τα παραπάνω, αλλά και το γεγονός ότι τα έσοδα από τους έμμεσους φόρους ανήλθαν στο ποσό των 28 δις ήταν δηλαδή πολύ περισσότερα από τους άμεσους φόρους, καταλαβαίνει γιατί η χώρα βυθίστηκε στην μεγαλύτερη ύφεση στην μεταπολεμική της ιστορία (περίπου τα 16 δις προέρχονται από το ΦΠΑ και 3 δις από άλλους φόρους κατανάλωσης και συναλλαγών). Η αύξηση του ΦΠΑ που επιβλήθηκε για να κλείσει τις μαύρες τρύπες του προϋπολογισμού οδήγησε σε περαιτέρω μείωση της ζήτησης που σε συνδυασμό με την διαμορφούμενη αρνητική ψυχολογία της αγοράς διέλυσαν τον εμπορικό κόσμο της χώρας. Εξ αιτίας του γεγονότος ότι η χώρα αναγκάστηκε να πληρώνει περισσότερους τόκους και τοκοχρεολύσια η σχετική υπέρβαση καλύφθηκε από την αύξηση του ΦΠΑ που μείωσε ακόμα περισσότερο την αγοραστική δύναμη. Το επιχείρημα ότι οι ενέργειες αυτές αύξησαν τους έμμεσους φόρους, δεν έχει καμία τύχη αν λάβει κανείς υπόψη του, ότι τα περισσότερα αγαθά που συμμετείχαν στην εν λόγω αύξηση χαρακτηρίζονται από ανελαστική ζήτηση (Δηλαδή δεν μειώνεται η ζήτηση τους σε ισόποση αναλογία με την αύξηση της τιμής τους, γιατί είναι αγαθά πρώτης ανάγκης). Ας σημειωθεί επίσης ότι οι εκροές των τραπεζικών καταθέσεων συνεχίζονται αδιάκοπες όλα αυτά τα χρόνια, κάτι που δείχνει ότι το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού λαού εκταμιεύει χρηματικά ποσά για να αντιμετωπίσει την κατάσταση.
3. ΔΑΝΕΙΣΜΟΣ
Στα πιστωτικά έσοδα της εν λόγω έκθεσης του Ελεγκτικού Συνεδρίου για τον Απολογισμό των Εσόδων και Εξόδων του Κράτους οικονομικού έτους 2008 διαπιστώνονται τα ακόλουθα:
Προϋπολογίστηκαν 34,5 δις ως πιστωτικές ανάγκες και εισπράχθηκαν 65 δις (29,9 δις βραχυπρόθεσμοι τίτλοι και 35 δις ομόλογα και λοιπά δάνεια). Δηλαδή επιπλέον 30,5 δις, ήτοι αύξηση 88,3%. Φυσικά το μεγαλύτερο ποσό από τα παραπάνω δις πήγε για την εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους, αφού όπως προκύπτει από τα σχετικά κονδύλια που διατέθηκαν σε έργα ανάπτυξης τα σχετικά ποσά είναι πλήρως απογοητευτικά.
Από ίδια έσοδα προϋπολογίστηκαν 240 εκατομμύρια για δημόσιες επενδύσεις και τελικά αποδόθηκαν 349 εκ. Εάν τα 349 εκ. αναχθούν στο συνολικό ποσό των δημοσίων εσόδων του γενικού απολογισμού που ανέρχεται στα 127 δις, το ποσό των δημοσίων επενδύσεων αγγίζει το φοβερό νούμερο αναπτυξιακής προοπτικής της χώρας του (Χ = 0,35 . 100/127 =) 0,27%
Το σχετικό ποσοστό ανέρχεται περίπου στο 3,5 %, αν ληφθούν υπόψη και τα 4,6 δις από την Ε.Ε.
Για το έτος 2010.
Α. η χώρα πλήρωσε σε τόκους 13,2 δις. Το συνολικό ποσό των τοκοχρεολυσίων ανήλθε στα 69 δις.
Β. οι δημόσιες επενδύσεις από ιδία έσοδα ανήλθαν στο εκπληκτικό ποσό του 0,3 δις. Συνολικά ανήλθαν στα 3,1 δις με έσοδα από την Ε.Ε. Οι δημόσιες επενδύσεις είχαν αρνητική απόκλιση μεταξύ αυτών που προϋπολογίστηκαν και σε αυτές που τελικά εκτελέστηκαν και ανέρχονται στα 2,8 δις, δηλαδή η σχετική απόκλιση διαμορφώθηκε αρνητικά στο 19,7%. Ας σημειωθεί ότι σε σχέση με το 2009 παρουσίασαν αύξηση κατά 106 εκατ. € δηλαδή ποσοστό 52%. Φανταστείτε την κατάσταση το 2009, σε ότι αφορά τον τομέα δημοσίων επενδύσεων.
4. ΔΑΠΑΝΕΣ
ΕΤΟΣ 2008
Το σύνολο των δημοσίων δαπανών ανήλθε στα 127 δις.
Τα τοκοχρεολύσια διαμορφώθηκαν στα 62 δις. Ποσοστό 49%.
Το σύνολο των τόκων στα 11,2 δις, ποσοστό 9%.
Οι αμοιβές προσωπικού ανήλθαν στα 14,5 δις, δηλαδή ποσοστό 11,4%.
Οι συντάξεις δημοσίων λειτουργών στα 5,1 δις, δηλαδή ποσοστό 4%.
Οι υποχρεώσεις στα προγράμματα εξοπλισμού των Ε.Δ. 2,1 δις, ποσοστό 1,6%.
ΕΤΟΣ 2010
Το σύνολο των δημόσιων δαπανών ανήλθε στα 119 δις (δηλαδή διαλύθηκε η μεσαία τάξη της χώρας για να μειωθούν οι δημόσιες δαπάνες της χώρας κατά 8 δις, όπου τα 4 δις προέρχονται από μειώσεις σε έργα ανάπτυξης και υποχρεώσεις προγραμμάτων των Ε.Δ).
Τα τοκοχρεολύσια διαμορφώθηκαν στα 69 δις. Ποσοστό 58%. (δηλαδή 7 δις παραπάνω παρότι οι εταίροι αναγνώριζαν την βαθύτατη ύφεση της ελληνικής οικονομίας και ανησυχούσαν ιδιαίτερα. Βέβαια μας είχαν ευχηθεί καλό κουράγιο !)
Το σύνολο των τόκων στα 13,2 δις, ποσοστό 11%. (οι τόκοι το 2008 ήταν 11,2 δις, το 2009 12,3 δις και το 2010 13,2 δις. Δηλαδή η χώρα υποχρεωνόταν κάθε χρόνο να πληρώνει επιπλέον 1 δις σε τόκους. Αν και προέβλεπαν ύφεση 5% με βάση τις προβλέψεις της Ε.Ε. παρόλα αυτά οι τόκοι αυξάνονταν. Εκπληκτικός μηχανισμός στήριξης!)
Οι αμοιβές προσωπικού ανήλθαν στα 14,6 δις, δηλαδή ποσοστό 12,2%.
Οι συντάξεις δημοσίων λειτουργών στα 6,2 δις, δηλαδή ποσοστό 5,2%.
Οι υποχρεώσεις στα προγράμματα εξοπλισμού των Ε.Δ. 1 δις, ποσοστό 0,8%.
Οι μεταβιβαστικές πληρωμές (επιχορηγήσεις σε νομικά πρόσωπα δημοσίου και ιδιωτικού δικαίου και εισοδηματικές ενισχύσεις ΚΑΕ) ανήλθαν στο ποσό των 19,1 δις € δηλαδή ποσοστό 16,5%.
5. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
Σύμφωνα λοιπόν με τα παραπάνω στοιχεία για τα έτη 2008 και 2010 προκύπτουν τα ακόλουθα συμπεράσματα:
1. Το 50% και πλέον των δημοσίων δαπανών πηγαίνει για την εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους. Το κράτος γίνεται πολυδάπανο όχι για να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των Ελλήνων πολιτών, αλλά τα συμφέροντα των δανειστών. (στο τέλος του έτους 2009 που η χώρα είχε εισαχθεί στο μηχανισμό «στήριξης» πλήρωσε συνολικά 78 δις ευρώ για τοκοχρεολύσια. 12,3 δις σε τόκους, 37 δις σε βραχυπρόθεσμους τίτλους και 29 δις σε ομόλογα) βλέπετε πίνακα 11.
2. Η κερδοσκοπική τοκογλυφία υποχρεώνει το κράτος να προβαίνει συνεχώς σε νέο δανεισμό με όλο και μεγαλύτερα κεφάλαια. Το δημόσιο χρέος της χώρας είναι συνεπώς πλήρως ανατροφοδοτούμενο με αυξητικές τάσεις, από έτος σε έτος. Ποτέ το ελληνικό δημόσιο χρέος δεν παρουσίασε μείωση. Οι τόκοι ξεκίνησαν από 13 εκατομμύρια και έφθασαν τα 13 δις. Η χώρα έχει πληρώσει σε τόκους σχεδόν όλο το χρέος της και σήμερα έχει δημόσιο χρέος που προσεγγίζει τα 400 δις.
3. Τα ποσά που δίνονται σε τόκους ξεπερνούν κατά πολύ τα κονδύλια που αφορούν τις δημόσιες επενδύσεις, διότι όπως αναφέρεται σχετικά, στη σχετική έκθεση για το έτος 2010.
«Τα έσοδα του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων για το έτος 2010 πλην των δανειακών εσόδων ανήλθαν στο ποσό των 3,1 δις € έναντι των προβλέψεων για 3,8 δις €. Υπολείπονται δηλαδή κατά 759 εκ, € ή κατά ποσοστό 19,7%. Η μείωση αυτή οφείλεται στη σημαντική υστέρηση που παρουσιάζουν οι εισροές από τα Κοινοτικά Ταμεία», και
«Η δαπάνη για την πληρωμή τόκων (Πίνακας 11.) ανήλθε στο ποσό των 13,2 δις € έναντι πρόβλεψης 12,9 δις €, παρουσίασε δηλαδή υπέρβαση κατά 273 εκ, € ή κατά ποσοστό 2,1%. Σε σχέση με το 2009 η δαπάνη για τόκους αυξήθηκε κατά 897 εκ. € ή κατά ποσοστό 7,3%».
Τόσο η κυβέρνηση όσο και η τρόικα επέλεξαν από τη μια μεριά την ασφυκτική πίεση στους μισθούς και τις συντάξεις στεγνώνοντας από ρευστότητα την αγορά, ενώ από την άλλη περιόρισαν τις εισροές από τα κοινοτικά ταμεία μειώνοντας ακόμα περισσότερο τις δυνατότητες αναπτυξιακής ανάκαμψης της χώρας. Σήμερα αναρωτιούνται γιατί απέτυχαν. Φυσικά γνώριζαν και εκτελούσαν τα σχετικά εν πλήρη διατεταγμένη υπηρεσία. Η υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος κατά της Ελλάδας στοιχειοθετείται με δόλο πρώτου βαθμού. Ούτε καν ενδεχόμενο δόλο. Πλήρης γνώση, θέληση και αποδοχή των επιδιωκόμενων αποτελεσμάτων.
4. Η μικρότερη χρονική διάρκεια δανεισμού της χώρας (ομόλογα μικρής διάρκειας) που επιβλήθηκε από τις μνημονιακές πολιτικές και το σχετικό ξεφόρτωμα γαλλικών και γερμανικών ομολόγων που πραγματοποιήθηκε χάρις στην επικοινωνιακή λειτουργία της χρεοκοπίας, είχε μια επιπλέον επιβάρυνση για τη χώρα.
Αναφέρεται σχετικά:
«Οι συνολικές δαπάνες του Γενικού Κρατικού Προϋπολογισμού για το έτος 2010 ανήλθαν στο ποσό των 119 δις € έναντι προβλέψεων 102 δις € υπερβαίνουν δηλαδή τις προβλέψεις κατά 17 δις €. Η υπέρβαση αυτή οφείλεται στο γεγονός ότι η δαπάνη ποσού 22 δις € για την εξόφληση χρεολυσίων βραχυπρόθεσμων τίτλων (Έντοκα γραμμάτια, Πιστωτικές διευκολύνσεις κλπ) εμφανίζεται στον απολογισμό χωρίς να έχει γίνει ανάλογή πρόβλεψη στον προϋπολογισμό επειδή κατά το μεγαλύτερο μέρος αφορούν δάνεια που συνάπτονται και εξοφλούνται κατά τη διάρκεια του έτους».
Δηλαδή η χώρα υποχρεώθηκε εκτός των άλλων να προβαίνει σε δανεισμό με τίτλους ομολόγων βραχυπρόθεσμης διάρκειας. Η προκλητική απάθεια της κυβέρνησης να αντιδράσει στις υποτιμητικές δηλώσεις των ευρωπαίων αξιωματούχων και των διαφόρων δημοσιευμάτων, ασκώντας έμπρακτα τα διπλωματικά της πλεονεκτήματα, συνιστά εκτός από μια απλή παθητική στάση που αξιολογείται πολιτικά και συνενοχή με ενδεχόμενες ποινικές συνέπειες. Πίσω από τα δημοσιεύματα που ευτέλιζαν τη χώρα διαμορφώνοντας ένα σκηνικό χρεοκοπίας βρίσκονταν και βρίσκονται τα κεφάλαια που έκαναν «αρπαχτές» σε βάρος του ελληνικού λαού.
5. Με δεδομένο ότι οι δαπάνες για αμοιβές προσωπικού και συντάξεις το 2010 ανέρχονταν στο ποσό των 22,7 δις €, οι δαπάνες δημοσίων επενδύσεων κατά φορέα 8,2 δις (πίνακας 12) και οι μεταβιβαστικές πληρωμές γύρω στα 20 δις, δηλαδή συνολικά περίπου 50 δις, η χώρα όχι μόνο δεν έχει κανένα κίνδυνο να μην ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της προς τους Έλληνες πολίτες, αλλά έχει και δυνατότητες βελτίωσης. Αρκεί να είχε κάνει το αυτονόητο. Τη χρεοκοπία δεν την φέρνουν τα 50 δις, αλλά τα 70 δις.
Αν σκεφθεί κανείς,
• το αρνητικό οικονομικό κλίμα,
• την πλήρη αποτυχία φορολόγησης των ισχυρών οικονομικών στρωμάτων που θα έφερναν σημαντικά έσοδα στο δημόσιο ταμείο, τόσο από νέες όσο και από προηγούμενες φορολογικές περιόδους (το οφειλόμενο ΦΠΑ ξεπερνά τα 15 δις).
• τη σχεδόν μηδενική εισροή επενδυτικών κεφαλαίων που θα δημιουργούσαν παραγωγική δράση, άρα θα διαμόρφωναν και φορολογητέα ύλη,
• την αναξιοποίητη δημόσια περιουσία (η εγκατάλειψη των ολυμπιακών έργων έχει γίνει πρωτοσέλιδο χλευασμού της χώρας σχεδόν σε όλο τον κόσμο)
• τον τεράστιο για τα δεδομένα της χώρας ενεργειακό πλούτο που παραμένει προκλητικά ανεκμετάλλευτος,
παρόλα τα παραπάνω τα δημόσια έσοδα ανήλθαν το 2010 στο ποσό των 51 δις.
Φανταστείτε να μην είχε συντελεστεί και το πλιάτσικο της δημόσιας περιουσίας των τελευταίων δεκαετιών.
Η δανειακή εξάρτηση της χώρας δημιουργήθηκε χωρίς να υφίσταται κανένας ουσιαστικός λόγος δεδομένου ότι δεν προσέφερε τίποτα στην ανάπτυξη. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι για να έχουμε ανάπτυξη 1 ευρώ όπως καταγράφεται στο ελληνικό ΑΕΠ, δανειζόμασταν 3,5 ευρώ όπως φαίνεται στο δημόσιο χρέος της χώρας. Συνεχίζεται για να επιβάλλεται μια όλο και μεγαλύτερη κάρπωση της εθνικής υπεραξίας που αποσκοπεί πλέον και στην καπήλευση της εθνικής περιουσίας, εκβιάζοντας σήμερα την ελληνική κοινωνία για να δικαιολογεί την αναγκαιότητά της.
Η χώρα έχει δυνατότητες να διπλασιάσει σε τρία χρόνια τα δημόσια έσοδα της και αν μάλιστα διαμορφώσει τις κατάλληλες υποδομές για την εκμετάλλευση του ενεργειακού της πλούτου οι παραγωγικές της δυνατότητες δεκαπλασιάζονται.
Όσοι λοιπόν την ρίχνουν στον δανειακό λαβύρινθο και επιβάλλουν με αντεθνικές πολιτικές μια συνεχή ανατροφοδότηση του δημοσίου χρέους, αυτό ακριβώς επιδιώκουν. Την ελεγχόμενη οικονομική εξέλιξη της χώρας που προϋποθέτει ως ιδεολογικό στήριγμα την πλήρη καταρράκωση του ηθικού των Ελλήνων.
ΑΘΗΝΑ 23/01/2012
Με εκτίμηση
Στάθης Πανταζής
Κανονικα Αιφαιμαξη;
ΑπάντησηΔιαγραφή