Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΕΦΙΚΤΟΥ

Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΕΦΙΚΤΟΥ

Η πολιτική συνιστά σε έναν απλοποιημένο, αλλά κατά τη γνώμη μου σαφή ορισμό, την τέχνη του εφικτού.

Η κοινωνική ιστορία έχει δείξει άλλωστε ότι οι λαοί κατακτούν σιγά – σιγά περισσότερα δικαιώματα, αλλά και απολύουν  σταδιακά  τις κατακτήσεις τους. Οι πολιτικές απόψεις που αποζητούν την εφάπαξ μεταμόρφωση των κοινωνιών, δεν βρίσκουν έρεισμα ούτε στη μαρξιστική θεωρία. Ο ίδιος ο Μαρξ είχε μιλήσει για την σταδιακή μεταμόρφωση των κοινωνιών πιστός στην διαλεκτική του ανάλυση περί του κοινωνικού γίγνεσθαι. Αναλύοντας την παραγωγική βάση των κοινωνιών που καθορίζει το ιδεολογικό εποικοδόμημα και αρχίζοντας από τις ασιατικού τύπου κοινωνίες, φθάνει στο καπιταλιστικό σύστημα και οραματίζεται πλέον μια αταξική κοινωνία μιλώντας για σταδιακή απονέκρωση του κράτους και υποχρεωτική διέλευση μέσα από σοσιαλιστικές μεταβολές.

Η παρούσα πραγματικότητα επαληθεύει τις φιλοσοφικές του αναλύσεις, γιατί αποδεικνύει πλήρως την πραγμάτωση των αντιθέσεων που συμβαίνουν σήμερα στο κόσμο. Επειδή όμως την κάθε αντίθεση πρέπει να την διαδεχθεί η σύνθεση, για να λειτουργήσει το διαλεκτικό σχήμα θέση – αντίθεση – σύνθεση και πάλι θέση κοκ, όσοι αρνούνται τη σύνθεση βρίσκονται μακριά από τη θεωρία του, αλλά και από την πραγματικότητα.

Η χώρα σήμερα βασανίζεται από τις αντιθέσεις ενός καπιταλιστικού συστήματος που αντιμετωπίζει μια πρωτοφανή κρίση, αδυνατώντας να ξεπεράσει τις αντιφάσεις του. Η επίθεση που δέχονται αλλά και πρόκειται να δεχθούν τα λαϊκά στρώματα σε ευρωπαϊκό και σε παγκόσμιο επίπεδο, είναι αποτέλεσμα αυτής ακριβώς της αντιφατικής δομής του καπιταλιστικού συστήματος. Από τη μια μεριά λειτουργεί όλο και πιο έντονα η συσσώρευση του πλούτου και από την άλλη η αναγκαιότητα της αγοραστικής δύναμης των μεγάλων λαϊκών στρωμάτων που εξυπηρετούσε την πλατιά κατανάλωση για την απορρόφηση της μαζικής παραγωγής τίθεται εν αμφιβόλλω. Το τέχνασμα του ιδιωτικού και δημόσιου δανεισμού που εξυπηρέτησε για πολλές δεκαετίες τη διέξοδο για την υπερεκμετάλλευση της παγκόσμιας υπεραξίας φτάνει στο τέλος του.

Συνεπώς βρισκόμαστε μπροστά σε μια σοβαρότατη αντίθεση που επιταχύνεται από την ανάγκη των αναπτυσσόμενων  οικονομιών να αποκτήσουν μεγαλύτερο μερίδιο στο ενεργειακό απόθεμα του πλανήτη.

Η Ελλάδα, μια μικρή κουκίδα σε αυτόν τον παγκόσμιο αναβρασμό, καλείται σήμερα να συνθέσει και όχι να καθυστερήσει τις ευκαιρίες των αντιθέσεων. Καλείται να πραγματώσει την τέχνη του εφικτού και όχι να επιτρέψει στις δυνάμεις που τις ξεπερνά ο χρόνος να υπάγουν το λαό σε περισσότερη δυστυχία, παλεύοντας μάταια να μαζέψουν τις αντιθέσεις τους.

Στάθης Πανταζής