Η ΖΥΓΑΡΙΑ ΤΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ

Κάποτε και σε εντελώς ανύποπτο χρόνο ο Άγγλος συγγραφέας Άλντους Χάξλευ είχε διατυπώσει τη φράση «ο κόσμος αυτός θα είναι μια δικτατορία χωρίς δάκρυα, όπου οι μάζες θα λατρεύουν τη δουλεία τους». Φυσικά ο Χάξλευ ήξερε πάρα πολύ καλά ότι καμιά «δουλεία» δεν μπορεί να γίνει «λατρευτή», εάν κάποιοι δεν δουλεύουν συστηματικά και καθημερινά για το σκοπό αυτό. Μάλιστα αυτοί οι κάποιοι φροντίζουν να βρίσκονται και στις δύο πλευρές της «ζυγαριάς», έτσι ώστε να ισορροπεί το «σύστημα» για να εκτελεί μια σίγουρη και αέναη κίνηση χωρίς επικίνδυνες παλινωδίες.

Η διατήρηση αυτής της «λατρείας» στηρίζεται σε τρείς βασικές αρχές. Στο φόβο, στο μύθο και στα στερεότυπα – νοοτροπίες. Τα στερεότυπα τα «φέρνουμε» από την παιδική μας ηλικία, ενώ ο φόβος και ο μύθος καλλιεργούνται καθημερινά. Τα παραδείγματα της επικοινωνιακής λειτουργίας για να συντηρείται ο κοινωνικός φόβος και να προάγεται ο «μύθος» της υποχρεωτικής αναγκαιότητας ως εργαλεία διαμόρφωσης της κοινής γνώμης, είναι καθημερινά και βγάζουν μάτια. Το πρώτο θέμα που επιλέγεται δεν είναι ποτέ μια τυχαία και πάνω από όλα υποκειμενική επιλογή. Ακόμα και αν οι ειδησεογραφικές συνθήκες οδηγούν στην επικαιροποίηση ενός θέματος που δε βολεύει, αυτό γρήγορα πηγαίνει στα αζήτητα και αμέσως αναζητείται η «κατάλληλη» είδηση που θα παίξει ανάλογα και θα διατηρηθεί όσο το δυνατόν περισσότερο.

Μέσα στον Αύγουστο έπαιξε ως πρώτο θέμα δημοσιογραφικής ενημέρωσης η δήθεν χρεοκοπία της Αργεντινής. Μάλιστα έγινε και θέμα στη Βουλή, πλασάροντας ως κυρίαρχο μήνυμα στη κοινή γνώμη τη «δικαίωση» εφαρμογής των μνημονικών πολιτικών στη χώρα μας. Είδατε τι παθαίνουν όσοι «δεν συμμορφώνονται με τας υποδείξεις». Φυσικά δεν είδαμε τίποτα, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία. Σημασία έχει το πυροτέχνημα. Επίσης δεν είδαμε την Αργεντινή να κηρύττει στάση πληρωμών και ούτε να γίνονται τα πάντα γυαλιά καρφιά στους δρόμους του Μπουένος Άιρες. Ακόμα δεν μάθαμε ότι η Αργεντινή πλήρωνε το σχετικό ομόλογο τέσσερις φορές παραπάνω από την αξία του, αλλά αρνήθηκε να το πληρώσει δεκάξι φορές παραπάνω. Κανείς δεν ανέφερε ότι αυτή η απαίτηση υπαγορευόταν από ένα δικαστήριο που είχαν ορίσει αυθαίρετα τα κοράκια και κανείς δεν ανέφερε ότι η υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της Αργεντινής έγινε από τον οίκο αξιολόγησης που ήταν ο εκδότης του ομολόγου. Τέλος είναι άξιο απορίας πώς κανένας οικονομικός «εγκέφαλος» δεν μας εξήγησε πως είναι δυνατό να χρεοκοπήσει μια χώρα για ένα ομόλογο αξίας 1,6 δις δολαρίων, όταν όλοι πλέον γνωρίζουμε τα τεράστια ποσά δημόσιου χρέους που οφείλουν όλες οι χώρες. 

Η παραίτηση του υπουργού οικονομικών τόσο της Γαλλίας όσο και της Αυστρίας, αλλά και σχεδόν όλης της Γαλλικής κυβέρνησης που κατήγγειλαν την εφαρμογή της ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής από τους Μερκελιστές ως καταστροφική για την Ευρώπη, δεν αποτελεί «καλό» πρώτο θέμα. Πρέπει να φύγει γρήγορα γιατί δε βολεύει. Πρέπει γρήγορα να ανακαλύψουμε μια άλλη χώρα που χρεοκοπεί επειδή δεν συμμορφώθηκε με τας «υποδείξεις». Για αυτό πρέπει να ποντάρουμε στη δυστυχία και όχι στην αλληλεγγύη των λαών, καθώς πάντα ένα δάκρυ για την Αργεντίνα θα είναι πιο «χρήσιμο» από ένα δεύτερο Μάη του 68.

ΣΤΑΘΗΣ ΠΑΝΤΑΖΗΣ

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ – ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ

ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΤΥΠΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ