Στις εποχές που ζούμε, ο φόβος ξεπερνά τα παιχνίδια της εξουσίας. Παύει να αποτελεί μια απλή εξουσιαστική μηχανή. Αυτονομείται ως κυρίαρχη «ιδεολογία», γίνεται ο ίδιος εξουσία και διαχέεται σε κάθε στιγμή της καθημερινότητας μας. Η ιστορία μας, η κουλτούρα μας, η πρόοδος μας, θα οδηγείται πλήρως στις μέρες μας, από φοβικούς εφιάλτες. Είμαστε πια υποχρεωμένοι να βιώνουμε καθημερινά μια εφιαλτική πραγματικότητα. Αυτήν θα διδάσκουμε και αυτήν θα κληροδοτούμε στις επόμενες γενιές.
Ο σύγχρονος πολιτισμός έπαψε να πολεμά το φόβο. Μεταλλάχθηκε σε ένα φοβικό πολιτισμό. Η συνέχεια της παγκόσμιας ιστορίας μας, θα είναι η ιστορία του φόβου μας.
Οι περισσότεροι θεωρούν ότι ο φόβος συνιστά μια καθημερινή αναγκαιότητα, ένα στοιχείο του εσωτερικού τους κόσμου. Αν και δεν παραδέχονται το φοβισμένο εαυτό τους ή καλύτερα αποφεύγουν να τον σκέφτονται, ζουν μια ολόκληρη ζωή απόλυτα συνταυτισμένη με τις φοβίες της καθημερινότητας. Η ομάδα αυτή είναι η μεγάλη κοινωνική ομάδα της εποχής μας. Καταναλώνει, συνδιαλέγεται, ενημερώνεται και παραδίδει το πολιτικό παιχνίδι στα έμπειρα χέρια των εξουσιαστών. Ζει για να φοβάται και φοβάται να ζει. Αποτελεί το πελατολόγιο των κάθε λογής «επαγγελματιών» του κόσμου μας. Ασφαλιστικές εταιρείες, ιατρικές βιομηχανίες, τηλεοπτικές υστερίες, καλλωπιστικές «γκαλερί», επικοινωνιακές συμμορίες.
Μια άλλη κατηγορία ανθρώπων που και αυτή βιώνει τη φοβική πραγματικότητα, πολεμά το φόβο. Προσπαθεί να ανακαλύψει τις αλήθειες που μας απελευθερώνουν και αναζητά το πραγματικό νόημα της ζωής. Η ομάδα αυτή είναι αντικαταναλωτική, αντιδραστική και αντιμετωπίζει με υποψία τη νέα τάξη πραγμάτων. Δε συνιστά επικίνδυνη κατάσταση, γιατί είναι ολιγομελής και περιθωριακή. Σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα, εμφανίζεται από τις επικοινωνιακές συμμορίες και ως γραφική. Με τον τρόπο αυτό η «αντιδραστική» αυτή ομάδα, εγκλωβίζεται σε «εξωμοδίστικες» καταστάσεις και «αποβάλλεται» από τη σύγχρονη πραγματικότητα.
Μια τελευταία κατηγορία του ανθρώπινου είδους, χρησιμοποιεί το φόβο. Τον κατασκευάζει ανά πάσα στιγμή και προσπαθεί να τον διασπείρει παντού. Η κατηγορία αυτή συνιστά σήμερα την εξουσιαστική μηχανή του κόσμου, που νομιμοποιείται χάρις στη λειτουργία του. Όμως τελικά και η ίδια εγκλωβίζεται μέσα στο παιχνίδι της και τελικά επιβάλλει μια φοβική εξουσία.
Η ολιγομελής αυτή τρίτη ομάδα, αντλεί την εξουσία της, από τη πρώτη ομάδα. Για αυτό επιδιώκει με κάθε τρόπο, να διατηρεί τις φοβικές καταστάσεις. Υποχρεώνει σε στείρες εκπαιδευτικές διαδικασίες τα νέα κοινωνικά μέλη, έτσι ώστε να βιώνουν από μικρή ηλικία τη φοβικότητα. Η γνώση γίνεται υποταγή σε φοβικά σύνδρομα, που το σύστημα καθημερινά, παράγει, προωθεί και υπερασπίζεται. Η ενημέρωση είναι διαρκής και συνεχίζεται ολόκληρο το 24ώρο, με υστερικά παραληρήματα που διδάσκουν το ιδεολόγημα της σταθερότητας του συστήματος. Στο πνεύμα της ελεύθερης «ενημέρωσης», διασπείρεται η καθημερινή ταραχή, η αδυσώπητη κατανάλωση, η οικονομική εξάρτηση. Στο μυαλό των ανθρώπων εμφυτεύεται κάθε μέρα, ο φόβος και η ανασφάλεια. Με το τρόπο αυτό, η εξάρτηση από τους μηχανισμούς του συστήματος γίνεται απόλυτα ασφαλής.
Το σύστημα κάνει κάθε τι για να μας κάνει να ξεχνάμε τη καθημερινότητα. Την ακρίβεια, την κοροϊδία της εργασιακής αποζημίωσης, την κυβερνητική ληστεία, την επικινδυνότητα του κέρδους. Και όταν η καθημερινότητα υποκρύπτει τον κίνδυνο να ξυπνήσει μέσα μας η αμφισβήτηση των πολιτικών θεσμών, επαναφέρει το καταναγκασμό. Επανέρχονται οι φοβίες που προκαλούν οι «ανύπαρκτες» μειοψηφίες, ως το ηρεμιστικό φάρμακο που μας μεταμορφώνει σε τωρινούς θύτες και αιώνια θύματα. Είναι ο καιρός που οι κοινωνίες για να εξαγνιστούν, πρέπει να θυσιάσουν. Να αισθανθούν και να μυρίσουν πόνο, για να ξεχάσουν το δικό τους.
Αναζητούμε το φάρμακο των αρχαίων Ελλήνων. Οι σημερινές ανθρωποθυσίες, θυσίες ανθρώπων, αλλά και θυσίες αξιών και οραμάτων, θα έχουν να κάνουν με τη πλήρη ανοχή μας σε κάθε είδους κρατική συμπεριφορά. Η πολιτική αδιαφορία θα είναι η απόλυτη επιτυχία του συστήματος.
Θα δικαιώνει τη δύναμη του συστήματος και θα επαναλαμβάνει στις επόμενες γενιές.
«Είμαστε άτρωτοι. Είμαστε αξιοπρεπείς.»
Η ελπίδα να δούμε ένα καλύτερο κόσμο, είναι η κατηγορία των ανθρώπων που πολεμούν το φόβο να γίνει όλο και μεγαλύτερη. Αυτή η κατηγορία των ανθρώπων δεν ανήκει σε κάποια συγκεκριμένη κοινωνική τάξη, δεν ανήκει σε κάποια εθνότητα, δεν πιστεύει σε ένα συγκεκριμένο θεό. Πιστεύει μόνο στην ομορφιά της γνώσης και της αλήθειας και πάνω από όλα προσπαθεί να μη φοβάται. Προσπαθεί να σκέφτεται και όχι να φοβάται. Αντιστέκεται καθημερινά με απλά και αληθινά λόγια. Μιλά και εκτίθεται. Το πρώτο βήμα για την κατάκτηση της ελευθερίας μας, είναι η νίκη του καθημερινού μας φόβου. Η αισιοδοξία για τη ζωή, τη δική μας, αλλά και τη ζωή των άλλων.
από το βιβλίο Big Bang
Ο σύγχρονος πολιτισμός έπαψε να πολεμά το φόβο. Μεταλλάχθηκε σε ένα φοβικό πολιτισμό. Η συνέχεια της παγκόσμιας ιστορίας μας, θα είναι η ιστορία του φόβου μας.
Οι περισσότεροι θεωρούν ότι ο φόβος συνιστά μια καθημερινή αναγκαιότητα, ένα στοιχείο του εσωτερικού τους κόσμου. Αν και δεν παραδέχονται το φοβισμένο εαυτό τους ή καλύτερα αποφεύγουν να τον σκέφτονται, ζουν μια ολόκληρη ζωή απόλυτα συνταυτισμένη με τις φοβίες της καθημερινότητας. Η ομάδα αυτή είναι η μεγάλη κοινωνική ομάδα της εποχής μας. Καταναλώνει, συνδιαλέγεται, ενημερώνεται και παραδίδει το πολιτικό παιχνίδι στα έμπειρα χέρια των εξουσιαστών. Ζει για να φοβάται και φοβάται να ζει. Αποτελεί το πελατολόγιο των κάθε λογής «επαγγελματιών» του κόσμου μας. Ασφαλιστικές εταιρείες, ιατρικές βιομηχανίες, τηλεοπτικές υστερίες, καλλωπιστικές «γκαλερί», επικοινωνιακές συμμορίες.
Μια άλλη κατηγορία ανθρώπων που και αυτή βιώνει τη φοβική πραγματικότητα, πολεμά το φόβο. Προσπαθεί να ανακαλύψει τις αλήθειες που μας απελευθερώνουν και αναζητά το πραγματικό νόημα της ζωής. Η ομάδα αυτή είναι αντικαταναλωτική, αντιδραστική και αντιμετωπίζει με υποψία τη νέα τάξη πραγμάτων. Δε συνιστά επικίνδυνη κατάσταση, γιατί είναι ολιγομελής και περιθωριακή. Σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα, εμφανίζεται από τις επικοινωνιακές συμμορίες και ως γραφική. Με τον τρόπο αυτό η «αντιδραστική» αυτή ομάδα, εγκλωβίζεται σε «εξωμοδίστικες» καταστάσεις και «αποβάλλεται» από τη σύγχρονη πραγματικότητα.
Μια τελευταία κατηγορία του ανθρώπινου είδους, χρησιμοποιεί το φόβο. Τον κατασκευάζει ανά πάσα στιγμή και προσπαθεί να τον διασπείρει παντού. Η κατηγορία αυτή συνιστά σήμερα την εξουσιαστική μηχανή του κόσμου, που νομιμοποιείται χάρις στη λειτουργία του. Όμως τελικά και η ίδια εγκλωβίζεται μέσα στο παιχνίδι της και τελικά επιβάλλει μια φοβική εξουσία.
Η ολιγομελής αυτή τρίτη ομάδα, αντλεί την εξουσία της, από τη πρώτη ομάδα. Για αυτό επιδιώκει με κάθε τρόπο, να διατηρεί τις φοβικές καταστάσεις. Υποχρεώνει σε στείρες εκπαιδευτικές διαδικασίες τα νέα κοινωνικά μέλη, έτσι ώστε να βιώνουν από μικρή ηλικία τη φοβικότητα. Η γνώση γίνεται υποταγή σε φοβικά σύνδρομα, που το σύστημα καθημερινά, παράγει, προωθεί και υπερασπίζεται. Η ενημέρωση είναι διαρκής και συνεχίζεται ολόκληρο το 24ώρο, με υστερικά παραληρήματα που διδάσκουν το ιδεολόγημα της σταθερότητας του συστήματος. Στο πνεύμα της ελεύθερης «ενημέρωσης», διασπείρεται η καθημερινή ταραχή, η αδυσώπητη κατανάλωση, η οικονομική εξάρτηση. Στο μυαλό των ανθρώπων εμφυτεύεται κάθε μέρα, ο φόβος και η ανασφάλεια. Με το τρόπο αυτό, η εξάρτηση από τους μηχανισμούς του συστήματος γίνεται απόλυτα ασφαλής.
Το σύστημα κάνει κάθε τι για να μας κάνει να ξεχνάμε τη καθημερινότητα. Την ακρίβεια, την κοροϊδία της εργασιακής αποζημίωσης, την κυβερνητική ληστεία, την επικινδυνότητα του κέρδους. Και όταν η καθημερινότητα υποκρύπτει τον κίνδυνο να ξυπνήσει μέσα μας η αμφισβήτηση των πολιτικών θεσμών, επαναφέρει το καταναγκασμό. Επανέρχονται οι φοβίες που προκαλούν οι «ανύπαρκτες» μειοψηφίες, ως το ηρεμιστικό φάρμακο που μας μεταμορφώνει σε τωρινούς θύτες και αιώνια θύματα. Είναι ο καιρός που οι κοινωνίες για να εξαγνιστούν, πρέπει να θυσιάσουν. Να αισθανθούν και να μυρίσουν πόνο, για να ξεχάσουν το δικό τους.
Αναζητούμε το φάρμακο των αρχαίων Ελλήνων. Οι σημερινές ανθρωποθυσίες, θυσίες ανθρώπων, αλλά και θυσίες αξιών και οραμάτων, θα έχουν να κάνουν με τη πλήρη ανοχή μας σε κάθε είδους κρατική συμπεριφορά. Η πολιτική αδιαφορία θα είναι η απόλυτη επιτυχία του συστήματος.
Θα δικαιώνει τη δύναμη του συστήματος και θα επαναλαμβάνει στις επόμενες γενιές.
«Είμαστε άτρωτοι. Είμαστε αξιοπρεπείς.»
Η ελπίδα να δούμε ένα καλύτερο κόσμο, είναι η κατηγορία των ανθρώπων που πολεμούν το φόβο να γίνει όλο και μεγαλύτερη. Αυτή η κατηγορία των ανθρώπων δεν ανήκει σε κάποια συγκεκριμένη κοινωνική τάξη, δεν ανήκει σε κάποια εθνότητα, δεν πιστεύει σε ένα συγκεκριμένο θεό. Πιστεύει μόνο στην ομορφιά της γνώσης και της αλήθειας και πάνω από όλα προσπαθεί να μη φοβάται. Προσπαθεί να σκέφτεται και όχι να φοβάται. Αντιστέκεται καθημερινά με απλά και αληθινά λόγια. Μιλά και εκτίθεται. Το πρώτο βήμα για την κατάκτηση της ελευθερίας μας, είναι η νίκη του καθημερινού μας φόβου. Η αισιοδοξία για τη ζωή, τη δική μας, αλλά και τη ζωή των άλλων.
από το βιβλίο Big Bang
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου