Η ΧΑΜΕΝΗ ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ.
«Οι αρκούδες δεν ήρθαν γιατί δεν υπάρχει πάγος, και πάγος δεν υπάρχει γιατί δεν φυσά, και δεν φυσά γιατί εμείς προσβάλλαμε τις δυνάμεις...»
Ένας Εσκιμώος
Όπως υποστηρίζουν σήμερα οι ανθρωπολόγοι, βασικό βήμα για τη μεγάλη πρόοδο του ανθρώπου από τον Homo sapiens στη σημερινή μορφή του, ήταν πέρα από τις ανακαλύψεις της φωτιάς, του τροχού και της καλλιέργειας, τρία άλλα βασικά πράγματα που περικλείουν μέσα τους τη δύναμη της αλληλεγγύης. Ο άνθρωπος στέκεται στα δυο του πόδια και μαθαίνει να χρησιμοποιεί τα χέρια του. Ο άνθρωπος ανακαλύπτει τη δύναμη των εργαλείων και μεταδίδει αυτή τη γνώση στα παιδιά του. Ο άνθρωπος μαθαίνει να εργάζεται και η εργασία διαμοιράζεται (επιμερίζεται) στα μέλη της ομάδας.
Οι τρείς παραπάνω σημαντικότατες νοητικές ανακαλύψεις δε θα μπορούσαν ποτέ να γίνουν και να σηματοδοτήσουν τη πρόοδο της ανθρώπινης κοινωνίας, εάν δεν υπήρχε το αυτονόητο αίσθημα του ανθρώπου να είναι αλληλέγγυος με αυτόν που είναι δίπλα του. Δηλαδή να είναι κοντά στα υπόλοιπα μέλη της ομάδας και να θεωρεί τη κοινωνικότητα, σαν το ελιξίριο της επιβίωσης του.
Ακόμα και οι πόλεμοι που σε μεγάλο βαθμό καθόρισαν εξελικτικές διαδικασίες στηρίχθηκαν στην αλληλεγγύη και κατά τη διάρκεια τους, αλλά και μετέπειτα όταν οι κοινωνίες πέρασαν σε ειρηνικές μορφές συμβίωσης. Η πίστη των ανθρώπων δε μπορεί να οδηγήσει σε προοδευτικές μεταρρυθμίσεις, εάν δεν υφίσταται το αίσθημα της κοινής προσπάθειας, της επιβράβευσης, της αποδοχής.
Η αλληλεγγύη ως λέξη έχει παρεξηγηθεί φιλολογικά από τα γνωστά λόμπυ της φιλοσοφικών σχολών της χώρας, για ευνόητους λόγους. Έχει περάσει η άποψη ότι η αλληλεγγύη στηρίζεται σε μια μορφή παροχής από τον δυνατότερο προς τον ασθενέστερο. Οι λέξεις που την «φτιάχνουν» δεν μαρτυρούν όμως κάτι τέτοιο. Η ετυμολογική της ερμηνεία εκφράζει απλά αυτό που καταλαβαίνει ο καθένας, δηλαδή να είμαι κοντά στον άλλο. Εγγύς προς αλλήλους. Δεν διακρίνει η νοηματική της απόδοση καμία επίδειξη υπεροχής, ή κάποιο καθήκον φιλανθρωπίας λόγω θεϊκής ή άλλης εντολής. Φυσικά η απόδοση που έχει δοθεί και εξυπηρετεί την αλλοίωση των νοημάτων της γλώσσας από τα γνωστά φιλολογικά κέντρα παραποίησης του ελληνικού λόγου, αποσκοπεί να εξοβελίσει τη λέξη, να κάνει «παιδικό» το νόημα της, να διαγράψει από τη λαϊκή συνείδηση τη νοηματική της σπουδαιότητα. Τα παραπάνω εξυπηρετούν τη συντηρητική – δήθεν μορφωτική αστική τάξη της χώρας, που δεν έχει μόνο αλλοιώσει τη γλώσσα, αλλά και τη μορφή του λόγου, βάζοντας συνεχώς κανόνες σε κάτι που δεν της ανήκει. Τη γλώσσα. Δε πιστεύω να ξεχάσατε τι περάσαμε στα σχολικά μας χρόνια από κομπλεξαρισμένους «φίλους» του λόγου, που συνεχίζουν να μιλούν για δασείες και ψιλές, να εξοργίζονται για κανένα ορθογραφικό λάθος, λες και ο άμοιρος μαθητής έχει διαπράξει κανένα απεχθές έγκλημα. Φυσικά αυτός ο φόβος εξυπηρετεί τη γνωστή προσπάθεια των κέντρων αυτών. Να φοβόμαστε να χρησιμοποιήσουμε τη γλώσσα μας, να φοβόμαστε να χρησιμοποιήσουμε τη σκέψη μας. Γιατί γλώσσα σημαίνει σκέψη. Και όταν σκεπτόμαστε με τις λέξεις, δεν τηρούμε ορθογραφικούς κανόνες, ούτε βάζουμε δασείες και ψιλές. Μάλιστα δε δίστασαν να επιχειρήσουν να εξαφανίσουν από τους ανώτερους φιλολογικούς κύκλους και μυαλά όπως του Γιάννη Σκαρίμπα, του Νίκου Καββαδία, του Νίκου Καζαντζάκη και άλλων, υπάγοντας το λόγο σε παπαρολογίες και αμπελοφιλοσοφίες. Αυτό άλλωστε γίνεται και σήμερα. Η δήθεν σοβαροφάνεια, σοβαρών εκδοτικών οίκων, ΜΜΕ, πολιτικών, διανοούμενων, συνεχίζει να βάζει κανόνες και να συνεχίζει να οικειοποιείται πράγματα που δεν της ανήκουν. Για αυτό και δεν εμφανίστηκε σοβαρή τέχνη στο χώρο των γραμμάτων και των τεχνών μετά το Β΄ παγκόσμιο πόλεμο. Οι μασονικές τεχνικές κατά κύριο λόγο στρέφονται κατά του καθαρού λόγου. Αυτόν πολεμούν, γιατί φοβούνται τη σκέψη του. Επειδή δεν έχουν επιχειρήματα για αυτό καθεαυτό το νόημα που δίνεται μέσα από ένα κείμενο, αρχίζουν τις απορρίψεις με τις γνωστές γεροντοκορίστικες παρατηρήσεις. Η εντολή είναι ρητή. Καταστρέψτε ότι δεν ελέγχουμε. Βάλτε κανόνες για να μπορούμε να μονοπωλήσουμε τη γνώση. Αφανίστε κάθε ελεύθερη φωνή. Απορρίψτε τα κείμενα τους. Μην τα εκδίδεται. Μην δίνεται το λόγο, παρά μόνο στους υποτακτικούς μας. Φοβίστε τις νέες γενιές να μη μιλούν, να μη γράφουν, να μην σκέφτονται. Δώστε τους τα κομπιούτερ και τα ίντερνετ, για να τους δίνουμε ότι θέλουμε εμείς. Δώστε και κάνα ξέμπαρκο βιβλίο, αλλά από αυτά τα δικά μας, με τις γλυκανάλατες ιστορίες των κουνιστών πεζογράφων του Κολωνακίου, που θα τις βραβεύσουμε με τις δικές μας επιτροπές για να τις κάνουμε «τέχνη».
Αλλά ας επανέλθουμε, αν και η παραπάνω αναφορά, ήταν απαραίτητη κατά τη γνώμη μου για να περάσουμε ιδίως το μήνυμα προς τις νέες γενιές. Μιλήστε άφοβα χρησιμοποιώντας πολλές λέξεις χωρίς φραγμούς. Καμιά λέξη δεν είναι ακατάλληλη όταν έρχεται στο μυαλό μας. Οι λέξεις είναι πιο αθώες και από το αμάραντο νερό. Γράψτε χωρίς φόβο. Δε πειράζει αν κάνετε λάθη. Μόνοι σας θα τα βρείτε και μόνοι σας θα τα διορθώσετε. Ψάξτε να βρείτε και να διαβάσετε. Όχι στα βιβλιοπωλεία των πολυεθνικών, όχι στα σχολεία. Στα χαμένα κείμενα. Μελετήστε τους αρχαίους Έλληνες που τόσο σας διαφημίζουν, αλλά δεν σας έμαθαν τίποτα για αυτούς. 12 χρόνια σχολείο και κανένα παιδί δε ξέρει τις βασικές αρχές της φιλοσοφίας του Σωκράτη, του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, του Ηράκλειτου και τόσων άλλων. Μόνο ξέρει ή πρέπει να νιώθει μεγάλο τρόμο αν δε το ξέρει, πότε γεννήθηκαν και πότε πέθαναν.
Όπως σας απομάκρυναν από τη πραγματική σκέψη, αλλοιώνοντας το νόημα της με φιλολογικές γεροντοκορίστικες παρατηρήσεις, σας απομάκρυναν και από το πραγματικό νόημα των λέξεων. Γιατί οι λέξεις σηματοδοτούν σκέψεις και οι σκέψεις φέρνουν δράση που θέτει σε κίνδυνο την τόσο καλά φυλασσόμενη κατεστημένη τάξη τους.
Η απομάκρυνση που επιχειρούν να πραγματώσουν από τη δύναμη της αλληλεγγύης, διαμορφώνει στο όνομα της ατομικότητας και της σύγχρονης νοητικής μοναξιάς, την εγκατάλειψη της εμπιστοσύνης προς τον πλησίον μας. Με το τρόπο αυτό επιδιώκουν να δημιουργούν σημαντικότατες οικονομικές καταιγίδες που κάποια στιγμή θα οδηγήσουν σε πλήρη αποδιοργάνωση της αγοράς και του ευρύτερου οικονομικού συστήματος, με απώτερο σκοπό την οικονομική καταστροφή της μεσαίας τάξης και την ολοκληρωτική συγκέντρωση του κεφαλαίου. Τα βλέπουμε ήδη αυτά. Οι μεγάλες λέξεις περί απελευθέρωσης της αγοράς, αυτό ακριβώς είναι. Να τα πάρουν όλα.
Οι πράξεις τους μοιάζουν αλληλέγγυες, με το νόημα που αυτοί αποδίδουν στην λέξη αλληλεγγύη, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι. Ο δανεισμός του χρήματος, οι αγοραπωλησίες, οι διεθνείς διπλωματικές σχέσεις, οι ανταγωνισμοί των κρατών, στηρίζονται σε μια βασική αρχή, που έρχεται σε ευθεία αντίθεση με την αρχή της αλληλεγγύης. Στον αφανισμό του ανταγωνιστή. Η ανταγωνιστικότητα σήμερα έχει ως κύριο χαρακτηριστικό της την επιβίωση πάνω στο «πτώμα» του αντιπάλου. Αυτό επιδιώκουν. Τον αφανισμό του ανταγωνιστή.
Οι σκέψεις τους είναι αυτοκαταστροφικές, αφού η καθημερινή αλαζονεία τους, τούς οδηγεί στην καταρράκωση και των ομάδων που δημιουργούν για την εκπλήρωση των πολιτικών τους σχεδίων. Δέστε το στις συγκρούσεις που ήδη έχουν εμφιλοχωρήσει στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τον ΟΗΕ, το συμβούλιο ασφαλείας κλπ.
Η γνώση αποκρύπτεται ή πωλείται ακριβά. Η εργασία μετατρέπεται σε μορφή εξουσίας. Η κοινωνικότητα μετουσιώνεται σε αναγκαιότητα επιχειρηματικότητας, που δε στηρίζεται πια σε εταιρική πίστη, αλλά σε απρόσωπη ιδιοκτησία. Επιδιώκουν να χάσουν οι κοινωνικές σχέσεις την ανθρώπινη μορφή τους, για να επιτύχουν τη κορύφωση της κρίσης του πολιτισμού. Κατασκευάζουν την οικονομική κρίση για να επιτύχουν αργότερα και την πολιτισμική κρίση. Πρέπει να ελέγχουν πλήρως τη διαδικασία αποδόμησης, αλλά και τη διαδικασία της νέας τάξης πραγμάτων. Για αυτό έχουν δουλέψει κατά το παρελθόν την παραποίηση των λέξεων, της γλώσσας, της σκέψης. Η μόνη δύναμη που μπορεί να αποτρέψει το έργο τους, είναι η δύναμη της αλληλεγγύης. Με το πραγματικό της όμως νόημα.
Ο άνθρωπος να ξανασταθεί στα πόδια του και να μάθει και πάλι να χρησιμοποιεί το μυαλό του. Ο άνθρωπος να ξαναβρεί τη χαμένη γνώση και να τη μεταδώσει στα παιδιά του χωρίς κανόνες. Ο άνθρωπος να ανακαλύψει και πάλι το χαμένο νόημα της εργασίας, της κοινωνικότητας, της ζωής. Ο άνθρωπος να είναι κοντά στον άλλον, όχι γιατί αυτό το επιβάλλει το συμφέρον, η υστεροβουλία, η εντολή, αλλά η επιβίωση του.
«Οι αρκούδες δεν ήρθαν γιατί δεν υπάρχει πάγος, και πάγος δεν υπάρχει γιατί δεν φυσά, και δεν φυσά γιατί εμείς προσβάλλαμε τις δυνάμεις...»
Ένας Εσκιμώος
Όπως υποστηρίζουν σήμερα οι ανθρωπολόγοι, βασικό βήμα για τη μεγάλη πρόοδο του ανθρώπου από τον Homo sapiens στη σημερινή μορφή του, ήταν πέρα από τις ανακαλύψεις της φωτιάς, του τροχού και της καλλιέργειας, τρία άλλα βασικά πράγματα που περικλείουν μέσα τους τη δύναμη της αλληλεγγύης. Ο άνθρωπος στέκεται στα δυο του πόδια και μαθαίνει να χρησιμοποιεί τα χέρια του. Ο άνθρωπος ανακαλύπτει τη δύναμη των εργαλείων και μεταδίδει αυτή τη γνώση στα παιδιά του. Ο άνθρωπος μαθαίνει να εργάζεται και η εργασία διαμοιράζεται (επιμερίζεται) στα μέλη της ομάδας.
Οι τρείς παραπάνω σημαντικότατες νοητικές ανακαλύψεις δε θα μπορούσαν ποτέ να γίνουν και να σηματοδοτήσουν τη πρόοδο της ανθρώπινης κοινωνίας, εάν δεν υπήρχε το αυτονόητο αίσθημα του ανθρώπου να είναι αλληλέγγυος με αυτόν που είναι δίπλα του. Δηλαδή να είναι κοντά στα υπόλοιπα μέλη της ομάδας και να θεωρεί τη κοινωνικότητα, σαν το ελιξίριο της επιβίωσης του.
Ακόμα και οι πόλεμοι που σε μεγάλο βαθμό καθόρισαν εξελικτικές διαδικασίες στηρίχθηκαν στην αλληλεγγύη και κατά τη διάρκεια τους, αλλά και μετέπειτα όταν οι κοινωνίες πέρασαν σε ειρηνικές μορφές συμβίωσης. Η πίστη των ανθρώπων δε μπορεί να οδηγήσει σε προοδευτικές μεταρρυθμίσεις, εάν δεν υφίσταται το αίσθημα της κοινής προσπάθειας, της επιβράβευσης, της αποδοχής.
Η αλληλεγγύη ως λέξη έχει παρεξηγηθεί φιλολογικά από τα γνωστά λόμπυ της φιλοσοφικών σχολών της χώρας, για ευνόητους λόγους. Έχει περάσει η άποψη ότι η αλληλεγγύη στηρίζεται σε μια μορφή παροχής από τον δυνατότερο προς τον ασθενέστερο. Οι λέξεις που την «φτιάχνουν» δεν μαρτυρούν όμως κάτι τέτοιο. Η ετυμολογική της ερμηνεία εκφράζει απλά αυτό που καταλαβαίνει ο καθένας, δηλαδή να είμαι κοντά στον άλλο. Εγγύς προς αλλήλους. Δεν διακρίνει η νοηματική της απόδοση καμία επίδειξη υπεροχής, ή κάποιο καθήκον φιλανθρωπίας λόγω θεϊκής ή άλλης εντολής. Φυσικά η απόδοση που έχει δοθεί και εξυπηρετεί την αλλοίωση των νοημάτων της γλώσσας από τα γνωστά φιλολογικά κέντρα παραποίησης του ελληνικού λόγου, αποσκοπεί να εξοβελίσει τη λέξη, να κάνει «παιδικό» το νόημα της, να διαγράψει από τη λαϊκή συνείδηση τη νοηματική της σπουδαιότητα. Τα παραπάνω εξυπηρετούν τη συντηρητική – δήθεν μορφωτική αστική τάξη της χώρας, που δεν έχει μόνο αλλοιώσει τη γλώσσα, αλλά και τη μορφή του λόγου, βάζοντας συνεχώς κανόνες σε κάτι που δεν της ανήκει. Τη γλώσσα. Δε πιστεύω να ξεχάσατε τι περάσαμε στα σχολικά μας χρόνια από κομπλεξαρισμένους «φίλους» του λόγου, που συνεχίζουν να μιλούν για δασείες και ψιλές, να εξοργίζονται για κανένα ορθογραφικό λάθος, λες και ο άμοιρος μαθητής έχει διαπράξει κανένα απεχθές έγκλημα. Φυσικά αυτός ο φόβος εξυπηρετεί τη γνωστή προσπάθεια των κέντρων αυτών. Να φοβόμαστε να χρησιμοποιήσουμε τη γλώσσα μας, να φοβόμαστε να χρησιμοποιήσουμε τη σκέψη μας. Γιατί γλώσσα σημαίνει σκέψη. Και όταν σκεπτόμαστε με τις λέξεις, δεν τηρούμε ορθογραφικούς κανόνες, ούτε βάζουμε δασείες και ψιλές. Μάλιστα δε δίστασαν να επιχειρήσουν να εξαφανίσουν από τους ανώτερους φιλολογικούς κύκλους και μυαλά όπως του Γιάννη Σκαρίμπα, του Νίκου Καββαδία, του Νίκου Καζαντζάκη και άλλων, υπάγοντας το λόγο σε παπαρολογίες και αμπελοφιλοσοφίες. Αυτό άλλωστε γίνεται και σήμερα. Η δήθεν σοβαροφάνεια, σοβαρών εκδοτικών οίκων, ΜΜΕ, πολιτικών, διανοούμενων, συνεχίζει να βάζει κανόνες και να συνεχίζει να οικειοποιείται πράγματα που δεν της ανήκουν. Για αυτό και δεν εμφανίστηκε σοβαρή τέχνη στο χώρο των γραμμάτων και των τεχνών μετά το Β΄ παγκόσμιο πόλεμο. Οι μασονικές τεχνικές κατά κύριο λόγο στρέφονται κατά του καθαρού λόγου. Αυτόν πολεμούν, γιατί φοβούνται τη σκέψη του. Επειδή δεν έχουν επιχειρήματα για αυτό καθεαυτό το νόημα που δίνεται μέσα από ένα κείμενο, αρχίζουν τις απορρίψεις με τις γνωστές γεροντοκορίστικες παρατηρήσεις. Η εντολή είναι ρητή. Καταστρέψτε ότι δεν ελέγχουμε. Βάλτε κανόνες για να μπορούμε να μονοπωλήσουμε τη γνώση. Αφανίστε κάθε ελεύθερη φωνή. Απορρίψτε τα κείμενα τους. Μην τα εκδίδεται. Μην δίνεται το λόγο, παρά μόνο στους υποτακτικούς μας. Φοβίστε τις νέες γενιές να μη μιλούν, να μη γράφουν, να μην σκέφτονται. Δώστε τους τα κομπιούτερ και τα ίντερνετ, για να τους δίνουμε ότι θέλουμε εμείς. Δώστε και κάνα ξέμπαρκο βιβλίο, αλλά από αυτά τα δικά μας, με τις γλυκανάλατες ιστορίες των κουνιστών πεζογράφων του Κολωνακίου, που θα τις βραβεύσουμε με τις δικές μας επιτροπές για να τις κάνουμε «τέχνη».
Αλλά ας επανέλθουμε, αν και η παραπάνω αναφορά, ήταν απαραίτητη κατά τη γνώμη μου για να περάσουμε ιδίως το μήνυμα προς τις νέες γενιές. Μιλήστε άφοβα χρησιμοποιώντας πολλές λέξεις χωρίς φραγμούς. Καμιά λέξη δεν είναι ακατάλληλη όταν έρχεται στο μυαλό μας. Οι λέξεις είναι πιο αθώες και από το αμάραντο νερό. Γράψτε χωρίς φόβο. Δε πειράζει αν κάνετε λάθη. Μόνοι σας θα τα βρείτε και μόνοι σας θα τα διορθώσετε. Ψάξτε να βρείτε και να διαβάσετε. Όχι στα βιβλιοπωλεία των πολυεθνικών, όχι στα σχολεία. Στα χαμένα κείμενα. Μελετήστε τους αρχαίους Έλληνες που τόσο σας διαφημίζουν, αλλά δεν σας έμαθαν τίποτα για αυτούς. 12 χρόνια σχολείο και κανένα παιδί δε ξέρει τις βασικές αρχές της φιλοσοφίας του Σωκράτη, του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, του Ηράκλειτου και τόσων άλλων. Μόνο ξέρει ή πρέπει να νιώθει μεγάλο τρόμο αν δε το ξέρει, πότε γεννήθηκαν και πότε πέθαναν.
Όπως σας απομάκρυναν από τη πραγματική σκέψη, αλλοιώνοντας το νόημα της με φιλολογικές γεροντοκορίστικες παρατηρήσεις, σας απομάκρυναν και από το πραγματικό νόημα των λέξεων. Γιατί οι λέξεις σηματοδοτούν σκέψεις και οι σκέψεις φέρνουν δράση που θέτει σε κίνδυνο την τόσο καλά φυλασσόμενη κατεστημένη τάξη τους.
Η απομάκρυνση που επιχειρούν να πραγματώσουν από τη δύναμη της αλληλεγγύης, διαμορφώνει στο όνομα της ατομικότητας και της σύγχρονης νοητικής μοναξιάς, την εγκατάλειψη της εμπιστοσύνης προς τον πλησίον μας. Με το τρόπο αυτό επιδιώκουν να δημιουργούν σημαντικότατες οικονομικές καταιγίδες που κάποια στιγμή θα οδηγήσουν σε πλήρη αποδιοργάνωση της αγοράς και του ευρύτερου οικονομικού συστήματος, με απώτερο σκοπό την οικονομική καταστροφή της μεσαίας τάξης και την ολοκληρωτική συγκέντρωση του κεφαλαίου. Τα βλέπουμε ήδη αυτά. Οι μεγάλες λέξεις περί απελευθέρωσης της αγοράς, αυτό ακριβώς είναι. Να τα πάρουν όλα.
Οι πράξεις τους μοιάζουν αλληλέγγυες, με το νόημα που αυτοί αποδίδουν στην λέξη αλληλεγγύη, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι. Ο δανεισμός του χρήματος, οι αγοραπωλησίες, οι διεθνείς διπλωματικές σχέσεις, οι ανταγωνισμοί των κρατών, στηρίζονται σε μια βασική αρχή, που έρχεται σε ευθεία αντίθεση με την αρχή της αλληλεγγύης. Στον αφανισμό του ανταγωνιστή. Η ανταγωνιστικότητα σήμερα έχει ως κύριο χαρακτηριστικό της την επιβίωση πάνω στο «πτώμα» του αντιπάλου. Αυτό επιδιώκουν. Τον αφανισμό του ανταγωνιστή.
Οι σκέψεις τους είναι αυτοκαταστροφικές, αφού η καθημερινή αλαζονεία τους, τούς οδηγεί στην καταρράκωση και των ομάδων που δημιουργούν για την εκπλήρωση των πολιτικών τους σχεδίων. Δέστε το στις συγκρούσεις που ήδη έχουν εμφιλοχωρήσει στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τον ΟΗΕ, το συμβούλιο ασφαλείας κλπ.
Η γνώση αποκρύπτεται ή πωλείται ακριβά. Η εργασία μετατρέπεται σε μορφή εξουσίας. Η κοινωνικότητα μετουσιώνεται σε αναγκαιότητα επιχειρηματικότητας, που δε στηρίζεται πια σε εταιρική πίστη, αλλά σε απρόσωπη ιδιοκτησία. Επιδιώκουν να χάσουν οι κοινωνικές σχέσεις την ανθρώπινη μορφή τους, για να επιτύχουν τη κορύφωση της κρίσης του πολιτισμού. Κατασκευάζουν την οικονομική κρίση για να επιτύχουν αργότερα και την πολιτισμική κρίση. Πρέπει να ελέγχουν πλήρως τη διαδικασία αποδόμησης, αλλά και τη διαδικασία της νέας τάξης πραγμάτων. Για αυτό έχουν δουλέψει κατά το παρελθόν την παραποίηση των λέξεων, της γλώσσας, της σκέψης. Η μόνη δύναμη που μπορεί να αποτρέψει το έργο τους, είναι η δύναμη της αλληλεγγύης. Με το πραγματικό της όμως νόημα.
Ο άνθρωπος να ξανασταθεί στα πόδια του και να μάθει και πάλι να χρησιμοποιεί το μυαλό του. Ο άνθρωπος να ξαναβρεί τη χαμένη γνώση και να τη μεταδώσει στα παιδιά του χωρίς κανόνες. Ο άνθρωπος να ανακαλύψει και πάλι το χαμένο νόημα της εργασίας, της κοινωνικότητας, της ζωής. Ο άνθρωπος να είναι κοντά στον άλλον, όχι γιατί αυτό το επιβάλλει το συμφέρον, η υστεροβουλία, η εντολή, αλλά η επιβίωση του.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου