ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗΣ ΜΙΑΣ ΧΩΡΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ Ε.Ε.

ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΤΖΑΚΙΑ

 

Η σημερινή πολιτική κατάσταση της χώρας δεν είναι μια τυχαία υπόθεση. Είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων κινήσεων μιας διεφθαρμένης αστικής τάξης που έχει παρακλάδια παντού. Στο πολιτικό, παραγωγικό, επικοινωνιακό και πολιτιστικό σύστημα της χώρας. Η κατάσταση αυτή έχει διαλύσει πλήρως την ελληνική κοινωνία και ετοιμάζει πλέον την ολοκληρωτική αποδόμησή της, «επιδοτούμενη» από την κοινωνική αδιαφορία. Μια αδιαφορία που εξέθρεψε για δεκαετίες έτσι ώστε να στηρίξει τα σημερινά αποτελέσματα, αλλά και για να προετοιμάσει τις επερχόμενες κοινωνικές μεταβολές.  

Οι πολιτικοί υπαλληλίσκοι που πέρασαν από τα «σαλόνια της» αγγίζουν όλο το φάσμα του πολιτικού κόσμου της χώρας και για το πριν, αλλά δυστυχώς και για το σήμερα. Παπανδρέηδες, Καραμαλίσκοι, Ζαχαριάδηδες, Παπαδοτσολιάδες, αριστερίζοντες μεγαλοαστοί, Σημίτιδες, Στουρνάρηδες. Όλοι αυτοί δημιούργησαν και συνεχίζουν να δημιουργούν ένα διεφθαρμένο κράτος που έδινε χωρίς κανένα ενδοιασμό τα προνόμια στα λαμογιέν σαλόνια μιας αντεθνικής επιχειρηματικής τάξης, βυθίζοντας το λαό όλο και περισσότερο σε οικονομικό αλλά και σε αξιακό τέλμα. Όλοι αυτοί οι γερμανοτραφείς πράκτορες της μεγαλοαντλατικής συμμαχίας, αντλώντας τις ρίζες τους από κονδυλοφόρους μαυροκορδάτους, βρίσκονταν πάντοτε τόσο μακριά από αυτό που επικαλούνται σήμερα ως εθνικό καθήκον, όσο απέχει το φεγγάρι από τον ήλιο.

Η Καραμανλική και Παπανδρεική συμμαχία διέλυσε τις παραγωγικές υποδομές της χώρας, ξεπουλώντας τον εθνικό πλούτο. Βύθισε στο τέλμα της απραξίας τις ενεργειακές υποδομές της Ελλάδας και προετοίμασε την σύγχρονη πολιτική υποδούλωση της ς των «ευεργετών» πιστωτών μας.

Η αριστερίζουσα διανόηση σιώπησε πλήρως και κάλυψε με τη σιωπή της την κοινωνική διαστροφή για να αποκομίσει τα δικά της οφέλη προάγοντας στο τιμόνι της αριστεράς προέδρους που είτε κοιτούσαν με αντιπαθητική υπεροψία το λαό, είτε τελείωναν τη πολιτική τους καριέρα ως πρόεδροι ΠΑΕ, είτε διορίζονταν ως επίτροποι στα κέντρα που κάποτε κατήγγειλαν φωνάζοντας εδώ Πολυτεχνείο. Και μετά από όλα αυτά, τα αναχώματα της βαρβαρότητας βρήκαν πρόσφορο έδαφος στη σύγχρονη πολιτική Ελλάδα, που διαλυμένη από τη κοινωνική απελπισία εκτρέφνη να μη βγάζει αποφάσεις που δημιουργούν προβλήματα στις εισπράξεις των «ευεργετών» πιστωτών μας.

Η αριστερίζουσα διανόηση σιώπησε πλήρως και κάλυψε με τη σιωπή της την κοινωνική διαστροφή για να αποκομίσει τα δικά της οφέλη προάγοντας στο τιμόνι της αριστεράς προέδρους που είτε κοιτούσαν με αντιπαθητική υπεροψία το λαό, είτε τελείωναν τη πολιτική τους καριέρα ως πρόεδροι ΠΑΕ, είτε διορίζονταν ως επίτροποι στα κέντρα που κάποτε κατήγγειλαν φωνάζοντας εδώ Πολυτεχνείο. Και μετά από όλα αυτά, τα αναχώματα της βαρβαρότητας βρήκαν πρόσφορο έδαφος στη σύγχρονη πολιτική Ελλάδα, που διαλυμένη από τη κοινωνική απελπισία εκτρέφει συν των άλλων και ένα νεοπαγές αβγό του φιδιού. Και ποιοι έρχονται δήθεν να το πολεμήσουν;  Αυτοί που το εξέθρεψαν. Και πότε; Όταν ήδη διαμορφώνει μια ισχυρή κοινοβουλευτική παρουσία. Τι θέλουν να πετύχουν; Να το ενισχύσουν επικοινωνιακά οδηγώντας το στα ύψη αφού το «χρηματοδοτούν» πλέον και την με την αντιπάθεια τους την οποία και πέτυχαν δρώντας καταστροφικά για το τόπο.

Και η αριστερά τι κάνει σήμερα για τη χώρα; Ξέρει που βαδίζει; Ποια είναι η ιδεολογία της; Την έχει προσαρμόσει στα νέα κοινωνικά δεδομένα ή την διατηρεί ίδια γιατί φοβάται να κοιτάξει τον εαυτό της; Τι θα κάνει για να λύσει άμεσα τα προβλήματα του λαού; Θα «κολεκτιβοποιήσει» την οικονομία ή θα επιβάλλει κανόνες στην αγορά; Θα επανιδρύσει το διεφθαρμένο κράτος ή θα συστήσει πραγματικά κοινωνικό κράτος; Συνίσταται από απόψεις ή συνίσταται από παιχνίδια στη νομή της εξουσίας που έρχεται; Ποιους θα προωθήσει τελικά στους πολιτικούς διαδρόμους για να σώσει τη χώρα; Αυτούς που ξέρουν να προσεταιρίζουν πάντα τις καταστάσεις ή αυτούς που αηδιασμένοι από τη πολιτική σήψη έχουν αποτραβηχτεί και παραμένουν άσημοι;  Άσημοι, αλλά ενεργοί και πάνω από όλα παρθενογένηττοι. Θα υποχωρήσει και αυτή στα λόμπυ που βάλλονται πλέον και από τους ιστορικούς συμμάχους τους ή θα τολμήσει να κάνει επιτέλους πράξη το ριζοσπαστισμό της. 

Τα χρονικά περιθώρια τελειώνουν και η ιστορία είναι σαν τη τηλεόραση. Δεν δίνει πολλές ευκαιρίες και όταν τις δίνει τις παίρνει πολύ εύκολα πίσω.

 

ΣΤΑΘΗΣ ΠΑΝΤΑΖΗΣ