ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗΣ ΜΙΑΣ ΧΩΡΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ Ε.Ε.

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΑΡΚΕΤΙΝΓΚ

Πραγματικά είναι εκπληκτικό τα τελευταία χρόνια για το τι κάνουν τα κόμματα για να προσελκύσουν ψηφοφόρους. Ηθοποιοί, τραγουδιστές, ποδοσφαιριστές, αθλητές, παρουσιαστές κλπ,  αποτελούν επιβαλλόμενες επιλογές για να διαχυθεί προς το εκλογικό σώμα η πολιτική του προσώπου και όχι του λόγου.  Η σχετική πρακτική έχει διαπεράσει πλέον  σε κάθε εκλογική αναμέτρηση και διαχέεται από τις δημοτικές εκλογές μέχρι και τις βουλευτικές εκλογές. Κανείς δεν αρνείται το δικαίωμα των παραπάνω επαγγελματικών κατηγοριών να έχουν το δικαίωμα να εκπροσωπήσουν τον ελληνικό λαό ως αιρετά πολιτικά όργανα. Θα ήταν πραγματικά ρατσιστικό να αποκλείεται κάποιος ηθοποιός ή αθλητής με βάση την ιδιότητα του και αντίθετα να επιλέγεται ένας γιατρός ή ένας δικηγόρος. Το πολιτικό μάρκετινγκ δεν έχει να κάνει μόνο με το στάρ σύστεμ των τραγουδιστών ή των ηθοποιών, αλλά και με τις επικοινωνιακές υποδομές που παράγουν οι δημοσιογράφοι και φυσικά αγγίζουν όλη τη γκάμα των υποψηφίων. Άνθρωποι χωρίς καμία πολιτική ταυτότητα, αλεξιπτωτιστές, με ανύπαρκτο πολιτικό λόγο, προερχόμενοι από κάθε επαγγελματική ομάδα παρουσιάζονται ως υποψήφιοι, συντελώντας με τον τρόπο αυτό στην όλο και μεγαλύτερη κοινωνική απαξίωση του πολιτικού συστήματος.

Η ιδεολογική ενσυναίσθηση, η κοινωνική παρουσία, ο πολιτικός λόγος θα υποχωρούν έναντι της αναγνωρισιμότητας, της συμπάθειας και της ανάγκης των μέσων να μεταμορφώσουν την πολιτική σε τηλεοπτικό προϊόν και όχι σε εργαλείο επίλυσης των κοινωνικών προβλημάτων. Οι άνθρωποι σήμερα θα οδηγούνται όλο και περισσότερο στο να επιλέγουν εικόνες και όχι πρόσωπα. Σημασία δεν θα έχει πλέον ο πολιτικός λόγος, αλλά η ακροαματικότητα. Θα πειθόμαστε συν το χρόνω για τις πολιτικές μας επιλογές από γραφικά πυροτεχνήματα των κομματικών εκπροσώπων και όχι από  πολιτικές προτάσεις  που θα είναι βαρετές, κουραστικές και πάνω από όλα απορριπτέες με μια κίνηση ζάπινγκ. Η τηλεόραση θα καθορίζει όλο και περισσότερο τον πολιτικό λόγο, τα πρόσωπα, αλλά και τα κοινωνικά αιτήματα. Η πολιτική ατζέντα δεν θα είναι αποτέλεσμα κοινωνικής έκφρασης, ακόμα και όταν η κοινωνία βρίσκεται στα πρόθυρα νευρικής κρίσης, αλλά επικοινωνιακής επιλογής που εξασφαλίζει διαφήμιση. Η πολιτική θα χάνει το νόημα της, όσο η παιδεία της κοινωνίας θα υποχωρεί χτυπημένη από τα σημάδια των καιρών και των επιλογών μας.