ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗΣ ΜΙΑΣ ΧΩΡΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ Ε.Ε.

Σεισάχθεια
Το σημερινό φαινόμενο της υπερχρέωσης των κρατών και των λαών δεν είναι καινούργιο.
Στην αρχαία Αθήνα του 6ου αιώνα π.Χ. τα χρέη των ασθενέστερων οικονομικών τάξεων προς την οικονομική ολιγαρχία της πόλης που δάνειζε χρήματα με υπέρογκους τόκους, είχαν φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη. Η έγγεια ιδιοκτησία σπίτια και αγροί, στο σύνολό της ήταν υποθηκευμένη. Λόγω δε του αναπαλλοτρίωτου της οικογενειακής περιουσίας που ίσχυε τότε, δηλαδή της μη δυνατότητας να διατεθεί η οικογενειακή περιουσία προς τους δανειστές, οι οφειλέτες ήταν υποχρεωμένοι να εξοφλήσουν με το σώμα τους, δεχόμενοι δηλαδή να πουληθούν ως δούλοι από τους επισπεύδοντες δανειστές τους, δηλαδή από αυτούς που ζητούσαν τα δανεικά κατά το χρόνο λήξης των οφειλών. Αυτά συνέβαιναν τότε και είχαν δημιουργήσει κατάσταση εκρηκτική στην Αθήνα του 6ου προς το 5ο αιώνα, δηλαδή κάτι παρόμοιο με αυτό που ζούμε σήμερα.
Συνέβη τότε κάτι μοναδικό, στην παγκόσμια ιστορία. Επενέβη ο αριστοκράτης Σόλων, ο μέγας νομοθέτης της αρχαίας Αθήνας και ένας εκ των σοφών της αρχαιότητας και έπεισε τους δανειστές – τοκογλύφους της ολιγαρχίας, να χαρίσουν τα χρέη στους Αθηναίους πιστωτές τους.Χαρίστηκαν οι οφειλές και κατόπιν αφαιρέθηκαν από τα σπίτια και τα χωράφια οι μισητοί ατιμωτικοί «όροι» δηλαδή επιγραφές πάνω σε μάρμαρο, που δήλωναν το ποσό της οφειλής μαζί με τους τόκους. Επιτεύχθη σε μια μέρα άρση των υποθηκών και σταμάτησαν οι δανειζόμενοι να «εκποιούν» το σώμα τους στους δανειστές τους, απολύοντας την προσωπική τους ελευθερία. Μάλιστα ο Σόλων τους έπεισε, λέγοντας τους ότι θα χάσουν πολύ περισσότερα σε περίπτωση που συνεχίσουν να ζητούν τα δανεικά, γιατί θα υποβαθμιστεί η αξία όλων των των αγαθών και των δούλων φυσικά και θα ξεσπάσουν κοινωνικές εκρήξεις που θα διαλύσουν το θεσμικό ιστό της πόλης των Αθηνών.Η αιματοχυσία αποφεύχθηκε και η πόλη σώθηκε. Βέβαια ο Σόλων δε θα πετύχαινε ποτέ την άφεση των χρεών που ονομάστηκε Σεισάχθεια, χωρίς την στήριξη ενός οργανωμένου λαϊκού κινήματος και μιας αποφασισμένης βάσης.
Σήμερα είναι "ηθικό" να γίνει κάτι τέτοιο;
Το παγκόσμιο σύγχρονο οικονομικό φαινόμενο μπορεί να περιγραφεί με σχετικά απλό τρόπο, χωρίς ανάγκη προσφυγής σε περίτεχνες αναλύσεις. Μια υπερπληθώρα κεφαλαίου, προερχόμενου κυρίως από μαύρο χρήμα, ζητά εύκολη, γρήγορη και αποτελεσματική τοποθέτηση. Μπαίνει τότε στην κεντρική τράπεζα, που ελέγχει ταυτοχρόνως τη ροή του χρήματος και το ύψος των επιτοκίων και από εκεί «κατευθύνεται» στις κατά τόπους τράπεζες των κρατών-μελών του συστήματος, για να χρησιμεύσει ως κεφάλαιο δανεισμού, ενώ την ίδια στιγμή «ξεπλένεται». Με άλλα λόγια το τραπεζικό σύστημα συγκεντρώνει όλο το χρήμα, δημιουργώντας τεχνητή στενότητα, για να το ξαναπουλήσει μετά στη μαύρη αγορά, χρεώνοντας την κοινωνία. Και το χειρότερο είναι ότι αυτή η χρέωση δεν γίνεται για να κάνει πιο παραγωγική τη κοινωνία, δηλαδή να υπάρξει κοινωνικό όφελος με μεγαλύτερη παραγωγή, αλλά περισσότερη συσσώρευση κεφαλαίων, με μεγαλύτερη οικονομική και κοινωνική ανισότητα. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι τη τελευταία δεκαετία οι περισσότερες χώρες του κόσμου, αν και είχαν αύξηση του εθνικού τους πλούτου δηλαδή του ΑΕΠ, παρόλα αυτά βιώνουν σήμερα τη μεγαλύτερη οικονομική κρίση. (τεχνητή ή πραγματική, κανείς εκ των πολλών δε γνωρίζει)
Η υπερχρέωση όμως αυτή, επιχειρήσεων, νοικοκυριών και ανθρώπων δεν μπορεί, λόγω της κλειστής φύσης του συστήματος, να συνεχίζεται επ’ άπειρον. Κάποτε η «φούσκα» θα σκάσει και οι συνέπειες θα χτυπήσουν όλους, με πρώτους φυσικά τους «νεοσκλάβους» της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας.
Οι τρόποι αντίδρασης είναι δύο : ΄Η θα φορολογηθεί το χρήμα στην πηγή του και οι τράπεζες θα κληθούν ώστε να επιστρέψουν το κοινωνικό αγαθό που σήμερα «υπεξαιρούν»… ή θα επαναληφθεί για δεύτερη φορά στην Ιστορία, η Σεισάχθεια. Πάντως σε κάθε περίπτωση τη λύση δεν θα τη δώσουν οι «προλετάριοι». Οι τελευταίοι το μόνο που μπορούν να κάνουν, είναι να επιταχύνουν τις εξελίξεις. Η επιτάχυνση βοηθά στην κατανόηση. Η "αριστοκρατία του πλούτου" πρέπει να κατανοήσει - και όσο πιο γρήγορα τόσο το καλύτερο - ότι αυτό που υπεξαιρέθηκε ή πρέπει να χαρισθεί, ή πρέπει να επιστραφεί στον πραγματικό κάτοχο – οφειλέτη, μέσω μιας πραγματικής αναδιανομής του κοινωνικού πλούτου. H αναδιανομή που γίνεται σήμερα μέσω της φορολογίας, επιδιώκει να επιστρέψει τα δανεικά ενώ θα έπρεπε να τα αποδώσει εκεί όπου πραγματικά ανήκουν. Ο Σόλων δεν υπάρχει πιά, για να τους δώσει να το καταλάβουν. Ήλθε η ώρα να το καταλάβουν από μόνοι τους.