ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗΣ ΜΙΑΣ ΧΩΡΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ Ε.Ε.

Η ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΤΟΥ "ΚΕΦΤΕ"
Τι είναι άραγε δημοσιογραφία; Ενημέρωση; Παρουσίαση και ανάλυση γεγονότων; Παιδεία; Πιστεύω ότι είναι όλα τα παραπάνω. Αυτό θα έπρεπε να είναι και ίσως αυτό ήταν κάποτε. Σήμερα η δημοσιογραφία που παράγεται είναι η δημοσιογραφία του «εφήμερου». Δε θα πω τα τετριμμένα. Κατευθυνόμενη, ελεγχόμενη, επιφανειακή. Δεν με ενδιαφέρει να περιγράψω το γεγονός, όπως γίνεται σήμερα με τα πάντα. Με ενδιαφέρει να βρώ την αιτία του και να πω αλήθειες, έστω και αν πληγώσω, έστω και αν χλευαστώ, έστω και αν δεν πουλήσω. Αν δεν βρώ τις αιτίες δεν μπορώ να βρώ και τις λύσεις. Αν δεν πω αλήθειες και δεν πληγώσω τους «πελάτες», θα κάνω ότι κάνουν οι σημερινοί πολιτικοί. Περιγραφική – διαπιστωτική πολιτική. Φταίνε άραγε τα μέσα, οι δημοσιογράφοι, οι άνθρωποι; Το πιστεύω και θα το λέω πάντα. Φταίνε οι άνθρωποι. Αυτοί διαβάζουν και βλέπουν τα σκουπίδια. Αυτοί παραμελούν το μυαλό τους. Αυτοί επιθυμούν το εφήμερο και αυτοί εκλέγουν τη δημοσιογραφία του κεφτέ. Φυσικά θα πεί κάποιος ότι δεν είναι έτσι. Έτσι είναι, γιατί σήμερα οι άνθρωποι δε διαβάζουν, δεν σκέφτονται, δεν ενδιαφέρονται για «περασμένες» αξίες. Όσοι μιλούν για αυτά, χαρακτηρίζονται στη χειρότερη περίπτωση γραφικοί και στη καλύτερη περίπτωση ως «παιδιά» που δε μεγάλωσαν ποτέ. Τα μεγάλα παιδιά συνεχίζουν φυσικά να παρακολουθούν τα ΜΜΕ των δημοσίων έργων, να νιώθουν απόλυτο δέος στη μεσημεριανή υπνηλία, να τρέχουν να ανοίξουν τη τηλεόραση όταν ακούνε τις φωνές των τηλεοπτικών παιδιών που «τσακώνονται». Αυτοί αρνούνται να διαβάσουν το σημαντικό και ικανοποιούνται με το ασήμαντο. Αυτοί αρνούνται να ψάξουν να βρούν την αλήθεια, γιατί έχουν σταματήσει να ψάχνουν να βρούν την αλήθεια και στον ίδιο τον εαυτό τους. Ψάχνουν χρήμα, τραπεζικές δόσεις, πολιτικές εξυπηρετήσεις, μαιμουδίστικες καθημερινές πρακτικές. Αυτοί παράγουν τη χαμηλή ακροαματικότητα για τις φωνές της τηλεόρασης που δεν ακολουθούν τη παράδοση. Για χάρη τους ακούνε τα σχολιανά τους από τους διευθυντές – διαφημιστές, όσοι δημοσιογράφοι τόλμησαν να μιλήσουν για κάτι «άλλο» και έριξαν την ακροαματικότητα. Αυτοί κλείνουν τις φωνές της δημοσιογραφίας που συνεχίζουν να θεωρούν ότι η δημοσιογραφία είναι και παιδεία.
Το «σύστημα» βολεύεται και εξυπηρετείται με το να παράγει σκουπίδια. Νιώθει απόλυτα ικανοποιημένο και δικαιωμένο, όταν κλείνει εκείνες τις φωνές της δημοσιογραφίας, που υπάρχουν ακόμα και θυμίζουν ότι σημασία δεν έχει η είδηση, αλλά η ανάλυση της είδησης. Η δυνατότητα να παράγεις παιδεία μέσα από την είδηση. Να ελέγχεις και να διαμορφώνεις μια καλύτερη εξουσία, όχι μόνο γιατί «αποκαλύπτεις» πρόσωπα και καταστάσεις, αλλά κυρίως γιατί μαθαίνεις τον αναγνώστη να ανακαλύπτει τους μηχανισμούς που παράγουν τα «βάσανα» της κοινωνίας μας. Να «διαπαιδαγωγείς» ένα λαό που θα περάσει από τη μουρμούρα, στις προτάσεις. Προτάσεις που θα εφαρμόσει πρώτα στον εαυτό του και μετά θα τις υποβάλλει στη κοινωνία. Δημοσιογραφία που θα αναβιβάζει ένα λαό στο να πιστέψει στη δύναμη του, απαλλάσσοντας τον με τη δύναμη της γνώσης, από το φόβο και το σκοτάδι. Στην σύγχρονη ελληνική κοινωνία, ακούγονται καθημερινά τόσα, αλλά κανείς δε γνωρίζει τι πραγματικά συμβαίνει. Φήμες, δημοσιογράφοι που διαφωνούν προς υπεράσπιση των πολιτικών τους διαφημίσεων, σκάνδαλα που παίζονται όσο πουλάνε, ειδήσεις του πουθενά που διασπείρονται για να καλλιεργούν το φόβο, ως πρόπλασμα της πώλησης του προϊόντος.
Ζούμε σ’ έναν κόσμο πληροφοριών. Μόνο το 2002 παρήχθησαν δεδομένα που θα απαιτούσαν 500.000 βιβλιοθήκες του Κογκρέσου των ΗΠΑ, για να αποθηκευτούν σε έντυπη μορφή. Κάθε άνθρωπος παράγει και συλλέγει απίστευτο αριθμό πληροφοριών καθημερινά, τον μεγαλύτερο από ποτέ. Υπολογίζεται σε 800 ΜΒ ανά άτομο ετησίως. Οι επιστήμονες προειδοποιούν για «έκρηξη πληροφοριών». Μόνο οι ΗΠΑ παράγουν το 40%, των νέων πληροφοριών παγκοσμίως. Στην εποχή μας, ενώ η πληροφόρηση εμφανίζεται θεωρητικά πιο πλούσια, στην ουσία είναι ομοιογενής και φτωχή, γιατί δεν αναλύεται τόσο από εμάς που τη λαμβάνουμε, αλλά και από αυτόν που τη διοχετεύει. Η απουσία ανάλυσης οφείλεται κατά κύριο λόγο στο μεγάλο όγκο πληροφοριών που δεχόμαστε καθημερινά, αλλά και στην ηθελημένη τακτική των μέσων, να μην επιθυμούν την ανάλυση των πληροφοριών. Ο άνθρωπος δε πρέπει να καταλήγει σε συμπεράσματα μέσω των πληροφοριών που δέχεται, αλλά να βρίσκεται σε μια συνεχή κατάσταση χαώδους ενημέρωσης και καθημερινής σύγχυσης. Η συγκέντρωση των πληροφοριών σε συγκεκριμένα κέντρα εξουσίας, διευκολύνει τη παραπάνω κατάσταση και καθιστά την κατεύθυνση των λαών, σχετικά εύκολη υπόθεση, όσο φυσικά οι άνθρωποι δεν αντιστέκονται. Όσο φυσικά οι άνθρωποι αρνούνται πραγματικά να διαβάσουν, να σκεφθούν, να ονειρευθούν.
Το «πείραμα» θα συνεχιστεί. Κανείς δε πρόκειται να το αλλάξει. Τους εξυπηρετεί όλους. Πωλητές, αγοραστές, διαφημιζόμενους, καταναλωτές. Οι ανύπαρκτες μειοψηφίες θα συνεχίζουν να υπάρχουν. Θα οραματίζονται μια άλλη κοινωνία, αλλά θα αποτυγχάνουν. Οι άνθρωποι θα συνεχίζουν να ακολουθούν τον εύκολο δρόμο της ζωής. Γιατί η σκέψη όπως έλεγε και ο Ντοστογιέφσκι, είναι αρρώστια, πραγματική αρρώστια. Και δυστυχώς ή ευτυχώς κάθε αρρώστια περικλείει μέσα της, μεγάλη μοναξιά. Ποιος άραγε είναι διατεθειμένος να την αντέξει, ειδικά στις μέρες μας;