ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΔΙΕΞΟΔΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΔΙΕΞΟΔΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Η Ελληνική οικονομία βιώνει μια βαθύτατη κρίση που είναι αποτέλεσμα κυρίως τριών παραγόντων:

1^ον : της αδυναμίας των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων να επιβάλλουν κανόνες για την εύρυθμη λειτουργία της αγοράς και ελέγχου των δημοσίων δαπανών, αναδιαρθρώνοντας το κράτος και το νομικό σύστημα,

2^ον : της απουσίας εθνικής συνείδησης από ένα μεγάλο μέρος του επιχειρηματικού κόσμου της χώρας, που απέτρεψε την αυτοδύναμη οικονομική ανάπτυξη εγκαταλείποντας τις πλουτοπαραγωγικές πηγές στρεφόμενο αποκλειστικά σε μια κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα, και

3^ον : της καλλιεργούμενης ανομίας που με τις ευλογίες του πολιτικού συστήματος επέτρεψε σε αρκετούς εγχώριους και ξένους παραγωγικούς ομίλους να καταληστεύσουν τη δημόσια περιουσία με υπερτιμολογήσεις δημοσίων έργων.

Όλα τα παραπάνω δημιούργησαν τις προϋποθέσεις για να δομηθεί από τη μια μεριά μια πλήρης κατευθυνόμενη οικονομία με βάση τις εντολές της Ε.Ε. και από την άλλη λειτούργησε ένα ανέλεγκτο σύστημα εξουσίας που χρεοκοπούσε σιγά - σιγά τη χώρα διογκώνοντας το δημόσιο χρέος.

Οι προτάσεις που ακολουθούν διακρίνονται σε μεσοπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες. Οι μεσοπρόθεσμες αφορούν άμεσες εφαρμογές, έτσι ώστε η ελληνική οικονομία να πάρει όσο πιο γρήγορα γίνεται τις αναγκαίες αναπνοές. Οι μακροπρόθεσμες αναφέρονται στη διαμόρφωση υποδομών για να αναταχθεί ο παραγωγικός ιστός της χώρας, δίνοντας ταυτόχρονα τη δυνατότητα στην ελληνική οικονομία να εκμεταλλευτεί τις προκλήσεις του 21^ου  αιώνα. Με βάση όμως τα όσα αναφέρθηκαν η χώρα δεν θα μπορέσει εύκολα να διαμορφώσει ορίζοντα αναπτυξιακής προοπτικής, εάν δεν έχει όραμα, εθνική συνείδηση και ένα αποφασισμένο πολιτικό σύστημα που θα τολμήσει ριζοσπαστικές αλλαγές με γνώμονα το εθνικό συμφέρον.

Ι. ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Η Ελληνική οικονομία βρίσκεται σε βαθύτατη ύφεση που θα γίνεται ακόμα βαθύτερη όσο δεν προστατεύεται το πραγματικό εισόδημα των οικονομικά ασθενέστερων, όσο δεν ενισχύεται η ρευστότητα της αγοράς, όσο λειτουργούν άδικα φορολογικά μέτρα με αποτέλεσμα να αποτρέπεται η δίκαιη αναδιανομή του εισοδήματος,  όσο η πολιτική εξουσία τεχνηέντως οδηγεί την κοινωνία στην φτωχοποίηση, όσο οι δανειακές εξαρτήσεις της χώρας αποτρέπουν την ανάπτυξη. Για αυτό τα μέτρα αφορούν πέντε βασικές ενότητες:

1. την προστασία του πραγματικού εισοδήματος, που δεν μπορεί να επιλυθεί εάν δεν τεθούν κανόνες στην αγορά που θα σταματήσουν την κερδοσκοπία, την τραπεζική τοκογλυφία που έχει οδηγήσει σε υπερχρέωση ένα μεγάλο μέρος των νοικοκυριών και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, την πλήρη ελευθεριότητα σε ότι αφορά τη διαμόρφωση των τιμών αρκετών ΔΕΚΟ που στεγνώνουν όλο και περισσότερο το οικογενειακό εισόδημα, κλπ

2. την αναδιάρθρωση της ελληνικής οικονομίας που είναι δυνατή μόνο με την ενίσχυση της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας που αποτελεί τη σπονδυλική στήλη της ελληνικής οικονομίας, την αναζωπύρωση του συνεταιριστικού κινήματος,  την δυνατότητα προώθησης και διανομής των προϊόντων χωρίς μηχανισμούς και μεσάζοντες, την θέσπιση μέτρων κατά της ανεργίας, κλπ.  

3. την θέσπιση ενός δίκαιου φορολογικού συστήματος που θα δίνει προτεραιότητα στην άμεση και όχι στην έμμεση φορολογία.  Με το 60% και πλέον των δημοσίων εσόδων να συλλέγονται από τους έμμεσους φόρους, η αναδιανομή του εισοδήματος αντί να εξυπηρετεί το σκοπό της, δηλαδή τον μετριασμό των κοινωνικών ανισοτήτων, αυξάνει τις κοινωνικές ανισότητες οδηγώντας συν το χρόνο όλο και μεγαλύτερα τμήματα του πληθυσμού στην φτωχοποίηση.

4. Τον διακανονισμό του δημοσίου χρέους αφού προηγουμένως στα πλαίσια μιας εθνικής διερεύνησης αξιολογηθεί το ύψος του, αλλά και ο συμψηφισμός σε ότι αφορά το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων, καθώς και τυχόν αστικών αξιώσεων του ελληνικού δημοσίου κατά γερμανογαλλικών εταιρειών για διαπραχθείσες υπερτιμολογήσεις δημοσίων έργων. Εάν η χώρα ακολουθεί την πολιτική εξυπηρέτησης όλο και μεγαλύτερων δανειακών υποχρεώσεων θα στερεί από την οικονομία τα ζωτικά κεφάλαια για την ανάπτυξη της και κάποια στιγμή θα οδηγηθεί αναπόφευκτα σε άτακτη χρεοκοπία και

5. την αναδιάρθρωση του κράτους έτσι ώστε να δομηθεί ένα πραγματικό κοινωνικό κράτος που θα εξυπηρετεί το πολίτη και όχι τα παραπολιτικά κυκλώματα και το μεγάλο κεφάλαιο που το έχουν αναγάγει σε πρωταθλητή της διαφθοράς, του παρασιτισμού και της αναποτελεσματικότητας. Μόνο υπό αυτή την προοπτική μπορεί το πολιτικό σύστημα να επαναφέρει τη σοβαρότητα στη χώρα, να επανασυντάξει την κατακερματισμένη ελληνική κοινωνία, να αποτρέψει φαινόμενα πολιτικής ακρότητας, να κάνει πράξη την κοινωνική συναίνεση και φυσικά να προσδώσει φορολογική συνείδηση στον Έλληνα και την Ελληνίδα.

Πριν αναφερθούμε στις σχετικές προτάσεις ενδεικτικά σας παραθέτουμε κάποια στοιχεία που θα σας βοηθήσουν να καταλάβετε γιατί π.χ. δεν μειώνονται οι τιμές στα βασικά αγαθά, γιατί επιβάλλεται μια φορολογική πολιτική που έχει ως αποκλειστικό στόχο να θίξει τους οικονομικά ασθενέστερους, γιατί συντηρείται μια οικονομική πολιτική που αποσκοπεί αποκλειστικά στην αποψίλωση εργατικών μισθών και αρνείται προκλητικά αυτές τις δύσκολες ώρες που διέρχεται η χώρα να απαιτήσει τη μείωση του επιχειρηματικού κέρδους.

Πριν την κρίση, οι μέσες μηνιαίες ακαθάριστες αποδοχές του Έλληνα εργαζόμενου ήταν 1.441 €, με το μέσο όρο της Ε.Ε. να διαμορφώνεται στα 2.110 €. Στην Ευρώπη των 15, η Ελλάδα από άποψη μισθολογικού κόστους, σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, καταλάμβανε την 14η θέση, δηλαδή βρισκόταν στην προτελευταία θέση με τελευταία την Πορτογαλία.

Αντίθετα συγκρίσεις του ΟΟΣΑ (Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης) για την κερδοφορία στον επιχειρηματικό τομέα, κατέτασσαν την Ελλάδα πρώτη μεταξύ όλων των χωρών  που είναι μέλη του μέχρι και το έτος 2007. Η αποδοτικότητα κεφαλαίων των ελληνικών επιχειρήσεων είχε φθάσει στο 24%, έναντι 15% που ίσχυε ως μέσος όρος στις χώρες - μέλη του ΟΟΣΑ. Η φτωχοποίηση της ελληνικής κοινωνίας και οι άστοχες εφαρμογές της οικονομικής πολιτικής που εφαρμόστηκαν τα τελευταία χρόνια πλήττουν πλέον και τις επιχειρήσεις. Η ICAP Group διαθέτοντας την μεγαλύτερη βάση δεδομένων στην Ελλάδα και στη Νοτιοανατολική Ευρώπη με στοιχεία για πάνω από 3 εκ. επιχειρήσεις, ανέλυσε τους πρώτους Ισολογισμούς Ελληνικών εταιρειών για το έτος 2011, με σκοπό να καταγράψει τις πρώτες ενδείξεις για την εξέλιξη των μεγεθών των επιχειρήσεων μεσούσης της οικονομικής κρίσης. Συγκεκριμένα, ανέλυσε 943 ισολογισμούς επιχειρήσεων για την οικονομική χρήση κατά την περίοδο 1/7/2010 - 30/6/2011. Με βάση τα στοιχεία αυτά, η εικόνα που προκύπτει από τα ενοποιημένα οικονομικά στοιχεία του δείγματος των επιχειρήσεων, επιβεβαιώνει τις απώλειες για τις εταιρείες του ιδιωτικού τομέα το έτος 2011 και προεξοφλεί μεγαλύτερες απώλειες για το έτος 2012.

Σε δείγμα 943 ισολογισμών το 45%  των επιχειρήσεων ήταν ζημιογόνες, σύμφωνα με τη μελέτη της ICAP για το έτος 2011. Παρατηρήθηκε μείωση των πωλήσεων κατά 35% χωρίς όμως παράλληλη μείωση του άμεσου κόστους, με συνέπεια τη μεγαλύτερη πτώση του μικτού κέρδους (-13%). Οι εξελίξεις αυτές σε συνδυασμό και με τα υψηλά λειτουργικά έξοδα (κυρίως έξοδα διοίκησης και διάθεσης) επέφεραν συρρίκνωση των λειτουργικών αποτελεσμάτων (-71,6%). Τα παραπάνω οδήγησαν τελικά σε ανατροπή του καθαρού αποτελέσματος. Από 44,2 εκ. € κέρδη το 2010,  το 2011 είχαμε σημαντικές ζημίες (45,8 δις €). Ενδεικτικό ακόμη είναι το γεγονός ότι εκτός από το 45% των εταιρειών του δείγματος που ήταν ζημιογόνες, παρουσίασε επιδείνωση αποτελεσμάτων (κερδοφορίας) και το 62% των εταιρειών το 2011 σε σχέση με το 2010.

Από τον πίνακα εσόδων οικονομικών ετών 2008 και 2010 προκύπτουν οι ακόλουθες διαπιστώσεις:

Το ποσό των άμεσων φόρων το έτος 2008 ανήλθε στα 19,1 δις ενώ το ποσό των έμμεσων φόρων στα 28,3 δις. Δηλαδή η έμμεση φορολογία υπερείχε σημαντικά στη συνεισφορά των δημοσίων εσόδων, έναντι της άμεσης φορολογίας.   Ως γνωστόν η έμμεση φορολογία  συνιστά μια άδικη φορολογία, δεδομένου ότι πλήττει κάθε εισόδημα χωρίς καμία εξαίρεση. Επί του συνόλου των δημοσίων εσόδων (άνευ δανεισμού) που εισπράχθηκαν το 2008 και ανήλθαν στα 51,7 δις, τα ποσοστά των άμεσων, έμμεσων φόρων και λοιπών εσόδων διαμορφώθηκαν ως εξής:

Άμεσοι φόροι:   19,1 . 100 / 51,7 = 36,9%

Έμμεσοι φόροι : 28,3 . 100 / 51,7 = 54,7%

Λοιπά έσοδα   :    4,2 . 100 / 51,7 =   8,1%

Για τα επόμενα έτη η σχετική αναλογία όχι μόνο παραμένει η ίδια, αλλά και μεταβάλλεται συντριπτικά  υπέρ των έμμεσων φόρων στη διαμόρφωση των δημοσίων εσόδων, άνευ δανεισμού.

Συγκεκριμένα

Για το έτος 2010, δηλαδή έτος μνημονιακής πολιτικής, σύμφωνα με την έκθεση του Ελεγκτικού Συνεδρίου για τον Απολογισμό των Εσόδων και Εξόδων του Κράτους, διαπιστώνονται τα εξής:

Α. Προϋπολογίστηκαν ως δημόσια έσοδα 53,7 δις και στον απολογισμό καταγράφηκαν 50,8 δις (φορολογικά 45,9 δις και μη φορολογικά 4,8 δις). Η απόκλιση διαμορφώθηκε στο 5,3%.

Β. Οι άμεσοι φόροι διαμορφώθηκαν στα 22,6 δις παρουσιάζοντας μείωση σε σχέση με το 2009 κατά 746 εκ. δηλαδή πτώση 3,2%. Αντίθετα οι έμμεσοι φόροι διαμορφώθηκαν στα 32,7 δις παρουσιάζοντας αύξηση σε σχέση με το 2009 κατά 3,2 δις, δηλαδή αύξηση κατά 11% που ήταν φυσικά αποτέλεσμα της αύξησης του ΦΠΑ. Το ποσοστό των έμμεσων φόρων ξεπέρασε το 60%, επιφέροντας τις γνωστές συνέπειες που όλοι πλέον γνωρίζουμε.

Η άμεση φορολογία στην Ελλάδα αποδίδει έσοδα ίσα με μόλις το 6,7% του ΑΕΠ (2009) με το μέσο όρο στην ευρωζώνη να διαμορφώνεται στο 12% (στη Μ.Βρετανία το σχετικό ποσοστό φτάνει στο 16%, ενώ στη Δανία το 30%).

Η φορολογική αδικία που διαμορφώνεται με την έμμεση φορολογία ξεπερνά κάθε προηγούμενο, αν σκεφτεί κανείς ότι σε ένα ετήσιο εισόδημα των 20.000 ευρώ το ποσό των έμμεσων φόρων εκφράζει ποσοστό φορολόγησης 20%, ενώ για ένα εισόδημα 80.000 ευρώ το σχετικό ποσοστό διαμορφώνεται στο 5%.  Οι έμμεσοι φόροι μάλιστα σε ορισμένα αγαθά ευρείας κατανάλωσης όπως βενζίνη, τσιγάρα, κλπ  ξεπερνούν το 100% επαυξάνοντας τη παραπάνω φορολογική αδικία που είναι εκτός των άλλων και αντισυνταγματική.

Παρά την έντονη προπαγάνδα των ΜΜΕ, το χρέος δεν δημιουργήθηκε από την μισθολογική δαπάνη του δημοσίου που αφορά την παροχή υπηρεσιών προς τους πολίτες, αλλά από τη ασύδοτη δράση του εξωτερικού και εγχώριου κεφαλαίου που διόγκωσε τις δημόσιες δαπάνες με τις υπερτιμολογήσεις δημοσίων έργων και τη συντήρηση των κομματικών στρατών.

Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι στο φάκελο διεκδίκησης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, το συνολικό κόστος των έργων εμφανιζόταν να είναι 7, 7 δις ευρώ. Το κόστος όμως, εν τέλει, ξεπέρασε τα 13 δις ευρώ, σύμφωνα με αναλογιστική μελέτη του υπουργείου Οικονομικών του 2005.

Σήμερα 5.000 επιχειρήσεις οφείλουν στο ελληνικό Δημόσιο 31 δις ευρώ, ο μη αποδιδόμενος ΦΠΑ από τις ιδιωτικές επιχειρήσεις εκτιμάται στα 6,5 δις ετησίως, ενώ η ετήσια φοροδιαφυγή ανέρχεται με τις πιο μετριοπαθείς εκτιμήσεις στα 8 δις. Η παραοικονομία αγγίζει το 30 % του ΑΕΠ, ενώ η φοροδιαφυγή έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις με τη δημιουργία των γνωστών of sore εταιρειών. Ο Παπακωνσταντίνου θέλησε να περάσει νύχτα από τη Βουλή σχετική ρύθμιση για την διαγραφή φορολογικών χρεών πάνω από 20 δις. Συνεπώς ακολουθείται μια συγκεκριμένη φορολογική πολιτική που δεν αποτυγχάνει εξαιτίας της αδυναμίας των ελεγκτικών μηχανισμών του κράτους να φορολογήσουν το μεγάλο εισόδημα, αλλά γιατί το κυρίαρχο σύστημα εξουσίας δεν θέλει να θίξει το μεγάλο κεφάλαιο και για να καλύψει τις ανάγκες του επιβάλλει άδικα και αντισυνταγματικά φορολογικά μέτρα κατά των  οικονομικά ασθενέστερων. Η δυσανάλογη σχέση μεταξύ των άμεσων και έμμεσων φόρων, αποδεικνύει περίτρανα τον εν λόγω ισχυρισμό.

Με βάση τα παραπάνω συνάγονται τρία αδιάψευστα συμπεράσματα:

1^ον : η κυβέρνηση δεν επιθυμεί τη μείωση των τιμών για τα καταναλωτικά αγαθά για να εισπράττει μεγάλα ποσά από τους έμμεσους φόρους, εξυπηρετώντας έτσι τις τοκογλυφικές απαιτήσεις των δανειστών. Οι υψηλές τιμές στα καταναλωτικά αγαθά φέρνουν και υψηλούς έμμεσους φόρους. Ο μεγαλοεπιχειρηματικός κόσμος της χώρας παρακολουθεί με προκλητική αδιαφορία τις πολιτικές επιλογές, ευελπιστώντας σε συρρίκνωση της αγοράς, έτσι ώστε να ενισχυθούν οι ολιγοπωλιακές πρακτικές και η αποψίλωση των εργατικών μισθών. Η κοινωνία οδηγείται σε όλο και μεγαλύτερη φτωχοποίηση για να είναι πιο εύκολα αφομοιώσιμες οι επιλογές της νέας τάξης πραγμάτων τόσο σε πολιτικό  όσο και σε εθνικό πλέον επίπεδο.

2^ον : το δημόσιο χρέος χρησιμοποιείται επικοινωνιακά για να αιτιολογεί μια εκ νέου κοινωνική ληστεία, δεδομένου ότι δεν επιβάλλει μόνο μειώσεις στους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων αλλά και στους μισθούς των εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα, με το ψευδεπίγραφο πρόσχημα της ανταγωνιστικότητας και

3^ον : διατηρείται τεχνηέντως η έλλειψη ρευστότητας της αγοράς έτσι ώστε οι τράπεζες να διαχειρίζονται με μονοπωλιακές πρακτικές τα επιτόκια, αλλά και τις δανειακές χορηγήσεις, επιχειρώντας έτσι τη διάλυση της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας της χώρας προς όφελος του μεγάλου κεφαλαίου.

Συμπερασματικά λοιπόν κυβέρνηση και πολυεθνικές συνεργάζονται άψογα για τη διατήρηση της υπάρχουσας κατάστασης. Η κρίση είναι δημιούργημα του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος για να αιτιολογηθεί μια μεγαλύτερη κάρπωση της κοινωνικής υπεραξίας. Οι δυσλειτουργίες του δημόσιου τομέα, η αποπροσανατολιστική έννοια της ανταγωνιστικότητας, η ψευδεπίγραφη αδυναμία φορολόγησης των οικονομικά ισχυρών, τα ψευτοδιλήμματα περί ευρωπαϊκής ή μη πορείας της χώρας, είναι το προπέτασμα καπνού για να επιβληθεί στη συνείδηση των ελλήνων μια νέα ληστρική επιδρομή, τόσο από τις τράπεζες όσο και από τις πολυεθνικές. Η οικονομική κρίση κατασκευάζεται, μεγενθύνεται  και αξιοποιείται κατάλληλα.

ΜΕΤΡΑ

Για την ενίσχυση της αγοραστικής δύναμης, την προστασία του ανταγωνισμού και την τόνωση της εγχώριας παραγωγής

1^ον : κατάργηση του ΦΠΑ σε όλα τα είδη πρώτης ανάγκης, και μείωση του κατά το μισό σε όλα τα υπόλοιπα προϊόντα της αγοράς. Ψήφιση σχετικής νομοθετικής διάταξης που δεν θα επιτρέπει την επιβολή έμμεσου φόρου πάνω από 40% επί της τιμής για τα είδη που φορολογούνται σήμερα σε ποσοστό που αγγίζει το 100% και πλέον. Τα είδη πρώτης ανάγκης θα απαλλάσσονται από τον έμμεσο φόρο με νόμο.

2^ον : Υποχρεωτική αναγραφή της τιμής από τον παραγωγό σε όλα τα είδη. Την τιμή θα την βάζει επί της συσκευασίας ο παραγωγός και όχι τα καταστήματα λιανικής πώλησης. Αυτό ισχύει σήμερα στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες. Μάλιστα προτείνονται και τρία χρώματα. Σε περίπτωση που ένας παραγωγός προβαίνει σε μείωση τιμής η σχετική ένδειξη μπορεί να έχει πράσινο χρώμα, εάν διατηρεί σταθερή τη τιμή να έχει κίτρινο χρώμα και αν αυξάνει την τιμή του προϊόντος η σχετική ένδειξη να μπαίνει σε κόκκινο χρώμα.

Με τον τρόπο αυτό καθίσταται πράξη η δυνατότητα υλοποίησης του ανταγωνισμού αφού ο καταναλωτής μπορεί εύκολα να συγκρίνει και να επιλέξει. Καταπολεμάται η κερδοσκοπία.

Στα προϊόντα ελληνικής παραγωγής να μπαίνει σχετική ένδειξη με την ελληνική σημαία. Με τον τρόπο αυτό προστατεύεται η ελληνική παραγωγή (ας σημειωθεί ότι μια τέτοια ενέργεια σε καμιά περίπτωση δεν αντίκειται στην ευρωπαϊκή νομοθεσία. Έχουν αποφανθεί σχετικά πρόσφατα τα ελληνικά δικαστήρια).

3^ον : Υποχρεωτική αναγραφή των προϊόντων που οι τιμές τους μειώνονται σε εμφανή θέση του καταστήματος.

4^ον : θέσπιση νομικών διατάξεων που θα δίνουν τη δυνατότητα στους παραγωγούς να μπορούν να διαθέτουν απευθείας τα προϊόντα τους στην αγορά χωρίς τη μεσολάβηση μεσαζόντων

5^ον : Αυστηρές ποινές που εκτός από χρηματικά πρόστιμα θα περιλαμβάνουν και αναστολή της εμπορικής λειτουργίας σε περιπτώσεις διαπιστούμενης κατάργησης του ανταγωνισμού σε βάρος των καταναλωτών.

6^ον : Δημοσίευση τιμών παραγωγού στο site του Υπουργείου Ανάπτυξης.

7^ον: Αναζωπύρωση του συνεταιριστικού κινήματος (μειωμένο ΦΠΑ για κάθε συνεταιριστικό προϊόν, επιδότηση κατά 50% για ποσό μέχρι 30.000 ευρώ για τη δημιουργία καταστημάτων λιανικής πώλησης συνεταιριστικών προϊόντων)

8^ον : Καθορισμός συγκεκριμένου ποσοστού κέρδους για κάθε στάδιο της εμπορικής λειτουργίας.

ΜΕΤΡΑ

Για την ενίσχυση του ονομαστικού και πραγματικού εισοδήματος και την αύξηση της ρευστότητας της αγοράς. 

1^ον : Αύξηση των χαμηλόμισθων συντάξεων και μισθών σε ποσοστό 25%. Καθιέρωση ελάχιστου μηνιαίου εισοδήματος στα 700 ευρώ στα πλαίσια υλοποίησης του προγράμματος για την αντιμετώπιση της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού.

2^ον : Απαλλαγή από κάθε άμεσο φόρο όσων βρίσκονται στο ελάχιστο μηναίο εισόδημα.

3^ον : Επιστροφή του ποσού των έμμεσων φόρων για όσους βρίσκονται στην κατηγορία του ελάχιστου μηναίου εισοδήματος.

4^ον : Επιδοτήσεις σε ποσοστό 50% για ποσό 10.000 ευρώ για τις κατηγορίες μισθωτών και συνταξιούχων  που δηλώνουν οικογενειακό εισόδημα μέχρι 15.000 ευρώ και προβαίνουν σε αγορές οικιακού εξοπλισμού ή τυχόν επισκευές.

5^ον : Μείωση των επιτοκίων σε όλα τα είδη δανείων. Απομείωση των κεφαλαίων για τα οφειλόμενα δάνεια με αναδρομική ισχύ από το 2009 μέχρι ολοσχερούς εξόφλησης τους με βάση την μείωση των επιτοκίων

6^ον : Καθολική απαλλαγή από το φόρο στο πετρέλαιο θέρμανσης και επιδότηση 20% σε ορισμένες ορεινές περιοχές.

7^ον : Απαλλαγή από έξοδα αδείας για οικοδομικές επισκευές και ανέγερσης νέων κατοικιών για όσο χρόνο η χώρα βρίσκεται σε ύφεση.

8^ον : Απαλλαγή από τα τέλη της ΕΡΤ που περιλαμβάνονται στους λογαριασμούς της ΔΕΗ για οικίες μέχρι 60 τμ. Για οικίες από 60 τμ έως 100 τμ μείωση κατά 40% και για 100 τμ έως 150 τμ μείωση κατά 10%.

9^ον : Μείωση κατά 20% στις υπηρεσίες τηλεφωνίας, ρεύματος και μεταφορών. Δωρεάν ΙΝΤΕΡΝΕΤ. Άμεση προσαρμογή στις τιμές των ΔΕΚΟ που ισχύουν και στις υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε. (ενδεικτικά αναφέρουμε ότι τα τελευταία δύο χρόνια η αύξηση των τιμολογίων της ΔΕΗ, εκτός των έκτακτων εισφορών, ξεπέρασε το 30%)

10^ον : Επιδότηση 40% για επισκευή, συντήρηση και τοποθέτηση εγκαταστάσεων παροχής θέρμανσης ή ενέργειας  οποιουδήποτε τύπου για εξοχικές κατοικίες για ποσό έως 20.000 ευρώ.

11^ον Επιδότηση ενοικίου 40% για όλες τις πολύτεκνες οικογένειες και για τα άτομα με ειδικές ανάγκες.

12^ον Κατάργηση όλων των εισιτηρίων στα εξωτερικά ιατρεία των δημόσιων νοσοκομείων

13^ον  Ισοσκέλιση των τιμών του φαρμάκου

14^ον  Επιδότηση ενοικίου 100% για ποσό 200 ευρώ για όλους τους άστεγους και παροχή μηνιαίων κουπονιών αξίας 200 ευρώ για αγορές

Λεφτά υπάρχουν;

Στο σημείο αυτό κάποιοι θα πουν ευλόγως με τα όσα έχουν ακούσει, που θα βρει το κράτος αυτά τα χρήματα για να υλοποιήσει τα παραπάνω μέτρα, αν λάβουμε μάλιστα υπόψη και τις μνημονιακές δεσμεύσεις.

Σας παραθέτω τα παρακάτω στοιχεία από τις ετήσιες εκθέσεις του Υπουργού Οικονομικών σύμφωνα με τα στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους για να διαπιστώσετε πώς κατανέμονται οι δημόσιες δαπάνες.

ΕΤΟΣ 2008

Το σύνολο των δημοσίων δαπανών ανήλθε στα 127 δις. 

Τα τοκοχρεολύσια διαμορφώθηκαν στα 62 δις. Ποσοστό 49%.

Το σύνολο των τόκων στα 11,2 δις, ποσοστό 9%.

Οι αμοιβές προσωπικού ανήλθαν στα 14,5 δις, δηλαδή ποσοστό 11,4%.

Οι συντάξεις δημοσίων λειτουργών στα 5,1 δις, δηλαδή ποσοστό 4%.

Οι υποχρεώσεις στα προγράμματα εξοπλισμού των Ε.Δ. 2,1 δις, ποσοστό 1,6%.

ΕΤΟΣ 2010

Το σύνολο των δημόσιων δαπανών ανήλθε στα 119 δις (δηλαδή διαλύθηκε η μεσαία τάξη της χώρας για να μειωθούν οι δημόσιες δαπάνες της χώρας  κατά 8 δις, όπου τα 4 δις προέρχονται από μειώσεις σε έργα ανάπτυξης και υποχρεώσεις προγραμμάτων των Ε.Δ).

Τα τοκοχρεολύσια διαμορφώθηκαν στα 69 δις. Ποσοστό 58%. (δηλαδή 7 δις παραπάνω παρότι οι εταίροι αναγνώριζαν την βαθύτατη ύφεση της ελληνικής οικονομίας)

Το σύνολο των τόκων στα 13,2 δις, ποσοστό 11%. (οι τόκοι το 2008 ήταν 11,2 δις, το 2009 12,3 δις και το 2010 13,2 δις. Δηλαδή η χώρα υποχρεωνόταν κάθε χρόνο να πληρώνει επιπλέον 1 δις σε τόκους. Αν και προέβλεπαν ύφεση 5% με βάση τις προβλέψεις της Ε.Ε. παρόλα αυτά οι τόκοι αυξάνονταν. Συνολικά η χώρα πλήρωσε σε τόκους τα τελευταία 3 χρόνια 36,7 δις, ενώ τα κεφάλαια για την ανάπτυξη δεν ξεπέρασαν ούτε τα 3 δις).

Οι αμοιβές προσωπικού ανήλθαν στα 14,6 δις, δηλαδή ποσοστό 12,2%.

Οι συντάξεις δημοσίων λειτουργών στα 6,2 δις, δηλαδή ποσοστό 5,2%.

Οι υποχρεώσεις στα προγράμματα εξοπλισμού των Ε.Δ. 1 δις, ποσοστό 0,8%.

Οι μεταβιβαστικές πληρωμές (επιχορηγήσεις σε νομικά πρόσωπα δημοσίου και ιδιωτικού δικαίου και εισοδηματικές ενισχύσεις ΚΑΕ) ανήλθαν στο ποσό των 19,1 δις € δηλαδή ποσοστό 16,5%.

Ειδικότερα για το έτος 2010, δηλαδή έτος μνημονιακής πολιτικής,  σύμφωνα με την έκθεση του Ελεγκτικού Συνεδρίου προϋπολογίστηκαν ως δημόσια έσοδα 53,7 δις (άνευ δανεισμού) και στον απολογισμό καταγράφηκαν 50,8 δις (φορολογικά 45,9 δις και μη φορολογικά 4,8 δις). Η απόκλιση διαμορφώθηκε περίπου στα 3 δις ή στο 5,3%. Για να ισοσκελίσουν αυτή τη διαφορά, αντί να περιορίσουν τις τοκοφόρες υποχρεώσεις της χώρας, επέλεξαν άλλο δρόμο)

Ποιος ήταν αυτός;

Αναφέρεται σχετικά, επί της σχετικής έκθεσης του Υπουργού Οικονομικών.

«Οι δαπάνες για αμοιβές προσωπικού και συντάξεις (0100-0600) ανήλθαν στο ποσό των 22, 7 δις € έναντι προβλέψεων 25,8 δις €. Παρουσιάζουν δηλαδή μείωση κατά 3,1 δις €. 

Η μείωση αυτή οφείλεται, σε έκτακτα μέτρα που πάρθηκαν κατά την διάρκεια της εκτέλεσης του προϋπολογισμού για τη μείωση του μισθοδοτικού κόστους του δημόσιου τομέα.

Ειδικότερα τα μέτρα αυτά αφορούσαν:

 τη μη χορήγηση αυξήσεων σε μισθούς και συντάξεις

 την περικοπή επιδομάτων κατά 20%

 την περικοπή επιδομάτων Πάσχα, αδείας και Χριστουγέννων

Οι παραπάνω αριθμοί αποδεικνύουν ότι διαλύθηκε η οικονομία της χώρας για να εξυπηρετηθεί το τοκογλυφικό κέρδος ενώ οι Ευρωπαίοι καθοδηγητές με πρωτοπόρους την Μέρκελ και τον Σαρκοζί, δεν επέδειξαν καμία ευρωπαϊκή αλληλεγγύη απαιτώντας υψηλά επιτόκια με αποτέλεσμα να οδηγήσουν την ελληνική οικονομία σε βαθύ τέλμα, με την συνδρομή βέβαια των εγχώριων υποστηρικτών τους, αλλά και του υπερεθνικού κεφαλαίου. Η χώρα χρεοκόπησε για να εξυπηρετήσει τα σχέδια των δανειστών, δηλαδή των τραπεζιτών και των πολυεθνικών και όχι γιατί δεν παράγει. Τέλος στην φημολογία ότι οι Έλληνες αγρότες δεν μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες του πληθυσμού έβαλε ο πρόεδρος της ΠΑΣΕΓΕΣ Τζανέτος Καραμίχας, χαρακτηρίζοντας απαράδεκτες της φήμες που κυκλοφορούν κάποιοι κύκλοι ότι η ελληνική αγροτική παραγωγή δεν επαρκεί για να θρέψει τον ελληνικό λαό. Βάσει μελέτης το ποσοστό αυτάρκειας της χώρας μας σε μια σειρά βασικών αγροτικών προϊόντων φυτικής και ζωϊκής παραγωγής διαμορφωνόταν κατά μέσο όρο στο 94% το 2010.

Αντί η κυβέρνηση να επιλέξει το δρόμο της κρατικής αρωγής για να αναθερμάνει την οικονομία, καθόσον η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση παρατεταμένης ύφεσης, επέλεξε το δρόμο εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους καταβάλλοντας 37 δις σε τόκους. Ενός δημοσίου χρέους που εκτιμάται στα 360 δις, χωρίς αυτό να προκύπτει από κανένα κοινοβουλευτικό έλεγχο και χωρίς η κυβέρνηση να έχει προβεί σε ένα οποιοδήποτε υπολογισμό σε ότι αφορά το ύψος του. Η κυβέρνηση απλά πληρώνει, βάζοντας τον ελληνικό λαό στο ταμείο. Η χώρα και χρήματα έχει για να υλοποιήσει τις παραπάνω προτάσεις και περισσότερα χρήματα μπορεί να αντλήσει, εάν:

Α. εισέλθει σε τροχιά ανάπτυξης,

Β. εφαρμόσει ένα αποδοτικό φορολογικό σύστημα που θα κάνει πράξη την αποστολή του, δηλαδή τη δίκαιη αναδιανομή του εισοδήματος και

Γ. συμμαζέψει το σπάταλο κράτος, που είναι σπάταλο όχι σε ότι αφορά την παροχή κοινωνικών υπηρεσιών, αλλά γιατί μια κομματική νομενκλατούρα το έχει αναγάγει σε χορηγό εξυπηρέτησης των πολιτικών συμφερόντων της.

Κανείς δεν αρνείται το συμμάζεμα του κράτους. Τον έλεγχο για το που δαπανάται το δημόσιο χρήμα. Την αναδιάρθρωση του δημόσιου τομέα για να εξοικονομηθούν πόροι που θα διατεθούν στην ανάπτυξη, με κοινοβουλευτικό έλεγχο και διαφάνεια έτσι ώστε να γίνει πράξη η επανεκκίνηση  της οικονομίας.

Μέτρα,

Για την αντιμετώπιση της ανεργίας και την τόνωση της επιχειρηματικότητας

ΑΝΕΡΓΙΑ
                          Σε άτομα                                                   Ποσοστό %
2010           1ο τρίμηνο  587.000                                11,7
2011           Αύγουστος  908.000                                18,4  (43,5 % νεανική, 22,3 % γυναικεία)

Η πραγματική ανεργία ξεπερνάει σήμερα το 30 % (1.500.000) και πρόκειται πολύ σύντομα ν’ αυξηθεί, αφού στο πολυνομοσχέδιο που μόλις ψηφίστηκε προβλέπονται απολύσεις ακόμα και στο στενό δημόσιο τομέα. Με επίσημη πρόβλεψη για 1,1 εκ. ανέργους στο τέλος του έτους και χωρίς φυσικά στο εν λόγω νούμερο να έχουν συμπεριληφθεί οι ελεύθεροι επαγγελματίες που έχουν μείωση των δραστηριοτήτων  τους πλέον του 70% και συνυπολογίζοντας τ’ άτομα που κουβαλάει κάθε άνεργος, είναι βέβαιο ότι την άνοιξη θα έχουμε 3,5 εκ. ανθρώπους που θα ζουν στο όριο της φτώχειας ή και κάτω απ’ αυτό χωρίς να υπολογίζουμε τα εκατομμύρια των εργαζομένων σε ελαστικές συνθήκες και με εξευτελιστικές αμοιβές λόγω των ασταμάτητων περικοπών στους μισθούς. Τα πράγματα κάνει χειρότερα η αδυναμία ελέγχου του πληθωρισμού που τώρα τρέχει με 3 %, ενώ έφτασε πριν λίγους μήνες και στο 6 % λόγω της τεράστιας αύξησης του ΦΠΑ.

Πριν περάσουμε στην παράθεση των σχετικών μέτρων που αφορούν αυτή την ενότητα, θα πρέπει να επισημάνουμε ότι τα μέτρα αυτά έχουν ως σκοπό την εκκίνηση της οικονομίας. Εάν η ίδια η οικονομία δεν έλθει σε κατάσταση που να μπορεί εκ των πραγμάτων να μειώνει την ανεργία και να δημιουργεί επιχειρηματικότητα στα πλαίσια μιας υγιούς αγοράς κανένα μέτρο δεν μπορεί να αποδώσει. Εάν δεν δημιουργηθούν προϋποθέσεις ζήτησης και δεν απαλλαχθεί η αγορά  από συντεχνίες και γραφειοκρατικές δυσλειτουργίες που οδηγούν σε συνεχή μείωση του πραγματικού εισοδήματος, είναι αδύνατο να επιλυθούν τα σχετικά προβλήματα τα οποία συνεχώς θα διευρύνονται παρόλη την συνδρομή του κράτους. Ειδικότερα η ανεργία θα συνεχίζει να δηλητηριάζει όλο και περισσότερο την οικονομία αφού όπως είναι γνωστό μειώνει σημαντικά την αγοραστική δύναμη μιας χώρας και ταυτόχρονα αποκλείει το επιστημονικό και εργατικό δυναμικό τόσο από την οικονομία όσο και από την κοινωνία γενικότερα. Για αυτό πρωταρχικό βήμα έτσι ώστε να μπορέσουν τα αναφερόμενα μέτρα να έχουν επιτυχία αποτελεί η ενίσχυση της αγοραστικής δύναμης. Μόνο έτσι είναι δυνατή η αύξηση της ζήτησης και κατά επέκταση η δημιουργία θέσεων εργασίας. Με τον τρόπο αυτό δίνεται και η δυνατότητα ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας, αφού οι επιχειρήσεις έχοντας κέρδη μπορούν να περάσουν ευκολότερα σε διαδικασίες εξυγίανσης. Αντίθετα η αποψίλωση των εργατικών μισθών και των συντάξεων θα βυθίζει την οικονομία σε όλο και μεγαλύτερη ύφεση, αφού θα αποδυναμώνει την κοινωνία τόσο από αγοραστική δύναμη, αλλά και από επενδυτική προοπτική.  Έχει υπολογιστεί ότι ένας άνεργος εάν δεν παρθούν άμεσα μέτρα ανόρθωσης της οικονομίας, δημιουργεί σε διάστημα μόλις τριών μηνών άλλους δύο ανέργους, εωσότου η οικονομία φτάσει σε βαθμό πραγματικής συρρίκνωσης του 50% κάτι που σημαίνει φτωχοποίηση μιας κοινωνίας πάνω από 70%.

Τα παρακάτω μέτρα είναι υλοποιήσιμα μόνο σε περίπτωση που η πολιτική εξουσία της χώρας διαπραγματευθεί στα πλαίσια της Ε.Ε. με γνώμονα το εθνικό συμφέρον. Η εμμονή σε μνημονιακές επιλογές τα καθιστά μη υλοποιήσιμα και βέβαια θα βυθίζει την ελληνική οικονομία σε μεγαλύτερη ύφεση διαλύοντας πλήρως τον κοινωνικό ιστό με απρόσμενες συνέπειες για το μέλλον της χώρας.

1^ον : Επιδότηση μισθού για κάθε προσληφθέντα άνεργο σε ποσοστό 40% και απαλλαγή του από τις ασφαλιστικές εισφορές για διάστημα δύο ετών.

2^ον : Αύξηση των επιδομάτων ανεργίας κατά 20% και παράταση τους για επιπλέον 1 χρόνο.

3^ον : Φοροαπαλλαγές για όλες τις επιχειρήσεις και τους ελεύθερους επαγγελματίες που προβαίνουν σε προσλήψεις ανέργων (βασική προϋπόθεση τόσο για την επιδότηση όσο και για την φοροαπαλλαγή η μη απόλυση κανενός εργαζόμενου τρείς μήνες πριν την δημοσίευση του σχετικού νόμου στην ΕτΚ)

4^ον: Χορήγηση άτοκων δανείων για τις επιχειρήσεις που προβαίνουν σε επέκταση εργασιών με ταυτόχρονη πρόσληψη τριών τουλάχιστον εργαζομένων. Απαλλαγή από έξοδα οικοδομικής αδείας για την ανέγερση νέων κτιριακών εγκαταστάσεων.

5^ον : Εγγραφή στο ΤΕΒΕ και απαλλαγή από ασφαλιστικές εισφορές για δύο έτη για όλους τους νέους επιχειρηματίες. Πλήρης απεμπλοκή όλων των γραφειοκρατικών διαδικασιών για την ίδρυση νέων επιχειρήσεων.

6^ον : Επιδότηση επιχειρηματικής δραστηριότητας μακροχρόνιων ανέργων  σε ποσοστό 60%. Διεκπεραίωση του φακέλου και λήψη απάντησης το αργότερο σε διάστημα τριών μηνών. Σε ειδικές περιπτώσεις μπορεί να παραταθεί η σχετική ημερομηνία για άλλους δύο μήνες με σύμφωνη γνώμη της προϊστάμενης αρχής. Σε περίπτωση παρέλευσης και της ως άνω ημερομηνίας, θα ασκείται πειθαρχική δίωξη τόσο στον προϊστάμενο όσο και στον υπάλληλο που χειριζόταν τη σχετική υπόθεση.

7^ον : Πλήρης χωροθέτηση των  χρήσεων γης με νομοθετική ρύθμιση σε όλη την ελληνική επικράτεια. Σύσταση ειδικού τμήματος στο ΣτΕ που θα εκδικάσει σε διάστημα ενός έτους όλες τις εκκρεμείς υποθέσεις που αφορούν αιτήσεις ακυρώσεως κατά διοικητικών πράξεων που αφορούν αδειοδοτήσεις.

8^ον : Μείωση συντελεστών φορολογίας για όλες τις επιχειρήσεις. Δέσμευση των επιχειρήσεων για διατήρηση των θέσεων εργασίας και μείωσης τιμών.

9^ον : Απαλλαγή όλων των ανέργων από κάθε τέλος (εισιτήρια, διόδια, κλπ) με την παροχή ειδικής κάρτας.

10^ον : Δημιουργία ειδικού site όπου θα δημοσιεύονται καθημερινά οι νέες θέσεις εργασίας και θα εγγράφονται οι άνεργοι σε όλη την επικράτεια ανά νομό με τη συμπλήρωση ειδικής φόρμας. Στο εν λόγω site θα υπάρχει η δυνατότητα να εγγράφονται και οι ελεύθεροι επαγγελματίες.

11^ον : Άμεσα μέτρα για τη δημιουργία τουλάχιστον 50.000 θέσεων εργασίας στους δήμους και τις υπηρεσίες κοινής ωφέλειας.

12^ον : Ενίσχυση των ελεύθερων επαγγελματιών που παρουσιάζουν μείωση του κύκλου εργασιών σε συνεργασία με τις αντίστοιχες συνδικαλιστικές τους οργανώσεις.

Καμιά οικονομία δεν μπόρεσε να ξεπεράσει την ύφεση χωρίς τη δραστική παρέμβαση του κράτους που καλείται σε αντίστοιχες περιπτώσεις να τονώσει την οικονομία με ενέσεις χρηματοδότησης. Φανταστείτε τα 37 δις που δόθηκαν σε τόκους τα τελευταία 3 χρόνια, να είχαν δοθεί στην πραγματική οικονομία στα πλαίσια ενός ορθολογικού εθνικού σχεδιασμού με στόχο την εξυγίανση της και την επαναφορά της σε ρυθμούς ανάπτυξης.

Για να γίνει αυτό πρέπει να αλλάξει ο κεντρικός σχεδιασμός της οικονομικής πολιτικής. Μια οικονομική πολιτική που δεν θέλει να θίξει το μεγάλο κεφάλαιο και εξυπηρετεί το τοκογλυφικό κέρδος, θα βυθίζει όλο και περισσότερο την οικονομία σε ύφεση. Όλοι αυτοί που επικαλούνται το γνωστό επιχείρημα που έχει να κάνει με το εσείς τι προτείνεται, δεν ενημέρωσαν ποτέ τον ελληνικό λαό για το τι πλήρωσε η χώρα εδώ και δεκαετίες για τα δάνεια που καρπώθηκε το σύστημα. Δεν είπαν λέξη για τα ποσά που πλήρωσε η χώρα σε τόκους τα τρία χρόνια της μνημονιακής πολιτικής, όπως επίσης και για τα ποσά που διατέθηκαν στην ανάπτυξη. Δεν είπαν λέξη για την υποχρέωση της χώρας να δανείζεται από συγκεκριμένα χρηματιστηριακά funds. Είναι όλοι αυτοί που βλέπουν την ανάπτυξη με ψευδεπίγραφες οικονομικές έννοιες. Είναι αυτοί που βλέπουν την ανταγωνιστικότητα μόνο στα πλαίσια αποψίλωσης των λαϊκών εισοδημάτων και όχι στα πλαίσια της εξυγίανσης των επιχειρήσεων με επενδύσεις. Που επικαλούνται την απελευθέρωση της αγοράς για να δώσουν περισσότερα μερίδια στις πολυεθνικές και όχι γιατί νοιάζονται πραγματικά για την ανταγωνισμό. Που ξεπουλούν  τη δημόσια περιουσία για να μεταφέρουν τις δημόσιες επιχειρήσεις στο εγχώριο και ξένο κεφάλαιο, και όχι φυσικά για να εξυγιάνουν το κράτος. Για αυτό και δεν εξήγησαν ποτέ στον ελληνικό λαό ποια τιμολογιακή ωφέλεια του προσφέρθηκε από τους λογαριασμούς του ΟΤΕ, της ΔΕΗ, των αστικών συγκοινωνιών, κλπ, τα τελευταία χρόνια που οι παραπάνω επιχειρήσεις ιδιωτικοποιήθηκαν. Όπως επίσης και δεν εξήγησαν ποτέ πώς λειτουργεί ο ανταγωνισμός της ελεύθερης αγοράς, όταν είναι γνωστό ότι τρεις πολυεθνικές εταιρίες ελέγχουν την σταθερή και κινητή τηλεφωνία στην Ελλάδα, διαμορφώνοντας πάνω κάτω τις ίδιες τιμές.

Η απάντηση σε όλα αυτά δεν είναι να καταργήσουμε τις πολυεθνικές και το τραπεζικό σύστημα. Αλλά να ελέγξει το κράτος τη λειτουργία τους, επιβάλλοντας αυτό τους κανόνες. Μάλιστα αυτή η επιβολή θα κάνει καλό τόσο στις πολυεθνικές όσο και στο τραπεζικό σύστημα, που κάποια στιγμή θα κινδυνεύσουν από την δυσλειτουργία του συστήματος. Η οικονομική ιστορία το έχει δείξει αρκετές φορές. Δεν μπορεί να επιβάλλει τους κανόνες της αγοράς μόνο ο πωλητής, αγνοώντας τον «τροφοδότη» του, δηλαδή τον αγοραστή. Εάν υπάρχει αυτή η μονόπλευρη επιβολή τότε και ο πωλητής οδηγείται αργά ή γρήγορα στην αυτοκαταστροφή του. Η αγορά δεν αυτορυθμίζεται, αλλά ελέγχεται από την κοινωνία.

Για αυτό πρέπει να περάσουμε σε μια άλλη πολιτική που στηρίζει την κοινωνία και όχι συγκεκριμένα συμφέροντα.

Στους άξονες αυτής της πολιτικής, περιλαμβάνεται:

1^ον η προστασία της αγοραστικής δύναμης των λαϊκών στρωμάτων, γιατί χωρίς αγοραστές δεν μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη

2^ον ο έλεγχος της κερδοσκοπίας που ανθεί όταν αφήνονται ανεξέλεγκτα τα μονοπώλια και οι πολυεθνικές

3^ον η διεύρυνση της παραγωγικής βάσης για να ενισχύεται ο ανταγωνισμός

4^ον η υλοποίηση εθνικής οικονομικής πολιτικής για να προστατεύεται και να αναπτύσσεται η εγχώρια παραγωγή

5^ον η διεύρυνση κοινωνικών παροχών σε θέματα υγείας, ασφάλισης, εκπαίδευσης και πρόνοιας για να ενισχύεται η κοινωνική συνοχή και να εμπεδώνεται η φορολογική συνείδηση. Φορολογική συνείδηση δεν διαμορφώνει ένα μαφιόζικο κράτος που πάει να αρπάξει με κάθε τρόπο το εισόδημα των οικονομικά ασθενέστερων, αλλά ένα κοινωνικό κράτος που στηρίζει τον Πολίτη.

6^ον η εκπαιδευτική δράση για την παραγωγική ανάπτυξη της χώρας σε όλη την ελληνική επικράτεια. Αν κάνετε μια βόλτα σε ένα χωριό της ελληνικής υπαίθρου θα δείτε στο καφενείο του χωριού αρκετά παιδιά να κάθονται ανενεργά και χαμένα μέσα στην άγνοια. Καμία ενημέρωση, καμία πρωτοβουλία, καμία πρόταση, καμία αρωγή. Η ελληνική νεολαία της επαρχίας βουλιάζει αβοήθητη από ένα κράτος που ξέρει μόνο να ζητά τήρηση υποχρεώσεων και όχι παροχή δικαιωμάτων. Πώς θα παράγει η χώρα, πώς θα ενεργοποιήσει τις δυνάμεις της, πώς θα προσαρμοστεί στις προκλήσεις του νέου αιώνα, όταν το κράτος είναι απών;

7^ον ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας με τη στήριξη της μικρομεσαίας επιχείρησης

8^ον ενίσχυσης της επιχειρηματικότητας με σαφείς και συγκεκριμένους κανόνες στα πλαίσια ενός εύχρηστου νομικού πλαισίου που θα είναι απαλλαγμένο από την αμαρτωλή πολυνομία που φυσικά οδηγεί σε γραφειοκρατία και καλλιεργεί τη διαφθορά

9^ον αναδιάρθρωσης των κρατικών υπηρεσιών (ανασύστασης του κράτους) που θα έχει ως κύριους στόχους

Α) την επιχειρηματική αρωγή και τον παραγωγικό επανασχεδιασμό της χώρας

Β) την παροχή υπηρεσιών  που θα κάνουν πράξη το κοινωνικό κράτος

Γ) την εκπαιδευτική και επικοινωνιακή παρέμβαση για να ενισχυθούν, αλλά και για να αναπτυχθούν παραδοσιακοί τομείς της οικονομίας

10^ον εξωτερικής πολιτικής που δεν θα απομονώνεται από συμμαχικές επιλογές, αλλά αντίθετα θα διευρύνει  τις δυνατότητες της και τις συνεργασίες της, με γνώμονα πάντοτε το εθνικό συμφέρον. Η μεγαλύτερη δυστυχία της χώρας από την εποχή του απελευθερωτικού αγώνα και μια από τις αιτίες  για τα όσα δεινά αντιμετώπισε στην ιστορική της διαδρομή ήταν η απουσία εθνικής εξωτερικής πολιτικής. Η χώρα ήταν και είναι έρμαιο ξένων συμφερόντων τα οποία προάσπιζε πάντοτε μια κρατική νομενκλατούρα, αποκομμένη από το λαϊκό αίσθημα και τα λαϊκά συμφέροντα. Φυσικά οι ευθύνες στη περίπτωση αυτή δεν αποδίδονται μόνο στις συμμαχικές επιλογές, αλλά γενικότερα στην ελληνική κοινωνία, η οποία όμως διατηρεί το άλλοθι, όπως κάθε κοινωνία άλλωστε, να υπάγεται αναπόφευκτα στις κοροϊδίες της εκάστοτε εξουσίας.

ΟΙ ΜΑΚΡΟΠΡΟΘΕΣΜΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Σύσταση ανεξάρτητου φορέα διακομματικής επιτροπής με την ονομασία Επιτροπή Εθνικής Ανασυγκρότησης.  Η σχετική επιτροπή θα υποβάλλει ανά τρίμηνο στη Βουλή έκθεση των πεπραγμένων της. Οι κύριες αρμοδιότητες της θα είναι:

1^ον :ο έλεγχος των τιμών των αγαθών και των υπηρεσιών αλλά και της τήρησης της σχετικής νομοθεσίας περί προστασίας του καταναλωτή,

2^ον :ο συντονισμός της επιχειρηματικής δράσης για να διευρυνθεί η παραγωγική βάση της χώρας με σκοπό την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας. Ειδικότερα μερικές προτάσεις που θα μπορούσαν να υλοποιηθούν στην ενότητα αυτή, αφορούν την αναζωπύρωση του συνεταιριστικού κινήματος που να προωθεί το προϊόν απευθείας στον καταναλωτή, η δημιουργία τράπεζας στα πλαίσια της ηθικής τράπεζας (banka etica) όπως έχει δημιουργηθεί και λειτουργεί στην Ιταλία καθώς και σε άλλες χώρες, η δημιουργία διαδημοτικών σουπερ μάρκετ και γενικότερα η ανάπτυξη κάθε επιχειρηματικής δράσης που θα θέσει προϋποθέσεις πραγματικής ανταγωνιστικής οικονομίας χτυπώντας τη κερδοσκοπία. Η κερδοσκοπία δεν μπορεί να χτυπηθεί με κανένα άλλο τρόπο παρά μόνο με τη δημιουργία παράπλευρων ανταγωνιστικών επιχειρήσεων σε όλο το φάσμα της αγοράς, αφού είναι γνωστό ότι οι μεγάλες εταιρείες συνάπτουν άτυπες συμφωνίες τιμών. Μεμονωμένες περιπτώσεις χωρίς γενίκευση αυτής της προσπάθειας είναι καταδικασμένες να ατονήσουν σιγά – σιγά και να πέσουν στο κενό. Πρόσφατα η τιμή της πατάτας, μετά τις πρωτοβουλίες των παραγωγών έπεσε στα σουπερ μάρκετ πάνω από 30%.

3^ον :η ψήφιση φορολογικού νομοσχεδίου με γνώμονα την δίκαιη αναδιανομή του εισοδήματος. Βασικός προσανατολισμός της φορολογικής πολιτικής θα είναι το μεγαλύτερο μέρος των δημοσίων εσόδων να εισπράττεται από τους άμεσους φόρους και όχι από τους έμμεσους.  Η αναλογία μεταξύ άμεσων και έμμεσων φόρων θα πρέπει να διαμορφωθεί στο 3 προς 1.

4^ον : η πλήρης καταγραφή και αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας με όρους που θα εναρμονίζονται απόλυτα με τα συμφέροντα του ελληνικού λαού. Αξιοποίηση όλων των εγκαταλελειμμένων κτιρίων για τη στέγαση των δημοσίων υπηρεσιών. Πλήρης  καταγραφή των εξόδων του δημόσιου τομέα και δημοσίευση τους.

5^ον: άμεση απεμπλοκή από γραφειοκρατικές διαδικασίες που θέτουν εμπόδια στην ανάπτυξη, στις σχέσεις πολίτη και κράτους, στην επιχειρηματικότητα και στην χωροθέτηση.

6^ον : υποβολή οργανωτικού σχεδίου σχετικά με την ενημέρωση και αξιοποίηση εγκαταλελειμμένων παραγωγικών κλάδων της ελληνικής οικονομίας, δημιουργίας νέων, αλλά και ενίσχυσης αυτών που ήδη δραστηριοποιούνται σήμερα. Αυτό μπορεί να γίνει και στα πλαίσια διαδημοτικών συνεργασιών, αλλά ο γενικός συντονισμός θα γίνεται από την Επιτροπή ανασυγκρότησης.

7^ον : ενεργοποίηση της όσο το δυνατόν μεγαλύτερης απορροφητικότητας των ευρωπαϊκών κονδυλίων

8^ον :οριοθετήσεις των ΑΟΖ με άμεσο στόχο την πρακτική τους αξιοποίηση

9^ον διαφημιστική προβολή των ελληνικών προϊόντων με ταυτόχρονη παροχή υλικοτεχνικής υποδομής για την εξαγωγική τους προώθηση

10^ον :εφαρμογή κάθε είδους καινοτομιών σε συνεργασία με τους πανεπιστημιακούς φορείς της χώρας, αλλά και τον απόδημο ελληνισμό.

11^ον : Ειδικό νομικό καθεστώς προσέλκυσης ξένων επενδύσεων

12^ον : Πολιτική αποκέντρωσης με επιδοτήσεις μετεγκατάστασης καθώς και έναρξης επιχειρηματικής δραστηριότητας στην ύπαιθρο

Συμπερασματικά:

Η δανειακή εξάρτηση της χώρας δημιουργήθηκε για να εξυπηρετήσει την πολιτική υποδούλωση της χώρας δεδομένου ότι δεν προσέφερε τίποτα στην ανάπτυξη. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι για να έχουμε ανάπτυξη 1 ευρώ όπως καταγράφεται στο ελληνικό ΑΕΠ, δανειζόμασταν 3,5 ευρώ όπως φαίνεται αν κάποιος προσέξει την εξέλιξη του δημόσιου χρέους. Συνεχίζεται για να επιβάλλεται μια όλο και μεγαλύτερη κάρπωση της εθνικής υπεραξίας που αποσκοπεί πλέον και στο ολοσχερές  ξεπούλημα της εθνικής περιουσίας, εκβιάζοντας σήμερα την ελληνική κοινωνία για να δικαιολογεί την αναγκαιότητά της. Η χρεοκοπία δεν πρέπει να φοβίζει τους Έλληνες γιατί η επίσημη κήρυξη της σημαίνει και χρεοκοπία του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος που είναι χρήσιμο για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των δανειστών. Το κύριο επικοινωνιακό μέλημα των καθεστωτικών μέσων θα είναι η συνεχής υπαγωγή του λαού σε ψευτοδιλήμματα για να συντηρείται ένα φαύλο πολιτικό σύστημα που έχει ως μοναδικό σκοπό την εξυπηρέτηση αντιλαϊκών συμφερόντων.

Το περίφημο διαφημιζόμενο κούρεμα αντί να λύνει τα προβλήματα της χώρας τα αυξάνει, αν λάβουμε υπόψη τα ακόλουθα στοιχεία:

Από το κούρεμα του χρέους εξαιρούνται τα δάνεια της Τρόϊκας, δηλαδή με βάση τα σημερινά δεδομένα τα 205 από τα 360 δισ. του χρέους. Άρα μιλώντας για κούρεμα της τάξης του 50% αναφερόμαστε ουσιαστικά σ’ ένα ποσό κάτω των 100 δισ. Και από αυτό όμως το ποσό, ένα σημαντικό μέρος ανήκει στα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία τα οποία κυριολεκτικά θα διαλυθούν αν αναγκαστούν να διαγράψουν αυτές τις απαιτήσεις.

ΠΟΣΑ ΠΟΥ ΕΞΑΙΡΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΥΡΕΜΑ ΚΑΤΑ 50 % ΤΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ (επί συνολικού δημοσίου χρέους 360 δις).

1.Ελληνικά κρατικά ομόλογα στην ΕΚΤ, 60 δισ.
2.Δάνεια Τρόϊκας,  65 δισ.
3.Ομόλογα που λήγουν μετά το 2020, 45 δισ.
4.Βραχύβια έντοκα γραμμάτια δημοσίου, 15 δισ.
5. παλαιά δάνεια ιδιωτών, 20 δισ.
Σύνολο 205 δισ.

Από τα 155 δις που μένουν τα 100 περίπου είναι στα χέρια ελληνικών τραπεζών, ασφαλιστικών ταμείων (25 δις) και ασφαλιστικών εταιρειών.

Αντί να υπάρχει για την απαραίτητη αποπληρωμή του πραγματικού χρέους, που θα προκύψει κατόπιν έρευνας όλων των παραμέτρων που διαμορφώνουν το αληθινό μέγεθος του, η παραγωγή νέου εισοδήματος, αντίθετα υπάρχει κατάσχεση του υπάρχοντος εισοδήματος και μάλιστα όχι μόνο του τρέχοντος, αλλά και του προηγούμενου αφού οι περικοπές μισθών και συντάξεων, οι φόροι και ο πληθωρισμός, εξανεμίζουν τις αποταμιεύσεις.

Η χώρα έχει δυνατότητες να διπλασιάσει σε τρία χρόνια τα δημόσια έσοδα της και αν μάλιστα διαμορφώσει τις κατάλληλες υποδομές για την εκμετάλλευση του ενεργειακού της πλούτου οι παραγωγικές της δυνατότητες δεκαπλασιάζονται.

Όσοι λοιπόν την ρίχνουν στον δανειακό λαβύρινθο και επιβάλλουν με αντεθνικές πολιτικές τον επικοινωνιακό εκβιασμό χρησιμοποιώντας για το σκοπό αυτό το δημόσιο χρέος, επιδιώκουν δύο κυρίως πράγματα. Την ελεγχόμενη οικονομική εξέλιξη της χώρας και την πλήρη καταρράκωση του ηθικού των Ελλήνων για να πετυχαίνουν την μεγαλύτερη εκμετάλλευση του με όσο το δυνατόν λιγότερες κοινωνικές αντιστάσεις. Όλα αυτά συντηρούνται από ένα έκνομο πολιτικό σύστημα που θα προωθεί συν το χρόνο όλο και περισσότερα ψευτοδιλήμματα και επικοινωνιακά τεχνάσματα για να διατηρηθεί στην εξουσία, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα μιας εγχώριας και διεθνούς μειοψηφίας.

ΣΤΑΘΗΣ ΠΑΝΤΑΖΗΣ