ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ - ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΕΣ

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ

ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΕΣ

1. ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

Ύψος  Χρέους

Το χρέος της Κεντρικής Κυβέρνησης στις 30.06.2011 ήταν € 353,6 δις. Το 95,8% του ανωτέρω χρέους είναι υπό τη διαχείριση του ΟΔΔΗΧ.

Κατανομή ανά τύπο επενδυτή 2005-2010 (Απρίλιος 2010)

Υψηλή προτεραιότητα αποτελεί η επιλεκτική κατανομή τίτλων να διατίθενται σε θεσμικούς επενδυτές όπως ασφαλιστικά ταμεία, Κεντρικές Τράπεζες, κλπ, όπως αναφέρεται σχετικά.

ΠΗΓΗ: ΟΔΔΗΧ (ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ)           ΠΙΝΑΚΑΣ 1

ΠΗΓΗ: ΟΔΔΗΧ (ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ)          ΠΙΝΑΚΑΣ 2

Στον πίνακα 2 παρουσιάζεται η κατανομή ανά χώρα επενδυτή 2005-2010 (Απρίλιος 2010) Η διευρυμένη γεωγραφική κατανομή των επενδυτών παραμένει ένας σημαντικός στόχος για την εκδοτική πολιτική. Αυτά αναγράφονται στην ιστοσελίδα του ΟΔΔΗΧ. Στην πραγματικότητα όμως δεν διαμοιράζεται το δημόσιο χρέος της Ελλάδας σε  διάφορες χώρες, αλλά σε πολύ συγκεκριμένα πιστωτικά ιδρύματα.

Σύμφωνα όμως τον πίνακα 1, το ποσό του ελληνικού χρέους που ανήκει σε τράπεζες και γενικότερα σε πιστωτικά ιδρύματα, ξεπερνά το 90%, αν ληφθεί υπόψη ότι πίσω από τα ασφαλιστικά ταμεία βρίσκονται πολλές ασφαλιστικές πολυεθνικές εταιρείες. Αυτό άλλωστε το αποδεικνύει και το γεγονός ότι ο κύριος διαπραγματευτικός συνομιλητής είναι οι τράπεζες. Συνεπώς το επικοινωνιακό παραμύθι ότι μας δανείζουν οι λαοί της Ευρώπης, επιστρέφεται σε αυτούς που το είπαν.   Η μεγαλύτερη χρησιμότητα του δημοσίου χρέους για τους διεθνείς και εγχώριους τοκογλύφους δεν είναι τα οικονομικά οφέλη. Είναι το επικοινωνιακό παιχνίδι για να αποκομιστούν περισσότερα κέρδη από την αποψίλωση των εργασιακών αμοιβών και από την πλήρη υποθήκευση της εθνικής περιουσίας σε δύο κυρίως τομείς: Α. ενεργειακό επίπεδο Β. κοινωνικό κράτος

 

Αυτό φαίνεται από την παρακάτω λίστα των βασικών διαπραγματευτών που συμμετέχουν στην πλατφόρμα της ΗΔΑΤ (Ηλεκτρονική Δευτερογενής Αγορά Τίτλων).

Τι κάνουν οι βασικοί διαπραγματευτές: Συμμετέχουν στις δημοπρασίες και τις κοινοπρακτικές εκδόσεις για τη διάθεση των εντόκων γραμματίων και ομολόγων του Ελληνικού Δημοσίου στους τελικούς επενδυτές. Προωθούν τις συναλλαγές τίτλων του Ελληνικού Δημοσίου τόσο στην εγχώρια, όσο και στις διεθνείς αγορές. Λειτουργούν ως αντισυμβαλλόμενοι στις διαχειριστικές πράξεις.

Ποιοί είναι οι βασικοί διαπραγματευτές

Σήμερα στην αγορά Ελληνικών ομολόγων δραστηριοποιούνται 22 βασικοί διαπραγματευτές:

Alpha Bank , Banca IMI , Barclays plc., BNP Paribas ,Citigroup ,Credit Suisse, Deutsche Bank, Emporiki Bank ,Eurobank ,Goldman Sachs ,HSBC ,ING Bank ,JP Morgan ,Merill Lynch ,Morgan Stanley ,National Bank of Greece ,Nomura ,Piraeus Bank ,RBS ,Societe Generale ,UBS ,UniCredit Bank

ΤΟ  ΞΕΦΟΡΤΩΜΑ Μέσα στη διετία 2008-2010 έγινε ένα σχετικό ξεφόρτωμα των ομολόγων του ελληνικού δημοσίου κυρίως προς τις ελληνικές τράπεζες, με εγγύηση της ΕΚΤ. Πάντως το κύριο μέρος του ελληνικού δημόσιου χρέους συνεχίζει να παραμένει στις τράπεζες. Η Μέρκελ και Σαρκοζί απάλλαξαν τις τράπεζες τους από αρκετά ελληνικά ομόλογα, κάνοντας ταυτόχρονα τον χωροφύλακα της ΕΚΤ και του ΔΝΤ. Κανείς βέβαια δεν εξήγησε στον ελληνικό λαό πώς έγινε αυτό το ξεφόρτωμα και γιατί; Εάν η χώρα χρεοκοπούσε αυτοί θα έχαναν τα λεφτά τους, όπως συνέβη στην Αργεντινή. Αντίθετα επιλέχθηκε ένα άλλο παιχνίδι σε βάρος της χώρας μας. Οι δανειστές των οποίων τα συμφέροντα εκπροσωπούσαν οι Μέρκελ και Σαρκοζί, εξασφάλισαν τα χρήματα τους και άρχισαν με αυτά να αγοράζουν ομόλογα μικρής διάρκειας και ασφάλιστρα κινδύνου, κερδοσκοπώντας με πολύ υψηλά επιτόκια. Έτσι η χώρα υπάχθηκε σε μια επικοινωνιακή χρεοκοπία που για αυτούς ήταν μια αδίστακτη κερδοσκοπία.

 

Τι σημαίνει το δημόσιο χρέος για τον κάθε Έλληνα;

Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ

 

Αρκετές φορές χρησιμοποιούνται πίνακες που απεικονίζουν το ποσό του χρέους που αναλογεί στον κάθε πολίτη μιας χώρας. Ο Έλληνας βρίσκεται στην υψηλότερη θέση, με ποσό γύρω στα 30 χιλιάδες δολάρια. Πολύ κοντά στο ως άνω ποσό βρίσκονται και οι πολίτες της Ε.Ε, των ΗΠΑ και της Ιαπωνίας. Όλα αυτά γίνονται  για να περάσουν την «άποψη» στους λαούς ότι το χρέος μάς βαραίνει όλους, άρα πρέπει όλοι να το αποπληρώσουμε.  Είναι γνωστές οι σχετικές φράσεις που ακούστηκαν κατά καιρούς. Ορισμένα ερωτήματα όμως δεν έχουν απαντηθεί.

Πώς ο ελληνικός λαός που καλείται σήμερα να πληρώσει, αποφάσισε την σύναψη των σχετικών δανειακών υποχρεώσεων; Ήταν δική του απόφαση ή των κυβερνήσεων που επέλεξε να τον κυβερνήσουν; Όταν επιλέγεις μια κυβέρνηση να ασκήσει εξουσία, την νομιμοποιείς άραγε και να συνάπτει όλο και μεγαλύτερες δανειακές συμβάσεις;  Ωφέλησε  όλους τους Έλληνες αυτός ο δανεισμός; Και αν ναι, πώς; Τι σημαίνει εγγύηση ελληνικού δημοσίου; Πώς αυτό το τραπεζικο-νομικό μόρφωμα νομιμοποιείται να δεσμεύει τις μελλοντικές γενιές;

Ο μηχανισμός  στήριξης Με βάση τα στοιχεία της εξέλιξης του δημοσίου χρέους διαπιστώνεται ότι από το έτος 2000 το χρέος της χώρας ήταν υπερβολικό σε σχέση με τα δεδομένα της ελληνικής οικονομίας. Ξεπερνούσε το 90% ως ποσοστό του ΑΕΠ. Για τα έτη 2000, 2001, 2002, και 2005 ξεπερνούσε μάλιστα και το 100%. Με δεδομένο ότι στην Ευρώπη το σχετικό όριο είχε οριστεί στο να μην ξεπερνά το 60%, γιατί ενεργοποιήθηκε τώρα ο μηχανισμός στήριξης; Τι ήταν αυτό που οδήγησε ξαφνικά στο να επιδιωχθεί με τόσο ζήλο το δήθεν «νοικοκύρεμα» του κράτους; Να υπαχθεί η χώρα στο ΔΝΤ; Γιατί ξαφνικά σταμάτησαν οι δανειστές να μας δανείζουν; Γιατί στη μνημονιακή σύμβαση των 110 δις τέθηκε στην παράγραφο 2.3 ο όρος να μην μπορεί η Ελλάδα να πάρει δάνειο από άλλη χώρα, αλλά και να μη μπορεί να προβεί σε οποιαδήποτε άλλη ενέργεια χωρίς την συναίνεση των δανειστών; Πώς εξηγούν ότι αν και η χώρα παρήγε περισσότερο πλούτο, πριν εισέλθει σε ύφεση, αντί να μειώνει τις δανειακές της ανάγκες αντίθετα τις αύξανε όλο και περισσότερο;

 

Πόσο μεταβλήθηκε το δημόσιο χρέος μετά τη Μεταπολίτευση;

Το χρέος της χώρας από 566 εκατομμύρια το 1975, έφτασε στα 328,6 δισ. ευρώ το 2011. Η εν λόγω αύξηση αγγίζει τις 58.578 %.

Το ΠΑΣΟΚ κυβέρνησε (εκτός της κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου) 18 χρόνια σχεδόν δηλαδή το 53% του χρόνου της μεταπολίτευσης.

Οι κυβερνήσεις Α. Παπανδρέου κατά την περίοδο 1982-1989 αύξησαν το δημόσιο χρέος κατά 782%, ενώ κατά την περίοδο 1993-1996 το δημόσιο χρέος αυξήθηκε κατά 35,77%. Οι κυβερνήσεις Κ. Σημίτη κατά την περίοδο 1996-2004 αύξησαν το δημόσιο χρέος κατά 109,17%.

Η ΝΔ κυβέρνησε 16 χρόνια, δηλαδή το 47% της χρόνου της μεταπολίτευσης.

Οι κυβερνήσεις Κων/νου Καραμανλή αύξησαν το δημόσιο χρέος κατά 416,5% κατά την περίοδο 1974 – 1981. Οι κυβερνήσεις Μητσοτάκη κατά την περίοδο 1990 – 1993 κατά 179,6%, ενώ οι κυβερνήσεις Κώστα Καραμανλή περιόδου 2004 – 2009 αύξησαν το χρέος κατά 53,1%.

Με βάση τα παραπάνω, παρατηρούμε τα ακόλουθα:

Όλες οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις «αιτιολογούντο» στον Ελληνικό λαό σχετικά με το δημοσιονομικό έλλειμμα, με τη γνωστή πλέον ιστορική φράση ότι «παραλάβαμε χάος». Παρόλα αυτά καμιά δεν έκανε καμία προσπάθεια για να παραδώσει λιγότερο χάος. Όλες αύξαναν το «χάος». Η αύξηση του δημοσίου χρέους συναρτάται άμεσα με τον χρόνο διακυβέρνησης, αν και όλες οι εκλεγμένες κυβερνήσεις εξήγγειλαν αρχικά πολιτική λιτότητας για να αντιμετωπίσουν το σπάταλο κράτος.

Το «συμμάζεμα» του κράτους από την κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου

Αν λάβουμε υπόψη ότι το δημόσιο χρέος στις 30.06.2011 ανερχόταν στα 353,6 δις ο σχετικός πίνακας επιβεβαιώνει ότι σε 2,5 χρόνια μνημονιακής πολιτικής που διέλυσε την ελληνική κοινωνία το δημόσιο χρέος αυξήθηκε κατά: 272,3 - 353,6 = 81,3 δις. Εάν λάβουμε δε υπόψη τις εκτιμήσεις του ΔΝΤ που κάνουν λόγο για δημόσιο χρέος το 2014 γύρω στα 410 δις η αύξηση του δημόσιου χρέους θα ανέλθει για την 5ετία: 2009 -2014 (410 – 272,3 =) 137,7 δις. Με λίγα λόγια μέσα σε πέντε χρόνια, παρόλα τα δυσβάστακτα μέτρα, θα έχει αυξηθεί το δημόσιο χρέος της χώρας κατά 50,5%.

 

ΑΕΠ και ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ

Αν συγκρίνουμε το ποσοστό αύξησης του δημόσιου χρέους από έτος σε έτος, παρατηρούμε τα ακόλουθα:

Μεταξύ των ετών 2006 – 2007 είχαμε αύξηση 5,8% του δημοσίου χρέους

Μεταξύ των ετών 2007 – 2008 είχαμε αύξηση 9,7% του δημοσίου χρέους

Μεταξύ των ετών 2008 – 2009 είχαμε αύξηση 14,7% του δημοσίου χρέους

Για τα χρόνια του μνημονίου η αύξηση του δημοσίου χρέους από έτος σε έτος, είναι: 2009 – 2010,  8,5% και 2010 – 2011,  12,2%.

Όλα αυτά τα χρόνια το δημόσιο χρέος αυξανόταν περισσότερο από την αύξηση του ΑΕΠ, όταν η χώρα είχε βέβαια ανάπτυξη. Δε μιλάμε βέβαια για τα τελευταία χρόνια που έχει εισέλθει σε βαθύτατη ύφεση. Άρα, κάποιοι επιθυμούσαν αυτή την αύξηση του δημοσίου χρέους, την οποία γνώριζαν, αλλά παρόλα αυτά μέχρι και το 2009 δεν είχαν εκφράσει τις ανησυχίες τους. Μάλιστα έμειναν έκπληκτοι με τη διόγκωση του ελληνικού χρέους το 2009.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να αναφερθεί και η ακόλουθη παρατήρηση που δείχνει πόσο εύκολα μπορεί μια χώρα να υπαχθεί σε καθεστώς ύφεσης και κατ’ επέκταση σε κατάσταση κερδοσκοπίας που δεν αποσκοπεί μόνο στην οικονομική της εκμετάλλευση, αλλά και στην πλήρη κοινωνική της διάλυση. Επικαλέσθηκαν ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος ξεπέρασε το 115%, ενώ είχαν πληροφόρηση για 108 – 110%. Για αυτό η χώρα οδηγήθηκε στο μηχανισμό στήριξης. Όσο τα σχετικά ποσοστά κυμαίνονταν γύρω στο 100% του ΑΕΠ δεν ήταν ανάγκη να ενεργοποιηθεί ο εν λόγω μηχανισμός. Δεν υπήρχε θέμα ανησυχίας. Το ίδιο ανησύχησαν βέβαια και για άλλες χώρες. Ιρλανδία, Πορτογαλία και προσφάτως Ιταλία. Έπονται και άλλες.

Η «αλήθεια» των οικονομικών μεγεθών

«Το δημόσιο χρέος στην Ελλάδα είναι μικρότερο από αυτό που δηλώνουν οι επίσημες στατιστικές. Αν λάβουμε υπόψη την ύπαρξη εκτεταμένης παραοικονομίας στην Ελλάδα, η οποία ουσιαστικά υποεκτιμά το ΑΕΠ, τότε οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι υπάρχει μια σκόπιμη υπερεκτίμηση του ελληνικού δημοσίου χρέους της χώρας. Με την προσθήκη μόνο της παραοικονομίας υπολογίζεται ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος μειώνεται κατά 23,6%, αγγίζοντας έτσι το 81,6% επί του ΑΕΠ». (Γ. Βαβούρας - Γ. Μανωλάς, Η παραοικονομία στην Ελλάδα και τον κόσμο. Εκδόσεις Παπαζήσης, Αθήνα 2004, σελ. 133-135).

και

«Η αναθεώρηση του ΑΕΠ»  ΒΗΜΑ της Κυριακής Δ. ΣΤΑΜΠΟΓΛΗΣ | Κυριακή 24 /1/ 2010

Μετά την άνοδο της Νέας Δημοκρατίας στην εξουσία η αξιοπιστία της ΕΣΥΕ (ΕΘΝΙΚΗ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΕΛΛΑΔΑΣ) υπέστη συνεχή πλήγματα. Το 2005 ξεκινά η αναθεώρηση του ΑΕΠ που σύμφωνα με την ΕΣΥΕ είχε αυξηθεί τα τελευταία χρόνια κατά 25,6%. Τα κείμενα που παρέλαβε η Εurostat καταλάμβαναν περίπου 500 σελίδες. Και τότε έσκασε η πρώτη μεγάλη βόμβα. Η αναθεώρηση του ΑΕΠ κατά 25,6% θα είχε σημαντικές επιπτώσεις στην ελληνική οικονομία. Καταρχήν η Ελλάδα θα έπρεπε να καταβάλει υψηλότερες συνεισφορές στον κοινοτικό προϋπολογισμό, ο οποίος ως γνωστόν συγκροτείται και από τις πληρωμές των κρατών-μελών βάσει του (εθνικού) ΑΕΠ. Παράλληλα όμως η Ελλάδα θα εισέπραττε και λιγότερα χρήματα από τα Διαρθρωτικά Ταμεία της ΕΕ. Όπως είχε δηλώσει ο τότε υπουργός Οικονομίας κ. Γ. Αλογοσκούφης, η Ελλάδα θα κατέβαλλε πρόσθετους πόρους, διότι η χώρα δεν ήταν πλέον ο φτωχός συγγενής της ΕΕ…. Σημειώνεται ότι αν ίσχυε η αναθεώρηση στο ύψος του, δηλαδή στο 25,6% του ΑΕΠ,  θα είχαμε έναν νέο «χάρτη» για την οικονομία. Το δημόσιο χρέος και το δημόσιο έλλειμμα θα φαίνονταν χαμηλότερα, η πιστοληπτική ικανότητα της χώρας θα βελτιωνόταν και οι δαπάνες για καίριους τομείς (Παιδεία, Υγεία) θα έπρεπε να αυξηθούν σημαντικά, διότι διαφορετικά η κυβέρνηση θα ήταν αναξιόπιστη. Ένα άλλο θέμα που θα προέκυπτε θα ήταν οι απολαβές των εργαζομένων, οι οποίοι θα διεκδικούσαν μερίδιο από το αυξημένο ΑΕΠ, αφού συνέβαλλαν στη διαμόρφωσή του…

Συμπέρασμα

Τα παραπάνω δείχνουν εκτός από το επικοινωνιακό παραμύθι που πλασάρεται ασύστολα στην ελληνική κοινωνία εδώ και δεκαετίες και κάτι άλλο. Πόσο εύκολη είναι η υπαγωγή των λαών σε πολιτικές ασφυκτικής λιτότητας με βάση πλασματικά οικονομικά μεγέθη, αλλά και πόσο εύκολη είναι η υπαγωγή των κοινωνιών σε καταστάσεις ύφεσης και κοινωνικής διάλυσης.

Οι νοικοκύρηδες Ευρωπαίοι

Για δύο και πλέον χρόνια η χώρα βάλλεται ασύστολα από τα δημοσιεύματα του αγγλοσαξονικού τύπου, ότι είναι μια χώρα που ζει με δανεικά σε βάρος των υπολοίπων εταίρων της, διεφθαρμένη, γεμάτη φοροφυγάδες, τεμπέληδες, κλπ. Παρόλα αυτά η Ιταλία άλλαξε πρωθυπουργό, η οικονομία της Γαλλίας υποβαθμίστηκε, η Ισπανία παρακολουθείται στενά, κλπ.

Για να δούμε όμως και το χρέος των υπολοίπων ευρωπαϊκών κρατών.

Περίπου 370  δισεκατομμύρια ευρώ δανείζονται σχεδόν κάθε χρόνο οι Γερμανοί. H πανίσχυρη Γερμανία δανείζεται το επταπλάσιο ποσό από την «υπό χρεοκοπία» Ελλάδα! H Γαλλία δανείζεται ακόμη περισσότερα, 450 δισεκατομμύρια ευρώ. Η Ιταλία επίσης – 400 δισεκατομμύρια. Tο ποσό των δανείων για το έτος 2010 των δύο αυτών μεγάλων ευρωπαϊκών κρατών ως προς το AEΠ τους είναι ίδιο με της Ελλάδας. Της Ιταλίας μάλιστα είναι μεγαλύτερο.

 

Με βάση τον παρακάτω πίνακα που απεικονίζει και το ιδιωτικό χρέος των χωρών της Ε.Ε. η κατάσταση είναι πλέον εκρηκτική.

Έχει αναφερθεί πολλές φορές ότι τι ιδιωτικό χρέος δεν επηρεάζει τα δημοσιονομικά μιας χώρας, δεδομένου ότι ένα κράτος με σχετικά ελέγξιμο δημόσιο χρέος, μπορεί να βγαίνει στις αγορές και να δανείζεται χωρίς πρόβλημα. Πράγματι αυτό ισχύει. Θα πρέπει όμως να ληφθεί υπόψη και η ακόλουθη παρατήρηση. Εάν κάποια στιγμή ο ιδιωτικός τομέας που αυξάνει συνεχώς το χρέος του δεν μπορεί πλέον να το εξυπηρετήσει και αρχίζουν να κλείνουν οι επιχειρήσεις που έχουν δανειστεί, να περιορίζουν οι καταχρεωμένοι ιδιώτες τις δαπάνες τους λόγω δανειακών υποχρεώσεων, να συρρικνώνεται με λίγα λόγια η αγορά, από που το κράτος θα εισπράξει για να εξυπηρετήσει το δικό του χρέος;

                                        

Τα νούμερα του παγκόσμιου χρέους Σε ιστοσελίδα του περιοδικού economist παρουσιάζεται το μέγεθος του παγκόσμιου χρέους και μάλιστα πως αυτό αυξάνεται ανά λεπτό (ρολόι παγκόσμιου χρέους) Στις 16:15 στις 18.05.2011, η σχετική ένδειξη ήταν: 039.480.412.286.493 δολάρια.  Στις 16:15 στις 15.11.2011 ήταν: 040.639.118.558.704 Η αύξηση κατά το ανωτέρω εξάμηνο ήταν: 1.158.706.272.211 δολλάρια!

 

2. Η ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

Σύμφωνα με τον πίνακα, η χώρα από το έτος 2011 μέχρι το 2015, θα κληθεί να πληρώσει σε τοκοχρεολύσια 223,8 δις ευρώ. Δηλαδή η χώρα για αυτά τα πέντε έτη θα πληρώσει σε τόκους σχεδόν το 70% του δημοσίου χρέους που έχει σήμερα, «πετυχαίνοντας» το 2015 να έχει μεγαλύτερο δημόσιο χρέος από αυτό που είχε το 2011.

 

Τι πληρώσαμε το 2011

Δέκα φορές περισσότερα χρήματα πλήρωσε το Δημόσιο το 2011 για τόκους, τοκοχρεολύσια και λήξεις ομολόγων, από ότι για συντάξεις, αφού στα 63,6 δισ. ευρώ ανέρχονται οι δαπάνες του 2011 για τόκους και χρεολύσια, όταν οι δαπάνες για συντάξεις μόλις και μετά βίας φθάνουν στα 6,25 δισ. ευρώ. Οι δόσεις αντιστοιχούν σχεδόν στο 80% των συνολικών δημοσίων δαπανών και στο 32% του ΑΕΠ της χώρας. Τα ανωτέρω ποσοστά αναμένεται να παρουσιάσουν περαιτέρω αύξηση από το 2011 και μετά.

ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΕΣ  ΠΛΗΡΩΜΕΣ

Τα χρεολύσια των ομολόγων των επόμενων ετών θα διογκωθούν περαιτέρω από το νέο δανεισμό που πραγματοποιεί το υπουργείο Οικονομικών μέσω του μηχανισμού στήριξης. Σε εφιαλτικά επίπεδα  εκτοξεύονται  τα  χρεολύσια  στα  επόμενα  χρόνια  λόγω  κυρίως  της  μικρής  διάρκειας  των δανείων του μηχανισμού στήριξης (3 και 5 έτη).

Ειδικότερα, από το χρέος των 340,28 δις ευρώ:

- Το ποσό των 40,5 δις ευρώ, ή το 11,9% είναι ληξιπρόθεσμο εντός του 2011. Στο ποσό αυτό περιλαμβάνονται τα χρεολύσια των ομολόγων και των εντόκων γραμματίων.

- Τα ομόλογα που λήγουν από το 2012 μέχρι και το 2016 ανέρχονται σε 144,9 δις ευρώ. Οι περισσότερες λήξεις χρεολυσίων μέχρι τώρα εντοπίζονται στο έτος 2014 που φτάνουν στα 48 δις ευρώ.

- Τα ομόλογα που λήγουν μετά το 2016, ανέρχονται σε 154,9 δις ευρώ.

Παρατηρείται επίσης ότι τα δάνεια από το μηχανισμό στήριξης μειώνουν τη μέση διάρκεια του ελληνικού χρέους. Το 2010 η  μέση  διάρκεια του δανεισμού ήταν μόλις 3,68 έτη, από 5,66 έτη το 2009 και 10,96 έτη το 2008.

Σύμφωνα με τις προβλέψεις του προϋπολογισμού για την εξέλιξη του δημοσίου χρέους, μετά τις αναθεωρήσεις και τις προσθήκες των swaps και των χρεών των ζημιογόνων ΔΕΚΟ, το χρέος της κεντρικής κυβέρνησης στο τέλος του έτους 2011 εκτιμάται ότι θα διαμορφωθεί στα 362 δις ευρώ ή στο 158,6% του ΑΕΠ.

Γιατί όλοι τρέχουν να δανείσουν μια χώρα που κινδυνεύει με χρεοκοπία;

Υπερκαλύφθηκε η σημερινή δημοπρασία (11.01.2011) εντόκων γραμματίων του δημοσίου εξάμηνης διάρκειας, με το επιτόκιο να διαμορφώνεται κάτω από το επίπεδο του 5%, στο 4,9%. Το Δημόσιο άντλησε ποσό ύψους 1,95 δις ευρώ. Όπως ανακοινώθηκε από τον Οργανισμό Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους ΟΔΔΗΧ, υποβλήθηκαν συνολικές προσφορές ύψους 5,100 δις ευρώ, πού υπερκά­λυψαν το ζητούμενο ποσό κατά 3,4 φορές. Σύμφωνα με τον επικεφαλής του ΟΔΔΗΧ, οι ξένοι επενδυτές αγόρασαν πάνω από το ένα τρίτο των εντόκων γραμματίων. «Η συμμετοχή των ξένων διαμορφώ­θηκε περίπου στο 37%. Είμαστε ικανοποιημένοι που συνεχίζουμε να αντλούμε βραχυπρόθεσμα κεφάλαια απρόσκοπτα», δήλωσε ο Πέτρος Χριστοδο­ύλου.

NAFTEMPORIKI.GR 11 /01/2011 

Μας καλύπτει η ΕΚΤ, αλλά βγαίνει και το σχετικό παραδάκι

Μέχρι στιγμής  έχουμε  κερδίσει  19.000.000  ευρώ  σε  τόκους  και  δεν έχουμε χάσει ούτε ένα λεπτό. Δανείζουμε τα χρήματα, δεν τα χαρίζουμε», αναφέρει η Αυστριακή υπουργός Οικονομικών Μαρία Φέκτερ, σε συνέντευξή της στην αυστριακή εφημερίδα «Βίνερ Τσάιτουνγκ», ερωτηθείσα σχετικά με τους φόβους των Αυστριακών για τη συμμετοχή της χώρας τους στην οικονομική βοήθεια προς την Ελλάδα»         

NAFTEMPORIKI  1 /6/2011

Δαπάνες εξυπηρέτησης δημόσιου χρέους (σε εκατ. ευρώ) Για τα έτη 2000 – 2009 Έτη Α. Τοκοχρεολύσια Β. Εξοφλήσεις βραχυπρόθεσμων τίτλων Σύνολο Α + Β % επί των Δημόσιων Δαπανών % επί του ΑΕΠ 2000 22.688 6.342 29.030 66,0 21,3 2001 20.946 2.401 23.347 52,4 15,9 2002 28.874 1.303 30.177 65,0 19,3 2003 30.041 2.228 32.269 62,5 18,7 2004 27.799 7.631 35.430 61,2 19,1 2005 30.066 5.085 35.151 59,8 18,0 2006 26.065 8.091 34.156 56,3 16,2 2007 31.923 24.773 56.696 84,4 25,0 2008 37.452 25.674 63.126 84,2 26,4 2009 41.340 35.904 77.224 89,8 32,1 Πηγή: Επεξεργασία στοιχείων Προϋπολογισμού και Εθνικών Λογαριασμών

Από το έτος 2000 έως το έτος 2009 η χώρα έχει δώσει σε τοκοχρεολύσια και εξοφλήσεις βραχυπρόθεσμων τίτλων 415 δις ευρώ. Το σύνολο των τοκοχρεολυσίων για το παραπάνω διάστημα ανέρχεται στα 296 δις ευρώ. Δηλαδή η χώρα έχει σχεδόν αποπληρώσει σε τόκους το σημερινό της χρέος. Μόνο για την τριετία 2009 έως 2012 (δηλαδή από τότε που μπήκε στον μηχανισμό στήριξης) ο ελληνικός λαός έχει πληρώσει σε τόκους (41,3 + 37,8 + 65,4 =) 144,5 δις ευρώ. Από το 2007 το ποσό που πηγαίνει για την εξυπηρέτηση του χρέους ξεπερνά ¼ του ΑΕΠ. Σήμερα ξεπερνά και το 1/3. Δηλαδή η χώρα δίνει το 33% του πλούτου που παράγει για την εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους της. Αν ληφθεί μάλιστα υπόψη η βαθύτατη ύφεση που διέπει σήμερα την ελληνική οικονομία η οποία συρρικνώνει το ΑΕΠ και οι αυξανόμενες δανειακές υποχρεώσεις της χώρας για τα επόμενα έτη, το ποσό που θα απαιτείται πλέον για την εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους ενδέχεται να ξεπεράσει και το 50% του ΑΕΠ.

 

Προβλέψεις για την εξέλιξη του ελληνικού δημόσιου χρέους

Σε σχετική ειδική εκδήλωση για οικονομικούς αναλυτές, τραπεζίτες και τα μέλη του Συλλόγου Οικονομικών και Εμπορικών Συμβούλων Βερολίνου, οι οικονομολόγοι κ.κ. Gunter Deuber και Sebastian Becker του Ινστιτούτου Deutsche Bank Research (το οποίο ανήκει στον τραπεζικό όμιλο της Deutsche Bank) παρουσίασαν ειδική μελέτη και σχετική πρόγνωση για το δημόσιο χρέος 38 κρατών (17 ανεπτυγμένων και 21 υπό ανάπτυξη κρατών που καλύπτουν το 85% του παγκόσμιου ΑΕΠ) ως το 2020. Η πρόβλεψη του Ινσιτούτου για το δημόσιο χρέος της Ελλάδας, είναι ότι θα προσεγγίζει το 175% του ΑΕΠ ως το 2020.

ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ

Έτος 2011

·          Το 1/3 των Ελλήνων, ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας.

·          Το 20% των παιδιών στην Ελλάδα, βιώνουν τη φτώχεια και τον κοινω­νικό αποκλεισμό, δηλαδή ένα παιδί στα πέντε.

·          18.000 άνθρωποι στην χώρα μας, σιτίζονται από την εκκλησία και τους Δή­μους.

·          Το 60% σχεδόν των Ελλήνων, φοβούνται ότι μπορούν τα επόμενα χρό­νια να περιέλθουν σε κατάσταση φτώχειας.

·          Η ανασφάλεια βασα­νί­ζει ως κυρίαρχη καθημερινή κατάσταση το 84% των Ελλή­νων. Το ίδιο ποσοστό πιστεύει ότι φτωχός μπορεί να γίνει κάποιος από κάποιο τυχαίο γεγονός.

·          Οι άστεγοι της Αθήνας για τη διετία 2009 – 2011, αυξήθηκαν κατά 70%.

·          Το 68,8%, θεωρεί ότι με τον τρόπο που εξελίσσεται ο σύγχρονος κόσμος και την αδικία που υπάρχει στην κοινωνία το να υπάρχουν φτωχοί, είναι ... αναπόφευκτο.

·       Το 97% των Ελλήνων είναι πλήρως απογοητευμένοι από την οικονομική και πολιτική κατάσταση της χώρας.

Η «επιτυχία» μετά από δύο χρόνια: Ο ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ  στις 09/01/2012

 «Η οικονομία συρρικνώνεται, η ανεργία αυξάνεται, οι μεταρρυθμίσεις δεν προχωρούν: η Αθήνα χρειάζεται και πάλι νέα προγράμματα βοήθειας», εκτιμά η εφημερίδα Süddeutsche Zeitung σε άρθρο της με τίτλο «Ο ελληνικός εφιάλτης».

 «Επιστροφή στην εξαθλίωση», είναι ο τίτλος σχολίου στην Tageszeitung του Βερολίνου για την κατάσταση στην Ελλάδα. Η εφημερίδα χαρακτηρίζει «πείραμα με αβέβαιη έκβαση» την Ελλάδα και εκτιμά ότι η χώρα «θα γνωρίσει εκείνη τη μαζική φτώχεια, η οποία όφειλε να έχει ξεπεραστεί με το ευρώ». «Ποτέ άλλοτε μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο μια δυτικοευρωπαϊκή χώρα δεν οδηγήθηκε τόσο βάναυσα στην εξαθλίωση».

3. ΜΙΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΓΕΜΑΤΗ ΑΠΟΡΙΕΣ

1^η: Υπάρχει κανένας δανειστής που να δανείζει κάποιον οφειλέτη, όταν διαπιστώνει μάλιστα ότι ο τελευταίος αυξάνει συνεχώς τα χρέη του;

2^η  Γιατί εμφανίζονται σήμερα όλα τα κράτη χρεωμένα; Με δεδομένη τη πρόοδο της παγκόσμιας οικονομίας τη τελευταία 30ετία, πώς εξηγείται η διόγκωση του δημόσιου και ιδιωτικού χρέους για όλες τις χώρες; 

3^η  Γιατί υπερκαλύπτονται οι απόπειρες δανεισμού του ελληνικού δημοσίου με επιτόκια, 4% ή 5% ή 6%. Ποιός τολμά να δανείσει έστω και με επιτόκιο 10% ή και με 15%, κάποιον που κινδυνεύει με χρεοκοπία;

4^η  Το ΔΝΤ, η Ε.Ε.  που  εμφανίζονται  ως  δανειστές και εγγυητές των δανείων για τις χώρες που έχουν υπέρογκα δημόσια χρέη, από πού αντλούν τα κεφάλαια τους; Μήπως από τα χρεωμένα κράτη σε παγκόσμιο και ευρωπαϊκό επίπεδο;

5^η  Εάν οι τράπεζες και οι παγκόσμιοι χρηματοπιστωτικοί  οργανισμοί  δεν  δανείσουν, τι άλλη δουλειά μπορούν να κάνουν;

6^η  Ποιός άραγε πρέπει να φοβάται περισσότερο μια χρεοκοπία. Ο δανειστής ή ο οφειλέτης;

7^η  Ποιοί τελικά είναι οι δανειστές μας; Ποιό είναι το όνομα τους; Γιατί δεν ακούγονται ποτέ συγκεκριμένα ονόματα, αλλά όλα κρύβονται πίσω από τον αδιάφορο τίτλο: Οι αγορές.

8^η γιατί την αύξηση των δημοσίων και ιδιωτικών χρεών την αντιληφθήκαν τώρα; «Φοβήθηκαν» που το δημόσιο χρέος πήγε από 270 δις σε 320 δις. Όταν είχε φτάσει στα 250 δις γιατί δεν είχαν καμία ανησυχία;

9^η γιατί ενώ ανησυχούν τόσο για την Ελλάδα που πρόκειται μάλιστα και σε περίπτωση χρεοκοπίας της να ταρακουνήσει συθέμελα το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, κανείς εκ των επισήμων εκφραστών της παγκόσμιας οικονομικής πολιτικής δεν έχει εκφράσει την πρόταση η χώρα μας να δανείζεται με μηδενικά επιτόκια; Τα επιτόκια του 5 και 6%, πώς συνάδουν με την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, αλλά και με την ομολογουμένως παγκόσμια ανησυχία;

                        

10^η Είναι παρασιτικό το Ελληνικό κράτος;

Εδώ και δύο χρόνια η ελληνική κοινή γνώμη βομβαρδίζεται από την άποψη περί υπέρογκου δημόσιου κράτους. Είναι πράγματι σπάταλο το ελληνικό κράτος επειδή παρέχει πλουσιοπάροχες παροχές στους πολίτες του;

ΥΓΕΙΑ: Το 2007 οι χώρες του ΟΟΣΑ διέθεσαν για την υγεία κατά μέσο όρο 8,9% (δημόσια + ιδιωτική δαπάνη) ως ποσοστό του ΑΕΠ τους. Οι δαπάνες για το Μεξικό, την Τουρκία και την Ελλάδα κυμαίνονται μεταξύ των χαμηλότερων ποσοστών (κάτω του 6%). Η χώρα με την υψηλότερη δημόσια δαπάνη στην Ε.Ε. είναι η Δανία (8,7% δημόσια, 1,5% ιδιωτική). Πηγή: ΟΟΣΑ Fact book 2010

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ: Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία του 2009 οι συνολικές δημόσιες δαπάνες για την εκπαίδευση στην Ελλάδα παραμένουν κάτω από το μέσο όρο του ΟΟΣΑ. Η Ελλάδα ξεχωρίζει για το πολύ χαμηλό επίπεδο δαπανών στην υποχρεωτική εκπαίδευση το οποίο είναι περίπου στο μισό του μέσου όρου των χωρών του ΟΟΣΑ. Πηγή: ΟΟΣΑ Fact book 2010

Προς μεγάλη απογοήτευση των προπαγανδιστών του Μνημονίου ο ισχυρισμός περί «υπερπληθυσμού» των δημοσίων υπαλλήλων στην Ελλάδα είναι εντελώς αβάσιμος. Το επιβεβαιώνει με τον πιο κατηγορηματικό  τρόπο μια  επιστημονική  έρευνα που πραγματοποιήθηκε στο  πλαίσιο της «Έκθεσης Ανταγωνιστικότητας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής» και υπογράφεται από τέσσερις ερευνητές του Αυστριακού Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών των Πανεπιστημίων  του Στρασβούργου και του Μαγδεβούργου.

Με μια πιο προσεχτική ματιά θα διαπιστώσει κάποιος ότι η συμμετοχή των κρατικών ελλειμμάτων στο δημόσιο δανεισμό είναι σημαντική, αλλά δεν είναι η κύρια. Ειδικά εάν την περιορίσουμε στην παροχή υπηρεσιών του κράτους προς τους  Έλληνες  πολίτες.  Τη τελευταία δεκαετία το ελληνικό δημόσιο πλήρωσε συνολικά σε εξυπηρέτηση δανείων πάνω από 450 δις ευρώ και δανείστηκε εκ νέου άλλα 486 δις ευρώ.  Από αυτό το νέο δανεισμό μόλις το 3,1%  κατά μέσο όρο πήγε στην κάλυψη του δημοσιονομικού ελλείμματος.   Όλα τα υπόλοιπα πήγαν στην αναχρηματοδότηση του δημόσιου χρέους.

Για λόγους σύγκρισης και μόνο, αξίζει να σημειώσουμε ότι το σύνολο των αμοιβών και συντάξεων που πληρώνει το κράτος στους δημόσιους υπαλλήλους ανήλθε το 2009 στα 25,5 δις ευρώ, δηλαδή στο 10,6% του ΑΕΠ. Ολόκληρο το ποσό αυτό φτάνει μόλις στο 31% του συνόλου των εξόδων για την εξυπηρέτηση του δημόσιου δανεισμού για ένα χρόνο. 

     ΠΙΝΑΚΑΣ ΑΠΑΣΧΟΛΟΥΜΕΝΩΝ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΤΟΜΕΑ

 

                                                 

11^η γιατί δεν μπορούμε να διαπραγματευθούμε; (ιδίως αν λάβουμε υπόψη τις ακόλουθες σκέψεις).

1^η: ο δανειστής, όσο και αν αυτό φαίνεται παράδοξο, έχει μεγαλύτερη ανάγκη να δανείζει από την ανάγκη του δανειολήπτη να λαμβάνει δάνεια. Ο δανειστής δεν έχει καμία άλλη επιλογή. Αυτή είναι η δουλειά του.

2^ον: ο δανειστής έχει να χάσει πολλά περισσότερα σε περίπτωση που δεν αποδεχθεί μια δανειακή ρύθμιση κατά τον τρόπο και κατά το ποσό που επιθυμεί ο οφειλέτης. Χάνει τα λεφτά του, χάνει τον «πελάτη» και ειδικότερα για την περίπτωση όπου ο οφειλέτης είναι ένα κράτος χάνει τη δυνατότητα πολιτικής επιρροής. Συνεπώς πάνε περίπατο τα επικείμενα σχέδια του για εκμετάλλευση με προνομιακούς όρους της δημόσιας περιουσίας.

3^ον: η άρνηση του δανειστή να αποδεχθεί τους όρους που του θέτει ο οφειλέτης, οδηγεί αναπόφευκτα τη δανειακή ρύθμιση σε αδιέξοδο. Ο οφειλέτης σταματά να πληρώνει και ο δανειστής να δανείζει. Δημιουργείται λοιπόν ένα πολύ κακό παράδειγμα με πολλούς αποδέκτες. Για φανταστείτε τα κράτη να σταματήσουν να επιστρέφουν τα οφειλόμενα και το κυριότερο να μην μπαίνουν πλέον σε διαδικασία δανειακής λειτουργίας. Οι δανειστές όχι μόνο έχουν χάσει τα λεφτά τους, αλλά κυρίως έχουν απωλέσει για πάντα το προνόμιο της εκμετάλλευσης. Σκέτη καταστροφή.

ΑΘΗΝΑ 17/01/2012