Οικονομικοί δείκτες
Σχετικά με τα στοιχεία που αφορούν το ΑΕΠ, την ανεργία, το πληθωρισμό και το δημόσιο χρέος, οι αμφιβολίες σε ότι αφορά τη πιστότητα τους είναι έντονες, αφού ποτέ δε μπορεί να εμφανιστεί η αλήθεια των μεγεθών τους, διότι:
1ο Η μέτρηση του ΑΕΠ δεν περιλαμβάνει παράνομες δραστηριότητες. Τα τεράστια οικονομικά μεγέθη της φοροδιαφυγής δεν καταγράφονται. Η φοροδιαφυγή ξεπερνά το 40%, σχεδόν σε όλες τις οικονομίες του κόσμου. Σε μερικές χώρες μάλιστα, αγγίζει και το 70% του ΑΕΠ. Συνεπώς το χιλιοειπωμένο ΑΕΠ, από τους έγκριτους οικονομικούς συμβούλους των Βρυξελλών, δε συνιστά ένα ακριβές μετρήσιμο οικονομικό μέγεθος. Ακόμη και ένας πρωτοετής φοιτητής σε μια οικονομική σχολή, γνωρίζει ότι στο ΑΕΠ δεν περιλαμβάνεται:
Α. το παραγόμενο προϊόν της παραοικονομίας. (ναρκωτικά, εμπόριο όπλων και τόσες άλλες «παραγωγικές» δραστηριότητες, που αναλύονται παρακάτω)
Β. ο μη δηλωμένος πλούτος λόγω φοροδιαφυγής, ιδίως των πολυεθνικών και των τραπεζών. Δεν είναι μόνο οι επαγγελματίες που δε δηλώνουν το τι εισέπραξαν από το πλούτο που παρήγαν κάθε έτος, αλλά και οι κάθε λογής οφ σορ εταιρείες, που ξεπλένουν το χρήμα που υφαρπάζουν μέσω της «νόμιμης» κοινωνικής ληστείας.
Γ. το παραγόμενο προϊόν της ιδιοκατανάλωσης, το οποίο φυσικά είναι ελάχιστο με βάση τα παραπάνω μεγέθη.
Συνεπώς που στηρίζονται οι σοβαρές οικονομικές εκτιμήσεις, περί συρρίκνωσης των οικονομιών, λόγω μείωσης του πραγματικού ΑΕΠ, που δημοσιοποιούνται ως στοιχεία, με πολιτικές και κοινωνικές προεκτάσεις; Στηρίζονται στη δικτατορία της κενής επιστημολογίας και ενός πλασαρισμένου σοβαροφανούς πολιτικού κόσμου, που στη πραγματικότητα είναι επικίνδυνος και γελοίος.
Μάλιστα το πραγματικό ΑΕΠ που προκύπτει και με βάση το ρυθμό πληθωρισμού, είναι ακόμη πιο πλασματικό μέγεθος, δεδομένου ότι πάντοτε το ποσοστό πληθωρισμού εμφανίζεται πολύ μικρότερο από αυτό που πραγματικά είναι. Αυτό εξυπηρετεί τη τραπεζική τοκογλυφία, αφού με επίσημο πληθωρισμό 2%, δίνουν στις λαϊκές καταθέσεις επιτόκιο για τόκους «ταμιευτηρίου» μόλις 0,5 με 1% (δηλαδή τόσο αγοράζουν το χρήμα) και απαιτούν τόκους για τα δάνεια που χορηγούν με επιτόκιο που υπερβαίνει το 12%. (δηλαδή τόσο πουλάνε το χρήμα) Ο μικρός πληθωρισμός φυσικά εξυπηρετεί και την επιχειρηματική ληστεία κατά των μισθωτών, αλλά και την κρατική ληστεία κατά των συνταξιούχων. Με πληθωρισμό 2%, είναι φιλολαϊκή πολιτική η αύξηση των μισθών και των συντάξεων κατά 2,5%. Τα ποσοστά όμως υποκρύπτουν και αυτά από τη φύση τους, μια αριθμητική αδικία. Αν δώσεις αύξηση 4% σε ένα μισθωτό που παίρνει 1000 ευρώ, θα πάρει επιπλέον 1000 Χ 4/100 = 40 ευρώ. Σε ένα γκόλντεν μπόυς που παίρνει μισθό 10.000 ευρώ, η αύξηση του θα είναι 10.000 Χ 4/100 = 400 ευρώ. Δηλαδή ο γκόλντεν, πήρε 10 φορές μεγαλύτερη αύξηση από το μισθωτό. Ισότιμες κοινωνίες, ισότιμες παροχές.
Η αποσιώπηση της αλήθειας είναι ηθελημένη, για να επικρατεί ένας κενοφανής επιστημονισμός, που εξυπηρετεί όσους τον χρηματοδοτούν. Πάντοτε η επιστήμη και η γνώση ήταν στα χέρια των ισχυρών. Αυτοί διαμόρφωναν το τι θα ειπωθεί, πότε θα ειπωθεί και πως θα ειπωθεί. Η επιστημονική ιδεολογία, με ελάχιστες εξαιρέσεις, στηρίζει το παγκόσμιο κεφάλαιο, αφού στην ουσία χρηματοδοτείται από αυτό. Οι «υπάλληλοι» εκπαιδεύονται καθημερινά στα μεγάλα πανεπιστήμια του κόσμου, έτοιμοι να καταλάβουν τις θέσεις, όποτε και για όσο χρόνο τους ζητηθεί.
2ο Τα ποσοστά της ανεργίας είναι θολά, αφού η μαύρη εργασία ξεπερνά το 30% κατά μέσο όρο, σε όλες σχεδόν τις οικονομίες. Όποιος δεν έχει εργαστεί ποτέ στην Ελλάδα, δεν εγγράφεται ποτέ ως άνεργος. Μεγάλο ποσοστό του εργατικού δυναμικού της χώρας, δουλεύει ανασφάλιστο.
Νέοι επιστήμονες, δικηγόροι, γιατροί, δημοσιογράφοι κλπ, που εμφανίζονται στην αγορά εργασίας, δεν εγγράφονται ως άνεργοι, καλυπτόμενοι πίσω από το χαρακτηρισμό του ελεύθερου επαγγελματία. Εάν τέλος κάποιος έχει εργαστεί έστω και μια ώρα, δεν περιλαμβάνεται στο ποσοστό των ανέργων, που προκύπτει με βάση το εργατικό δυναμικό της χώρας, το οποίο σε καμιά περίπτωση δεν εκφράζει ακριβή αριθμό. Η επίσημη ανεργία για πρώτη φορά από το 1997, σημείωσε μονοψήφιο ποσοστό, ενώ η πτωτική της τάση στην οποία βρίσκεται τα τελευταία χρόνια, οφείλεται για πρώτη φορά σε αύξηση της απασχόλησης. Συγκεκριμένα, το ποσοστό ανεργίας για το β' τρίμηνο του 2002 ανήλθε σε 9,6%, έναντι 10,2% το αντίστοιχο τρίμηνο του 2001, ενώ σε σχέση με το 1993 παρέμεινε στα ίδια επίπεδα, δηλαδή στο 9,7%.
«Η πραγματική ανεργία, που είναι και το κύριο ζήτημα, δεν εγγράφεται στις παραμεθόριες νησιώτικες περιοχές, αλλά στην Αθήνα και στις μεγάλες πόλεις, εξ’ αιτίας της μετακίνησης των νέων μετά το Λύκειο. Αν παρέμεναν όσοι νέοι και νέες το επιθυμούσαν στις περιοχές τους, η ανεργία στην Παραμεθόριο δεν θα ήταν 7 ή 8%, αλλά ίσως 50% ή 60%. Δεν υπάρχουν ικανοποιητικές μετρήσεις για το πραγματικό μέγεθος της ανεργίας, αλλά ούτε και έχουν καταγραφεί οι ευρύτερες κοινωνικές και δημογραφικές συνέπειες αυτής της αναγκαστικής μετακίνησης των νέων και οι επιπτώσεις στην εκπαίδευση, στην ειδίκευση, και στην απασχόληση που τελικά καταλήγουν αυτοί οι νέοι. Ο κ. Κ. Σημίτης επιβεβαιώνει αυτή την υπόθεση, γιατί στο Συμβούλιο Κορυφής της Βιέννης, υποστήριξε ότι στην Ελλάδα το θέμα της ανεργίας έχει τρεις παραμέτρους που δεν συμβαίνουν στις άλλες χώρες.
(Απόσπασμα από το συνέδριο ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΠΑΡΑΜΕΘΟΡΙΕΣ ΝΗΣΙΩΤΙΚΕΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ)
«Θεία» τύχη
Η ανεργία επιδιώκεται να υπάρχει σε ποσοστό από 10 έως 15%, σε όλες τις δυτικές οικονομίες. Η ύπαρξη της διαμορφώνει θετικές συνθήκες για τη λειτουργία του καπιταλιστικού συστήματος. Η πιο βασική της συνεισφορά βρίσκεται στο γεγονός, ότι διαμορφώνει στη κοινωνική συνείδηση την έννοια της εργασιακής ανασφάλειας. Με το τρόπο αυτό, η υποταγή, η εργασιακή εκμετάλλευση, ο περιορισμός των εργασιακών δικαιωμάτων, γίνεται εύκολη υπόθεση. Τόσο ο άνεργος, όσο και ο εργαζόμενος είναι ευάλωτοι σε κάθε μορφή αναξιοπρέπειας, για να μπορέσουν να εξασφαλίσουν ένα μέσο βιοτικό επίπεδο. Η κάρπωση της υπεραξίας των εργαζομένων, όχι μόνο δικαιολογείται, αλλά ταυτόχρονα μετατρέπεται σε ευδαιμονία, τύχη, ευλογία θεού.
Η διαμόρφωση της υπερβάλλουσας προσφοράς εργατικού δυναμικού θα υφίσταται πάντοτε, για να καθιστά την εργασία όχι αυτονόητη κοινωνική λειτουργία, αλλά κατάκτηση, προνόμιο, «θεία» τύχη. Με τον τρόπο αυτό η εργασιακή εκμετάλλευση θα εμφυτεύεται στη κοινωνική συνείδηση ως αναγκαία και θα επιβάλλεται θρασύτατα ως κοινωνική προσφορά και όχι ως κοινωνικό έγκλημα.
3ο Ο πληθωρισμός δεν καταγράφει τη πραγματική μεταβολή των τιμών και των αγαθών που πλήττει καίρια το πραγματικό εισόδημα, γιατί κανείς δε γνωρίζει πως μετράται και ποια αγαθά περιλαμβάνει. Μιλούν για πληθωρισμό 2% έως 4% τη τελευταία δεκαετία (2000 – 2009), όταν η πραγματική αύξηση στις τιμές των καθημερινών αγαθών έχει ξεπεράσει το 200%. Φυσικά η αύξηση των τιμών των αγαθών, εξυπηρετεί απόλυτα τους συνεταίρους. Κράτος και πολυεθνικές. Οι πολυεθνικές αισχροκερδούν και το κράτος εισπράττει περισσότερα από τους έμμεσους φόρους.
Η ασυδοσία της ολιγοπωλιακής αγοράς είναι ανεξέλεγκτη, γιατί υπάρχει ασθενής αντίδραση του καταναλωτικού κοινού ως παράγοντα ζήτησης. Ο καταναλωτής αποδέχεται την κερδοσκοπία των πολυεθνικών, λόγω του εύκολου δανεισμού από τις τράπεζες. Μη διαμαρτύρεσαι που σου πουλάνε ένα προϊόν με αποσπώμενο κέρδος από εσένα, 300 με 400%, πάρε καλύτερα μια πιστωτική κάρτα.
Άλλωστε όπως αναφέρθηκε οι κυβερνήσεις δεν επιθυμούν μειώσεις στις τιμές των αγαθών, τόσο γιατί προστατεύουν τα ολιγοπώλια αλλά και τα έσοδα τους, μέσω της έμμεσης φορολογίας. Μεγαλύτερες τιμές, μεγαλύτεροι έμμεσοι φόροι, μεγαλύτερα δημόσια έσοδα.
4ο Το δημόσιο χρέος στην Ελλάδα είναι μικρότερο από αυτό που δηλώνουν οι επίσημες στατιστικές. Αν λάβουμε υπόψη την ύπαρξη εκτεταμένης παραοικονομίας στην Ελλάδα, η οποία ουσιαστικά υποεκτιμά το ΑΕΠ, τότε οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι υπάρχει μια σκόπιμη υπερεκτίμηση του ελληνικού δημοσίου χρέους της χώρας. Με την προσθήκη μόνο της παραοικονομίας υπολογίζεται ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος μειώνεται κατά 23,6%, αγγίζοντας έτσι το 81,6% επί του ΑΕΠ. (Γ. Βαβούρας - Γ. Μανωλάς, Η παραοικονομία στην Ελλάδα και τον κόσμο. Εκδόσεις Παπαζήσης, Αθήνα 2004, σελ. 133-135).
Το δημόσιο χρέος χρησιμοποιείται για την αύξηση του πλούτου του παγκόσμιου κεφαλαίου σε βάρος των ασθενέστερων οικονομικά κοινωνικών ομάδων. Οι καπιταλιστές επενδύουν σε κρατικά ομόλογα, εξασφαλίζοντας σίγουρα κέρδη, τα οποία αποσπούν από τους εργαζόμενους μέσω της φορολογίας (άμεση και έμμεση φορολογία) που κατευθύνεται για την αποπληρωμή του χρέους. Υπολογίζεται πως με τα χρήματα που πληρώνονται οι τόκοι του δημόσιου χρέους, θα μπορούσαν να αυξηθούν οι μισθοί και οι συντάξεις, τουλάχιστον κατά 40%. Οι λαοί πρέπει συνεχώς να εμφανίζονται χρεωμένοι, για να δικαιολογείται η φορολογική ληστεία. Η ψευδαίσθηση της χρεωκοπίας θα υπάρχει πάντοτε, για να ζητούν οι άνθρωποι αδιαμαρτύρητα τέσσερις φέτες τυρί από το σούπερ μάρκετ και όχι πέντε. Θα ελπίζουν να ζητήσουν κάποτε πέντε. Αλλά θα είναι ικανοποιημένοι και με τις τέσσερις.
Σχετικά με τα στοιχεία που αφορούν το ΑΕΠ, την ανεργία, το πληθωρισμό και το δημόσιο χρέος, οι αμφιβολίες σε ότι αφορά τη πιστότητα τους είναι έντονες, αφού ποτέ δε μπορεί να εμφανιστεί η αλήθεια των μεγεθών τους, διότι:
1ο Η μέτρηση του ΑΕΠ δεν περιλαμβάνει παράνομες δραστηριότητες. Τα τεράστια οικονομικά μεγέθη της φοροδιαφυγής δεν καταγράφονται. Η φοροδιαφυγή ξεπερνά το 40%, σχεδόν σε όλες τις οικονομίες του κόσμου. Σε μερικές χώρες μάλιστα, αγγίζει και το 70% του ΑΕΠ. Συνεπώς το χιλιοειπωμένο ΑΕΠ, από τους έγκριτους οικονομικούς συμβούλους των Βρυξελλών, δε συνιστά ένα ακριβές μετρήσιμο οικονομικό μέγεθος. Ακόμη και ένας πρωτοετής φοιτητής σε μια οικονομική σχολή, γνωρίζει ότι στο ΑΕΠ δεν περιλαμβάνεται:
Α. το παραγόμενο προϊόν της παραοικονομίας. (ναρκωτικά, εμπόριο όπλων και τόσες άλλες «παραγωγικές» δραστηριότητες, που αναλύονται παρακάτω)
Β. ο μη δηλωμένος πλούτος λόγω φοροδιαφυγής, ιδίως των πολυεθνικών και των τραπεζών. Δεν είναι μόνο οι επαγγελματίες που δε δηλώνουν το τι εισέπραξαν από το πλούτο που παρήγαν κάθε έτος, αλλά και οι κάθε λογής οφ σορ εταιρείες, που ξεπλένουν το χρήμα που υφαρπάζουν μέσω της «νόμιμης» κοινωνικής ληστείας.
Γ. το παραγόμενο προϊόν της ιδιοκατανάλωσης, το οποίο φυσικά είναι ελάχιστο με βάση τα παραπάνω μεγέθη.
Συνεπώς που στηρίζονται οι σοβαρές οικονομικές εκτιμήσεις, περί συρρίκνωσης των οικονομιών, λόγω μείωσης του πραγματικού ΑΕΠ, που δημοσιοποιούνται ως στοιχεία, με πολιτικές και κοινωνικές προεκτάσεις; Στηρίζονται στη δικτατορία της κενής επιστημολογίας και ενός πλασαρισμένου σοβαροφανούς πολιτικού κόσμου, που στη πραγματικότητα είναι επικίνδυνος και γελοίος.
Μάλιστα το πραγματικό ΑΕΠ που προκύπτει και με βάση το ρυθμό πληθωρισμού, είναι ακόμη πιο πλασματικό μέγεθος, δεδομένου ότι πάντοτε το ποσοστό πληθωρισμού εμφανίζεται πολύ μικρότερο από αυτό που πραγματικά είναι. Αυτό εξυπηρετεί τη τραπεζική τοκογλυφία, αφού με επίσημο πληθωρισμό 2%, δίνουν στις λαϊκές καταθέσεις επιτόκιο για τόκους «ταμιευτηρίου» μόλις 0,5 με 1% (δηλαδή τόσο αγοράζουν το χρήμα) και απαιτούν τόκους για τα δάνεια που χορηγούν με επιτόκιο που υπερβαίνει το 12%. (δηλαδή τόσο πουλάνε το χρήμα) Ο μικρός πληθωρισμός φυσικά εξυπηρετεί και την επιχειρηματική ληστεία κατά των μισθωτών, αλλά και την κρατική ληστεία κατά των συνταξιούχων. Με πληθωρισμό 2%, είναι φιλολαϊκή πολιτική η αύξηση των μισθών και των συντάξεων κατά 2,5%. Τα ποσοστά όμως υποκρύπτουν και αυτά από τη φύση τους, μια αριθμητική αδικία. Αν δώσεις αύξηση 4% σε ένα μισθωτό που παίρνει 1000 ευρώ, θα πάρει επιπλέον 1000 Χ 4/100 = 40 ευρώ. Σε ένα γκόλντεν μπόυς που παίρνει μισθό 10.000 ευρώ, η αύξηση του θα είναι 10.000 Χ 4/100 = 400 ευρώ. Δηλαδή ο γκόλντεν, πήρε 10 φορές μεγαλύτερη αύξηση από το μισθωτό. Ισότιμες κοινωνίες, ισότιμες παροχές.
Η αποσιώπηση της αλήθειας είναι ηθελημένη, για να επικρατεί ένας κενοφανής επιστημονισμός, που εξυπηρετεί όσους τον χρηματοδοτούν. Πάντοτε η επιστήμη και η γνώση ήταν στα χέρια των ισχυρών. Αυτοί διαμόρφωναν το τι θα ειπωθεί, πότε θα ειπωθεί και πως θα ειπωθεί. Η επιστημονική ιδεολογία, με ελάχιστες εξαιρέσεις, στηρίζει το παγκόσμιο κεφάλαιο, αφού στην ουσία χρηματοδοτείται από αυτό. Οι «υπάλληλοι» εκπαιδεύονται καθημερινά στα μεγάλα πανεπιστήμια του κόσμου, έτοιμοι να καταλάβουν τις θέσεις, όποτε και για όσο χρόνο τους ζητηθεί.
2ο Τα ποσοστά της ανεργίας είναι θολά, αφού η μαύρη εργασία ξεπερνά το 30% κατά μέσο όρο, σε όλες σχεδόν τις οικονομίες. Όποιος δεν έχει εργαστεί ποτέ στην Ελλάδα, δεν εγγράφεται ποτέ ως άνεργος. Μεγάλο ποσοστό του εργατικού δυναμικού της χώρας, δουλεύει ανασφάλιστο.
Νέοι επιστήμονες, δικηγόροι, γιατροί, δημοσιογράφοι κλπ, που εμφανίζονται στην αγορά εργασίας, δεν εγγράφονται ως άνεργοι, καλυπτόμενοι πίσω από το χαρακτηρισμό του ελεύθερου επαγγελματία. Εάν τέλος κάποιος έχει εργαστεί έστω και μια ώρα, δεν περιλαμβάνεται στο ποσοστό των ανέργων, που προκύπτει με βάση το εργατικό δυναμικό της χώρας, το οποίο σε καμιά περίπτωση δεν εκφράζει ακριβή αριθμό. Η επίσημη ανεργία για πρώτη φορά από το 1997, σημείωσε μονοψήφιο ποσοστό, ενώ η πτωτική της τάση στην οποία βρίσκεται τα τελευταία χρόνια, οφείλεται για πρώτη φορά σε αύξηση της απασχόλησης. Συγκεκριμένα, το ποσοστό ανεργίας για το β' τρίμηνο του 2002 ανήλθε σε 9,6%, έναντι 10,2% το αντίστοιχο τρίμηνο του 2001, ενώ σε σχέση με το 1993 παρέμεινε στα ίδια επίπεδα, δηλαδή στο 9,7%.
«Η πραγματική ανεργία, που είναι και το κύριο ζήτημα, δεν εγγράφεται στις παραμεθόριες νησιώτικες περιοχές, αλλά στην Αθήνα και στις μεγάλες πόλεις, εξ’ αιτίας της μετακίνησης των νέων μετά το Λύκειο. Αν παρέμεναν όσοι νέοι και νέες το επιθυμούσαν στις περιοχές τους, η ανεργία στην Παραμεθόριο δεν θα ήταν 7 ή 8%, αλλά ίσως 50% ή 60%. Δεν υπάρχουν ικανοποιητικές μετρήσεις για το πραγματικό μέγεθος της ανεργίας, αλλά ούτε και έχουν καταγραφεί οι ευρύτερες κοινωνικές και δημογραφικές συνέπειες αυτής της αναγκαστικής μετακίνησης των νέων και οι επιπτώσεις στην εκπαίδευση, στην ειδίκευση, και στην απασχόληση που τελικά καταλήγουν αυτοί οι νέοι. Ο κ. Κ. Σημίτης επιβεβαιώνει αυτή την υπόθεση, γιατί στο Συμβούλιο Κορυφής της Βιέννης, υποστήριξε ότι στην Ελλάδα το θέμα της ανεργίας έχει τρεις παραμέτρους που δεν συμβαίνουν στις άλλες χώρες.
(Απόσπασμα από το συνέδριο ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΠΑΡΑΜΕΘΟΡΙΕΣ ΝΗΣΙΩΤΙΚΕΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ)
«Θεία» τύχη
Η ανεργία επιδιώκεται να υπάρχει σε ποσοστό από 10 έως 15%, σε όλες τις δυτικές οικονομίες. Η ύπαρξη της διαμορφώνει θετικές συνθήκες για τη λειτουργία του καπιταλιστικού συστήματος. Η πιο βασική της συνεισφορά βρίσκεται στο γεγονός, ότι διαμορφώνει στη κοινωνική συνείδηση την έννοια της εργασιακής ανασφάλειας. Με το τρόπο αυτό, η υποταγή, η εργασιακή εκμετάλλευση, ο περιορισμός των εργασιακών δικαιωμάτων, γίνεται εύκολη υπόθεση. Τόσο ο άνεργος, όσο και ο εργαζόμενος είναι ευάλωτοι σε κάθε μορφή αναξιοπρέπειας, για να μπορέσουν να εξασφαλίσουν ένα μέσο βιοτικό επίπεδο. Η κάρπωση της υπεραξίας των εργαζομένων, όχι μόνο δικαιολογείται, αλλά ταυτόχρονα μετατρέπεται σε ευδαιμονία, τύχη, ευλογία θεού.
Η διαμόρφωση της υπερβάλλουσας προσφοράς εργατικού δυναμικού θα υφίσταται πάντοτε, για να καθιστά την εργασία όχι αυτονόητη κοινωνική λειτουργία, αλλά κατάκτηση, προνόμιο, «θεία» τύχη. Με τον τρόπο αυτό η εργασιακή εκμετάλλευση θα εμφυτεύεται στη κοινωνική συνείδηση ως αναγκαία και θα επιβάλλεται θρασύτατα ως κοινωνική προσφορά και όχι ως κοινωνικό έγκλημα.
3ο Ο πληθωρισμός δεν καταγράφει τη πραγματική μεταβολή των τιμών και των αγαθών που πλήττει καίρια το πραγματικό εισόδημα, γιατί κανείς δε γνωρίζει πως μετράται και ποια αγαθά περιλαμβάνει. Μιλούν για πληθωρισμό 2% έως 4% τη τελευταία δεκαετία (2000 – 2009), όταν η πραγματική αύξηση στις τιμές των καθημερινών αγαθών έχει ξεπεράσει το 200%. Φυσικά η αύξηση των τιμών των αγαθών, εξυπηρετεί απόλυτα τους συνεταίρους. Κράτος και πολυεθνικές. Οι πολυεθνικές αισχροκερδούν και το κράτος εισπράττει περισσότερα από τους έμμεσους φόρους.
Η ασυδοσία της ολιγοπωλιακής αγοράς είναι ανεξέλεγκτη, γιατί υπάρχει ασθενής αντίδραση του καταναλωτικού κοινού ως παράγοντα ζήτησης. Ο καταναλωτής αποδέχεται την κερδοσκοπία των πολυεθνικών, λόγω του εύκολου δανεισμού από τις τράπεζες. Μη διαμαρτύρεσαι που σου πουλάνε ένα προϊόν με αποσπώμενο κέρδος από εσένα, 300 με 400%, πάρε καλύτερα μια πιστωτική κάρτα.
Άλλωστε όπως αναφέρθηκε οι κυβερνήσεις δεν επιθυμούν μειώσεις στις τιμές των αγαθών, τόσο γιατί προστατεύουν τα ολιγοπώλια αλλά και τα έσοδα τους, μέσω της έμμεσης φορολογίας. Μεγαλύτερες τιμές, μεγαλύτεροι έμμεσοι φόροι, μεγαλύτερα δημόσια έσοδα.
4ο Το δημόσιο χρέος στην Ελλάδα είναι μικρότερο από αυτό που δηλώνουν οι επίσημες στατιστικές. Αν λάβουμε υπόψη την ύπαρξη εκτεταμένης παραοικονομίας στην Ελλάδα, η οποία ουσιαστικά υποεκτιμά το ΑΕΠ, τότε οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι υπάρχει μια σκόπιμη υπερεκτίμηση του ελληνικού δημοσίου χρέους της χώρας. Με την προσθήκη μόνο της παραοικονομίας υπολογίζεται ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος μειώνεται κατά 23,6%, αγγίζοντας έτσι το 81,6% επί του ΑΕΠ. (Γ. Βαβούρας - Γ. Μανωλάς, Η παραοικονομία στην Ελλάδα και τον κόσμο. Εκδόσεις Παπαζήσης, Αθήνα 2004, σελ. 133-135).
Το δημόσιο χρέος χρησιμοποιείται για την αύξηση του πλούτου του παγκόσμιου κεφαλαίου σε βάρος των ασθενέστερων οικονομικά κοινωνικών ομάδων. Οι καπιταλιστές επενδύουν σε κρατικά ομόλογα, εξασφαλίζοντας σίγουρα κέρδη, τα οποία αποσπούν από τους εργαζόμενους μέσω της φορολογίας (άμεση και έμμεση φορολογία) που κατευθύνεται για την αποπληρωμή του χρέους. Υπολογίζεται πως με τα χρήματα που πληρώνονται οι τόκοι του δημόσιου χρέους, θα μπορούσαν να αυξηθούν οι μισθοί και οι συντάξεις, τουλάχιστον κατά 40%. Οι λαοί πρέπει συνεχώς να εμφανίζονται χρεωμένοι, για να δικαιολογείται η φορολογική ληστεία. Η ψευδαίσθηση της χρεωκοπίας θα υπάρχει πάντοτε, για να ζητούν οι άνθρωποι αδιαμαρτύρητα τέσσερις φέτες τυρί από το σούπερ μάρκετ και όχι πέντε. Θα ελπίζουν να ζητήσουν κάποτε πέντε. Αλλά θα είναι ικανοποιημένοι και με τις τέσσερις.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου