Τουρίστες και γκαρσόνια
Τίποτα συνεπώς δεν είναι τυχαίο. Όλα εξυπηρετούν το κέρδος. Μπροστά στον λατρευτό θεό του κόσμου μας, δεν υπάρχουν όρια. Τα πάντα μπορεί να καταστραφούν, αρκεί ο θεός μας να παχαίνει όλο και περισσότερο. Αυτός όμως ο θεός, δεν ανήκει σε όλους. Οι περισσότεροι είναι παιδιά ενός κατώτερου θεού, που αγωνίζεται καθημερινά για την επιβίωση, την αντιμετώπιση του κρατικού φόβου, την κερδοσκοπική απληστία.
Το σύγχρονο ελληνικό κράτος είναι ο μεγαλύτερος προαγωγός κοινωνικής εκμετάλλευσης και χρησιμοποιεί τα πιο στελεχωμένα όργανα για την επιβολή της κοινωνικής αδικίας. Η χώρα οδηγείται συνεχώς στην αποψίλωση των παραγωγικών της δυνατοτήτων, αποκλείοντας κατόπιν εντολών και συμφωνιών τη παραγωγική δραστηριότητα πατροπαράδοτων πηγών πλούτου. Παραδοσιακοί κλάδοι της χώρας, που μας είχαν επιτραπεί, όπως ελαφρά βιομηχανία (υφαντουργία, μεταλλουργία κλπ) και ορισμένες δραστηριότητες πρωτογενούς τομέα (γεωργία, αλιεία, κτηνοτροφία κλπ), τη τελευταία τριακονταετία έχουν υποστεί ολοκληρωτική καταστροφή. Η παραγωγική δυναμικότητα της χώρας σε αυτούς τους κλάδους έχει μειωθεί πάνω από 50%, τα τελευταία 40 χρόνια και η χρεωκοπία της χώρας τίθεται προ των πυλών. Οι εντολές έχουν εκτελεστεί πλήρως και οι Αμερικανο - Ευρωπαίοι καταστροφείς της χώρας, έρχονται τώρα να μας υπάγουν σε νουθεσίες και τελεσίγραφα.
Σε αυτό συνέβαλλε σημαντικά και η απουσία μιας ισχυρής αστικής – επιχειρηματικής τάξης στη χώρα, που θα έθετε διαφορετικούς όρους οικονομικής ανάπτυξης μετά το B΄ παγκόσμιο πόλεμο. Το αποκλειστικό τουριστικό μέλλον που καθόρισαν, δείχνει σήμερα τα αδιέξοδα του και θέτει τη ταφόπλακα για την ελληνική οικονομία. Η οικοδομική δραστηριότητα που αποτέλεσε μοχλό ανάπτυξης τα τελευταία τριάντα χρόνια, θα τεθεί σε οικονομική ύφεση τα επόμενα χρόνια, δεδομένου ότι η συσσώρευση πλούτου στο μέλλον θα αφορά λίγους και δε θα γίνεται στο βαθμό που γινόταν κάποτε.
Η τεράστια αύξηση των παρεχόμενων υπηρεσιών και η ληστρική επιδρομή των πολυεθνικών, δεν θα επιτρέπουν οικονομικές δράσεις σε τομείς που δεν ανήκουν στην αποκλειστική τους αρμοδιότητα. Οι νέες γενιές θα προσπαθούν να ζουν σε ένα κόσμο κινητής τηλεφωνίας και διαδικτυακών υπηρεσιών, με ρημαγμένα παράθυρα και ετοιμόρροπα σπίτια.
Τίποτα συνεπώς δεν είναι τυχαίο. Όλα εξυπηρετούν το κέρδος. Μπροστά στον λατρευτό θεό του κόσμου μας, δεν υπάρχουν όρια. Τα πάντα μπορεί να καταστραφούν, αρκεί ο θεός μας να παχαίνει όλο και περισσότερο. Αυτός όμως ο θεός, δεν ανήκει σε όλους. Οι περισσότεροι είναι παιδιά ενός κατώτερου θεού, που αγωνίζεται καθημερινά για την επιβίωση, την αντιμετώπιση του κρατικού φόβου, την κερδοσκοπική απληστία.
Το σύγχρονο ελληνικό κράτος είναι ο μεγαλύτερος προαγωγός κοινωνικής εκμετάλλευσης και χρησιμοποιεί τα πιο στελεχωμένα όργανα για την επιβολή της κοινωνικής αδικίας. Η χώρα οδηγείται συνεχώς στην αποψίλωση των παραγωγικών της δυνατοτήτων, αποκλείοντας κατόπιν εντολών και συμφωνιών τη παραγωγική δραστηριότητα πατροπαράδοτων πηγών πλούτου. Παραδοσιακοί κλάδοι της χώρας, που μας είχαν επιτραπεί, όπως ελαφρά βιομηχανία (υφαντουργία, μεταλλουργία κλπ) και ορισμένες δραστηριότητες πρωτογενούς τομέα (γεωργία, αλιεία, κτηνοτροφία κλπ), τη τελευταία τριακονταετία έχουν υποστεί ολοκληρωτική καταστροφή. Η παραγωγική δυναμικότητα της χώρας σε αυτούς τους κλάδους έχει μειωθεί πάνω από 50%, τα τελευταία 40 χρόνια και η χρεωκοπία της χώρας τίθεται προ των πυλών. Οι εντολές έχουν εκτελεστεί πλήρως και οι Αμερικανο - Ευρωπαίοι καταστροφείς της χώρας, έρχονται τώρα να μας υπάγουν σε νουθεσίες και τελεσίγραφα.
Σε αυτό συνέβαλλε σημαντικά και η απουσία μιας ισχυρής αστικής – επιχειρηματικής τάξης στη χώρα, που θα έθετε διαφορετικούς όρους οικονομικής ανάπτυξης μετά το B΄ παγκόσμιο πόλεμο. Το αποκλειστικό τουριστικό μέλλον που καθόρισαν, δείχνει σήμερα τα αδιέξοδα του και θέτει τη ταφόπλακα για την ελληνική οικονομία. Η οικοδομική δραστηριότητα που αποτέλεσε μοχλό ανάπτυξης τα τελευταία τριάντα χρόνια, θα τεθεί σε οικονομική ύφεση τα επόμενα χρόνια, δεδομένου ότι η συσσώρευση πλούτου στο μέλλον θα αφορά λίγους και δε θα γίνεται στο βαθμό που γινόταν κάποτε.
Η τεράστια αύξηση των παρεχόμενων υπηρεσιών και η ληστρική επιδρομή των πολυεθνικών, δεν θα επιτρέπουν οικονομικές δράσεις σε τομείς που δεν ανήκουν στην αποκλειστική τους αρμοδιότητα. Οι νέες γενιές θα προσπαθούν να ζουν σε ένα κόσμο κινητής τηλεφωνίας και διαδικτυακών υπηρεσιών, με ρημαγμένα παράθυρα και ετοιμόρροπα σπίτια.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου