Οικονομοφοβία
Τα τελευταία χρόνια όλοι έγιναν γνώστες του «φαινομένου» της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Οι οικονομικές κρίσεις γέννησαν στην ανθρώπινη ιστορία, τις μεγαλύτερες ληστρικές επιθέσεις του τραπεζικού συστήματος κατά της μεσαίας τάξης. Διαμόρφωσαν τις μεγαλύτερες αναδιανομές πλούτου σε βάρος των οικονομικά ασθενέστερων. Πείθεις καλύτερα όταν φοβίζεις, γιατί στερείς με το φόβο το δικαίωμα της σκέψης.
Εδώ και 150 χρόνια η παγκόσμια ένδεια που αντιστοιχεί στο ¼ του παγκόσμιου πληθυσμού, συνεχίζει να βασανίζει το πλανήτη μας. Η φτώχεια δε φοβίζει ποτέ κανέναν. Είναι μια φυσιολογική «άλλωστε» κατάσταση του κόσμου μας. Οι πεινασμένοι ποτέ δε φόβισαν, παρά μόνο όταν πείνασαν αρκετά. Το σύστημα για να επιτύχει την απόλυτη υποταγή, την αναξιοπρέπεια που εκφυλίζει κάθε δύναμη του ανθρώπου, τον αποπροσανατολισμό από κάθε δημιουργική σκέψη, πρέπει να καλλιεργεί ταυτόχρονα την «ασυνείδητη» ανασφάλεια, αλλά και να προβάλλεται ως θεσμικό εργαλείο κοινωνικής σιγουριάς. Το ίδιο πρέπει να φοβίζει με τις αποτυχίες του, τούς λαούς, αλλά ταυτόχρονα να φαίνεται και ως αναντικατάστατο στα μάτια τους.
Οι οικονομικές κρίσεις, η ασυδοσία του μεγάλου κεφαλαίου, η αδίστακτη κερδοσκοπία, η κρατική συνενοχή, ενώ συνιστούν αποδεικτέες και ομολογούμενες αποτυχίες του συστήματος, εμφανίζονται ταυτόχρονα και ως δυνατότητες οικονομικής προόδου και ευημερίας. Οι αποτυχημένοι πολιτικοί που ευθύνονται για τα οικονομικά, περιβαλλοντολογικά και κοινωνικά δεινά σε παγκόσμιο επίπεδο, εμφανίζονται μέσα από τις συνεδριάσεις των υποκριτικών οργάνων τους, ως σωτήρες, σε ένα κόσμο γεμάτο δυστυχία που οι ίδιοι εξουσιάζουν και οδηγούν. Ομολογούν την αποτυχία και την απραξία τους και ταυτόχρονα εμφανίζονται ως δυνάμεις αλλαγής, αλλάζοντας απλώς το επικοινωνιακό τους παιχνίδι. Στο μυαλό των ανθρώπων οι βιαστές της καθημερινής ζωής, εμφανίζονται και ως θεραπευτές των τραυμάτων μας, που οι ίδιοι δημιούργησαν. Οι εφιάλτες γίνονται όνειρα και οι δράκοι πρίγκιπες με μαγικά ραβδιά.
Τα τελευταία χρόνια όλοι έγιναν γνώστες του «φαινομένου» της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Οι οικονομικές κρίσεις γέννησαν στην ανθρώπινη ιστορία, τις μεγαλύτερες ληστρικές επιθέσεις του τραπεζικού συστήματος κατά της μεσαίας τάξης. Διαμόρφωσαν τις μεγαλύτερες αναδιανομές πλούτου σε βάρος των οικονομικά ασθενέστερων. Πείθεις καλύτερα όταν φοβίζεις, γιατί στερείς με το φόβο το δικαίωμα της σκέψης.
Εδώ και 150 χρόνια η παγκόσμια ένδεια που αντιστοιχεί στο ¼ του παγκόσμιου πληθυσμού, συνεχίζει να βασανίζει το πλανήτη μας. Η φτώχεια δε φοβίζει ποτέ κανέναν. Είναι μια φυσιολογική «άλλωστε» κατάσταση του κόσμου μας. Οι πεινασμένοι ποτέ δε φόβισαν, παρά μόνο όταν πείνασαν αρκετά. Το σύστημα για να επιτύχει την απόλυτη υποταγή, την αναξιοπρέπεια που εκφυλίζει κάθε δύναμη του ανθρώπου, τον αποπροσανατολισμό από κάθε δημιουργική σκέψη, πρέπει να καλλιεργεί ταυτόχρονα την «ασυνείδητη» ανασφάλεια, αλλά και να προβάλλεται ως θεσμικό εργαλείο κοινωνικής σιγουριάς. Το ίδιο πρέπει να φοβίζει με τις αποτυχίες του, τούς λαούς, αλλά ταυτόχρονα να φαίνεται και ως αναντικατάστατο στα μάτια τους.
Οι οικονομικές κρίσεις, η ασυδοσία του μεγάλου κεφαλαίου, η αδίστακτη κερδοσκοπία, η κρατική συνενοχή, ενώ συνιστούν αποδεικτέες και ομολογούμενες αποτυχίες του συστήματος, εμφανίζονται ταυτόχρονα και ως δυνατότητες οικονομικής προόδου και ευημερίας. Οι αποτυχημένοι πολιτικοί που ευθύνονται για τα οικονομικά, περιβαλλοντολογικά και κοινωνικά δεινά σε παγκόσμιο επίπεδο, εμφανίζονται μέσα από τις συνεδριάσεις των υποκριτικών οργάνων τους, ως σωτήρες, σε ένα κόσμο γεμάτο δυστυχία που οι ίδιοι εξουσιάζουν και οδηγούν. Ομολογούν την αποτυχία και την απραξία τους και ταυτόχρονα εμφανίζονται ως δυνάμεις αλλαγής, αλλάζοντας απλώς το επικοινωνιακό τους παιχνίδι. Στο μυαλό των ανθρώπων οι βιαστές της καθημερινής ζωής, εμφανίζονται και ως θεραπευτές των τραυμάτων μας, που οι ίδιοι δημιούργησαν. Οι εφιάλτες γίνονται όνειρα και οι δράκοι πρίγκιπες με μαγικά ραβδιά.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου