Οι ραντιέρηδες
H ιστορία με τις επιθέσεις στην οικονομία μας και τα κερδοσκοπικά παιχνίδια, δεν είναι φυσικά κάτι καινούργιο. Πριν από 20 χρόνια, στα τέλη της δεκαετίας του 1980, ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου είχε μιλήσει για τους «ραντιέρηδες» της οικονομίας και όλοι έσπευσαν να ξεσκονίσουν τα λεξικά για να μάθουν τι καινούργιο όρο είχε εφεύρει ο τότε πρωθυπουργός.
Τότε οι Έλληνες έμαθαν ότι πρόκειται για κάποιους επαγγελματίες, οι οποίοι αποκομίζουν τεράστια ποσά από τις προμήθειες και τη γενικότερη εκμετάλλευση των εντόκων ομολόγων του Δημοσίου. Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια, η οικονομία μας και η δραχμή δέχτηκε αρκετές επιθέσεις μέχρι που μπήκαμε στην ΟΝΕ, υιοθετήσαμε το ευρώ και ηρέμησαν τα πράγματα. Φυσικά οι «ραντιέρηδες» δεν πτοήθηκαν, αλλά αναπτύχθηκαν ακόμα περισσότερο και απέκτησαν τεράστια πλοκάμια, αποκομίζοντας δισεκατομμύρια κέρδη από την αξιοποίηση των προϊόντων, που εκδίδει το Δημόσιο για να καλύψει τις ανάγκες του.
Χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, οίκοι αξιολόγησης, χρηματιστηριακές εταιρείες, heads funds της αλλοδαπής, υπεράκτιες εταιρείες των διαφόρων φορολογικών παραδείσων του πλανήτη, αλλά και οι Ελληνικές τράπεζες, κερδίζουν και κερδοσκοπούν ασύστολα. Η παραγωγή των διάφορων «σύγχρονων προϊόντων» που εκδίδονται υπό την αιγίδα του Δημοσίου, είναι μια παλιά ιστορία και δυστυχώς θα είναι και μια μελλοντική πρακτική. Τη δόξα πολλοί εμίσησαν, το χρήμα ουδείς.
Πατρική ευσπλαχνία
Συνεπώς ο φόβος περί χρεωκοπίας των κρατών λόγω της δήθεν διόγκωσης του δημόσιου χρέους, συνιστά ένα από τα κόλπα για την αύξηση του κοινωνικού φόβου, που αιτιολογεί τη φορολογική ληστεία και τις συνεχείς περικοπές μισθών και συντάξεων. Έγκριτοι οικονομολόγοι εμφανίστηκαν στις τηλεοράσεις και προσπαθούσαν να μας πείσουν, ότι η χώρα δανείζεται με υψηλά επιτόκια, γιατί κινδυνεύει με χρεωκοπία. Οι ίδιοι θα δάνειζαν έναν που κινδυνεύει με χρεωκοπία, με επιτόκιο έστω και 100%;
Εάν τα κράτη δανείζονται συνεχώς για να αντεπεξέλθουν στις ανάγκες τους, θα πρέπει να συνιστούν οικονομικούς οργανισμούς πολύ ευάλωτους. Ποιος θα εμπιστευόταν μια επιχείρηση που όχι μόνο δεν αυξάνει τα κέρδη της κάθε χρόνο, αλλά δανείζεται συνεχώς για να αντεπεξέλθει στις όλο και μεγαλύτερες ζημίες της; Εσείς θα τη δανείζατε; Εσείς όχι. Υπάρχουν όμως κάποιοι ακόμη, διαφορετικοί από εσάς, που πιστεύουν και υπηρετούν τη «φιλευσπλαχνία».
Τελικά από εμάς, κινδυνεύει η παγκόσμια οικονομία;
Και μη ξεχνάμε σχετικά με τις επιθέσεις των καρτέλ του χρήματος στην Ελλάδα, που έλαβαν χώρα το Δεκέμβριο του 2009. Ο διεθνής τύπος έγραψε τότε, ότι τα χρηματιστήρια ήταν αδύναμα και το ευρωδολάριο πτωτικό, εξαιτίας του φόβου για την οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα. Πράγματι το δημόσιο χρέος της χώρας αναμένεται να ανέλθει έστω και στο 135% του ΑΕΠ το 2010, ποσοστό που είναι το υψηλότερο στην Ευρωζώνη. Τί όμως από τα δύο πρέπει να προκαλεί μεγαλύτερο φόβο: το γεγονός ότι οι ΗΠΑ έχουν εκδώσει τα τελευταία 2 χρόνια (2008 – 2009) ομόλογα αξίας 3 τρις δολαρίων και θα αναγκαστούν να συνεχίσουν στο ίδιο μονοπάτι και το 2010 ή ότι Ελλάδα δανείστηκε 59 δις ευρώ το 2009 και αναμένεται να περιορίσει το δανεισμό της το 2010. Τα τρία τρισεκατομμύρια δεν ανησυχούν τη παγκόσμια οικονομία. Τα 59 δις της Ψωροκώσταινας συνιστούν τη βόμβα στα θεμέλια του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος. Τελικά αυτή η χώρα, η Ελλάδα, ή θα σώσει ή θα καταστρέψει τον κόσμο.
H ιστορία με τις επιθέσεις στην οικονομία μας και τα κερδοσκοπικά παιχνίδια, δεν είναι φυσικά κάτι καινούργιο. Πριν από 20 χρόνια, στα τέλη της δεκαετίας του 1980, ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου είχε μιλήσει για τους «ραντιέρηδες» της οικονομίας και όλοι έσπευσαν να ξεσκονίσουν τα λεξικά για να μάθουν τι καινούργιο όρο είχε εφεύρει ο τότε πρωθυπουργός.
Τότε οι Έλληνες έμαθαν ότι πρόκειται για κάποιους επαγγελματίες, οι οποίοι αποκομίζουν τεράστια ποσά από τις προμήθειες και τη γενικότερη εκμετάλλευση των εντόκων ομολόγων του Δημοσίου. Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια, η οικονομία μας και η δραχμή δέχτηκε αρκετές επιθέσεις μέχρι που μπήκαμε στην ΟΝΕ, υιοθετήσαμε το ευρώ και ηρέμησαν τα πράγματα. Φυσικά οι «ραντιέρηδες» δεν πτοήθηκαν, αλλά αναπτύχθηκαν ακόμα περισσότερο και απέκτησαν τεράστια πλοκάμια, αποκομίζοντας δισεκατομμύρια κέρδη από την αξιοποίηση των προϊόντων, που εκδίδει το Δημόσιο για να καλύψει τις ανάγκες του.
Χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, οίκοι αξιολόγησης, χρηματιστηριακές εταιρείες, heads funds της αλλοδαπής, υπεράκτιες εταιρείες των διαφόρων φορολογικών παραδείσων του πλανήτη, αλλά και οι Ελληνικές τράπεζες, κερδίζουν και κερδοσκοπούν ασύστολα. Η παραγωγή των διάφορων «σύγχρονων προϊόντων» που εκδίδονται υπό την αιγίδα του Δημοσίου, είναι μια παλιά ιστορία και δυστυχώς θα είναι και μια μελλοντική πρακτική. Τη δόξα πολλοί εμίσησαν, το χρήμα ουδείς.
Πατρική ευσπλαχνία
Συνεπώς ο φόβος περί χρεωκοπίας των κρατών λόγω της δήθεν διόγκωσης του δημόσιου χρέους, συνιστά ένα από τα κόλπα για την αύξηση του κοινωνικού φόβου, που αιτιολογεί τη φορολογική ληστεία και τις συνεχείς περικοπές μισθών και συντάξεων. Έγκριτοι οικονομολόγοι εμφανίστηκαν στις τηλεοράσεις και προσπαθούσαν να μας πείσουν, ότι η χώρα δανείζεται με υψηλά επιτόκια, γιατί κινδυνεύει με χρεωκοπία. Οι ίδιοι θα δάνειζαν έναν που κινδυνεύει με χρεωκοπία, με επιτόκιο έστω και 100%;
Εάν τα κράτη δανείζονται συνεχώς για να αντεπεξέλθουν στις ανάγκες τους, θα πρέπει να συνιστούν οικονομικούς οργανισμούς πολύ ευάλωτους. Ποιος θα εμπιστευόταν μια επιχείρηση που όχι μόνο δεν αυξάνει τα κέρδη της κάθε χρόνο, αλλά δανείζεται συνεχώς για να αντεπεξέλθει στις όλο και μεγαλύτερες ζημίες της; Εσείς θα τη δανείζατε; Εσείς όχι. Υπάρχουν όμως κάποιοι ακόμη, διαφορετικοί από εσάς, που πιστεύουν και υπηρετούν τη «φιλευσπλαχνία».
Τελικά από εμάς, κινδυνεύει η παγκόσμια οικονομία;
Και μη ξεχνάμε σχετικά με τις επιθέσεις των καρτέλ του χρήματος στην Ελλάδα, που έλαβαν χώρα το Δεκέμβριο του 2009. Ο διεθνής τύπος έγραψε τότε, ότι τα χρηματιστήρια ήταν αδύναμα και το ευρωδολάριο πτωτικό, εξαιτίας του φόβου για την οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα. Πράγματι το δημόσιο χρέος της χώρας αναμένεται να ανέλθει έστω και στο 135% του ΑΕΠ το 2010, ποσοστό που είναι το υψηλότερο στην Ευρωζώνη. Τί όμως από τα δύο πρέπει να προκαλεί μεγαλύτερο φόβο: το γεγονός ότι οι ΗΠΑ έχουν εκδώσει τα τελευταία 2 χρόνια (2008 – 2009) ομόλογα αξίας 3 τρις δολαρίων και θα αναγκαστούν να συνεχίσουν στο ίδιο μονοπάτι και το 2010 ή ότι Ελλάδα δανείστηκε 59 δις ευρώ το 2009 και αναμένεται να περιορίσει το δανεισμό της το 2010. Τα τρία τρισεκατομμύρια δεν ανησυχούν τη παγκόσμια οικονομία. Τα 59 δις της Ψωροκώσταινας συνιστούν τη βόμβα στα θεμέλια του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος. Τελικά αυτή η χώρα, η Ελλάδα, ή θα σώσει ή θα καταστρέψει τον κόσμο.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου