Έκπληξη, ανοχή και συνενοχή.
Όλες οι εξουσίες λάτρευαν πάντοτε τη δύναμη της πληροφορίας. Αυτό αποσκοπούσε σε δυο κυρίως λόγους. Στην προσπάθεια να γνωρίζουν τα σχέδια των αντιπάλων τους, αλλά και στη προσπάθεια πολιτικού ελέγχου των υπηκόων τους.
Η επίτευξη του πολιτικού ελέγχου, επιτυγχάνεται με τη κατεύθυνση της πληροφορίας σε ηθελημένες καταστάσεις και την αποσιώπηση σημαντικών κοινωνικών γεγονότων. Κατασκευάζουν μια πλαστή και «συγκεκριμενοποιημένη» εικόνα του κοινωνικού συνόλου προβάλλοντας συγκεκριμένες τάσεις και καταστάσεις, ενώ αποσιωπούν άλλες. Είναι πραγματικά άξιο προσοχής, ο τρόπος αποσιώπησης σημαντικών κοινωνικών γεγονότων που συμβαίνουν σε διάφορες κοινωνίες του πλανήτη μας, η ξαφνική μεταστροφή των μέσων σε άλλα κέντρα εξουσίας, η συνεχής πληροφόρηση για κάποιο σκάνδαλο, χωρίς όμως ποτέ να αποκαλύπτονται οι πραγματικοί ένοχοι. Με την ηθελημένη αυτή σιωπή, η κοινωνία «αποδέχεται» την ηθική της διαφθορά. Εμπεδώνεται σε αυτήν η σκέψη, ότι δε μπορεί να γίνει διαφορετικά και κατανοεί την ανηθικότητα ως μια «οικογενειακή υπόθεση», που όλοι γνωρίζουμε για αυτήν, αλλά δε χρειάζεται να μιλάμε και πολύ. Η τηλεόραση μπορεί να συζητά επί ώρες, μέρες, μήνες, για κάποιο σκάνδαλο, αλλά η κοινωνία είναι έτοιμη να αποδεχθεί ένα νέο κύμα διαφθοράς και να ακούσει για εκατοντάδες τηλεοπτικές ώρες, τις πτυχές, αλλά ποτέ τα πρόσωπα και τις αιτίες που το δημιούργησαν. Δεν ακούμε ποτέ ονόματα. Μόνο τα μυθολογικά σενάρια επιτρέπονται. Οι πιο δολοφονικές κοινωνίες στην ιστορία, πέρασαν από τρία στάδια: Έκπληξη, ανοχή και συνενοχή.
Όλες οι εξουσίες λάτρευαν πάντοτε τη δύναμη της πληροφορίας. Αυτό αποσκοπούσε σε δυο κυρίως λόγους. Στην προσπάθεια να γνωρίζουν τα σχέδια των αντιπάλων τους, αλλά και στη προσπάθεια πολιτικού ελέγχου των υπηκόων τους.
Η επίτευξη του πολιτικού ελέγχου, επιτυγχάνεται με τη κατεύθυνση της πληροφορίας σε ηθελημένες καταστάσεις και την αποσιώπηση σημαντικών κοινωνικών γεγονότων. Κατασκευάζουν μια πλαστή και «συγκεκριμενοποιημένη» εικόνα του κοινωνικού συνόλου προβάλλοντας συγκεκριμένες τάσεις και καταστάσεις, ενώ αποσιωπούν άλλες. Είναι πραγματικά άξιο προσοχής, ο τρόπος αποσιώπησης σημαντικών κοινωνικών γεγονότων που συμβαίνουν σε διάφορες κοινωνίες του πλανήτη μας, η ξαφνική μεταστροφή των μέσων σε άλλα κέντρα εξουσίας, η συνεχής πληροφόρηση για κάποιο σκάνδαλο, χωρίς όμως ποτέ να αποκαλύπτονται οι πραγματικοί ένοχοι. Με την ηθελημένη αυτή σιωπή, η κοινωνία «αποδέχεται» την ηθική της διαφθορά. Εμπεδώνεται σε αυτήν η σκέψη, ότι δε μπορεί να γίνει διαφορετικά και κατανοεί την ανηθικότητα ως μια «οικογενειακή υπόθεση», που όλοι γνωρίζουμε για αυτήν, αλλά δε χρειάζεται να μιλάμε και πολύ. Η τηλεόραση μπορεί να συζητά επί ώρες, μέρες, μήνες, για κάποιο σκάνδαλο, αλλά η κοινωνία είναι έτοιμη να αποδεχθεί ένα νέο κύμα διαφθοράς και να ακούσει για εκατοντάδες τηλεοπτικές ώρες, τις πτυχές, αλλά ποτέ τα πρόσωπα και τις αιτίες που το δημιούργησαν. Δεν ακούμε ποτέ ονόματα. Μόνο τα μυθολογικά σενάρια επιτρέπονται. Οι πιο δολοφονικές κοινωνίες στην ιστορία, πέρασαν από τρία στάδια: Έκπληξη, ανοχή και συνενοχή.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου