ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗΣ ΜΙΑΣ ΧΩΡΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ Ε.Ε.

Η επιχείρηση «Χρεωκοπία της Ελλάδας» Μερος 1ο Το 1998 η ελληνική κυβέρνηση έθεσε ως κύρια επιδίωξη την ένταξη στην ΟΝΕ. Τα νούμερα δεν έβγαιναν. Η Αθήνα αν και μπορούσε να περιορίσει τη φοροδιαφυγή των μεσαίων - ανώτερων κοινωνικών στρωμάτων που δεν συνηθίζουν να πληρώνουν φόρους, αφήνοντας τη στήριξη του κράτους στους μισθωτούς και συνταξιούχους (που είναι οι συνήθως ύποπτοι), δεν το έπραξε, γιατί στην ουσία η πολιτική κατευθύνεται από τα ΜΜΕ που στηρίζουν την ολιγαρχία του πλούτου στην Ελλάδα. Οι πολιτικοί αναδεικνύονται με βάση τις προτροπές των ΜΜΕ, που φέρουν τη κύρια ευθύνη για τη καταλήστευση της δημόσιας υπηρεσίας. Όποιος δεν εξυπηρετεί ή δεν προτίθεται να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα τους δεν προβάλλεται, δεν έχει κανένα πολιτικό μέλλον.
Θα μπορούσε να περιορίσει την «παραοικονομία» ή το κόστος της «διαφθοράς». Θα μπορούσε να σκεφτεί άλλες αναπτυξιακές στρατηγικές, αλλά η ολιγαρχία του κεφαλαίου, δηλαδή οι γνωστές οικογένειες της χώρας, δεν επιδιώκουν την πραγματική ανάπτυξη της οικονομίας για να συνεχίζουν να αισχροκερδούν επιβάλλοντας μια μονοπωλιακή αγορά. Μάλιστα εμφανίζονται τώρα και ως «μηδενιστές» του πολιτικού συστήματος. Προτίμησε τον εύκολο, αν και πανάκριβο δρόμο, το «Μασκάρεμα του Χρέους». Για να το κάνει απευθύνθηκε, σύμφωνα με τους New York Times και τη Wall Street Journal, στη διαβόητη Goldman Sachs, κατόπιν των προτροπών του οικονομικού κατεστημένου της χώρας. Η αστική τάξη στην Ελλάδα ήταν πάντοτε παρασιτική, αβανταδόρικη επιδεικνύοντας μαυραγορίτικη συμπεριφορά δεδομένου ότι ποτέ δεν ανταποκρίθηκε στο ρόλο της. Να διαμορφώσει μια ισχυρή οικονομία. Θεωρούσε και θεωρεί, ότι μπορεί να βγάζει περισσότερα με την απάτη παρά με τη παραγωγή. Αυτό βόλευε απόλυτα τους συμμάχους και φυσικά συνεχίζει να τους βολεύει, αφού μια εξασθενημένη και αποψιλωμένη παραγωγικά χώρα, εξυπηρετεί οικονομικές μεταποιήσεις και εθνικές υποθήκες αλλά και συντηρεί τη μονοπωλιακή δομή της ελληνικής οικονομίας που βολεύει την εγχώρια οικονομική ολιγαρχία.
Επανερχόμαστε. Η κυβέρνηση Σημίτη, ακολουθώντας τις εντολές της αστικής τάξης να ενταχθεί η χώρα στην ΟΝΕ, για να ακολουθήσει η γνωστή σπέκουλα (ολυμπιακά έργα, SIEMENS, υπερτιμολογήσεις έργων, διανομή της δημόσιας υπηρεσίας κλπ) καλεί την Γκόλντμαν Σακς, να επιτελέσει το ρόλο της.
Γράφει σε μια έρευνα του το γαλλικό περιοδικό Μαριάν.
«Για την πιο μεγάλη Τράπεζα του κόσμου, η Πατρίδα της Δημοκρατίας, δηλαδή την Ελλάδα, μετατράπηκε σε… αγελάδα προς άρμεγμα… Όταν ο Γκάρυ Κον προσγειώνεται στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος, το 2001, οι έλληνες αξιωματούχοι τον περιμένουν όπως τον Μεσσία… O Κώστας Σημίτης αποφασίζει να βάλει τον λύκο μέσα στο μαντρί». H Γκόλντμαν Σακς, γράφει το περιοδικό, «διαφθείρει» την ελληνική κυβέρνηση «πείθοντάς» την ότι μπορεί με τα προϊόντα της να χρηματοδοτεί τις δαπάνες της. Η Γκόλντμαν βγάζει 300 εκατομμύρια δολάρια, για να κρύψει η ελληνική κυβέρνηση, όλο κι όλο, ένα δάνειο ενός δις. 30% αμοιβή σε βάρος του ελληνικού δημοσίου πάει για τις υπηρεσίες της Goldman Sachs!
Ο οίκος αξιολόγησης Μούντις καλύπτει την επιχείρηση αξιολογώντας με άριστα την Ελλάδα! Η ατιμωρησία οδηγεί σε μονιμοποίηση των παραπάνω πρακτικών. Το τελευταίο από αυτά τα προϊόντα είναι ο «Titlospe», δάνειο 5,3 δις το 2009.
Με τη μέθοδο αυτή, η Αθήνα χρησιμοποίησε διάφορα δομημένα προϊόντα για να κρύψει το πραγματικό ύψος του χρέους επιτρέποντας στην Ελλάδα να εκπληρώσει τεχνικά, όχι όμως και ουσιαστικά, τα κριτήρια του Μάαστριχτ, πρακτική που άρχισε το 1998 και συνεχίστηκε μέχρι τις αρχές του 2009.
Η Γκόλντμαν, η Εθνική Τράπεζα, η ελληνική κυβέρνηση, η Ε.Ε., δημιούργησαν ένα «νεφέλωμα» διεθνών εταιρειών που ειδικεύτηκαν στην αγοραπωλησία ελληνικών τίτλων μετασχηματισμένων σε ιδιόμορφα, δομημένα προϊόντα. Φυσικά το οικονομικό κατεστημένο της χώρας, τα ΜΜΕ, γνώριζαν και κατεύθυναν τις παραπάνω επιλογές. Το σχέδιο ήταν να χρεωθεί και η χώρα αλλά και να αυξηθεί και το ιδιωτικό χρέος των νοικοκυριών. Με τον αχαλίνωτο δανεισμό επιτυγχάνονται δυο κυρίως πράγματα. Ο φόβος αλλά και η απόλυτη υποταγή. Ο χρεωμένος δεν σκέφτεται και υποτάσσεται όλο και περισσότερο στο δανειστή του.
Τα ήξεραν!
Το γεγονός ότι και άλλες ευρωπαϊκές χώρες προσέτρεξαν στη «δημιουργική λογιστική», σε νομότυπες απάτες, δεν απαλλάσσει τους Έλληνες ιθύνοντες των ευθυνών τους, δείχνει όμως τον βαθμό της διάβρωσης και της εξάρτησης των εγχώριων «υπαλλήλων» καθώς και των Ευρωπαίων, από τις εν λόγω εταιρείες «παροχής υπηρεσιών». Είναι πολύ δύσκολο επίσης να πιστέψουμε ότι Βρυξέλλες, Παρίσι και Φρανκφούρτη δεν ήξεραν. Φυσικά γνώριζαν αλλά άφησαν να γίνουν όλα αυτά, προφανώς αποβλέποντας σε μεγάλα μελλοντικά και πολιτικά-οικονομικά οφέλη. Η Φρανκφούρτη παίρνει κάθε χρόνο λεπτομερείς εκθέσεις της Τράπεζας της Ελλάδας. Γνωρίζει ακριβώς πόσο είναι το χρέος. Το ξέρανε και το Νοέμβριο, όταν η κυβέρνηση τους ανακοίνωσε ότι είναι διπλάσιο, όπως το ήξεραν και οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης και οι τράπεζες, κάνανε όμως τους έκπληκτους. Όταν μια χώρα είναι αδύναμη να διαχειριστεί το χρέος της, θα υποχρεωθεί στο μέλλον να διαπραγματευθεί και το όνομα της. Θα πουλήσει κάθε πηγή πλούτου που διαθέτει και θα αποδεχθεί κάθε διείσδυση στον πολιτισμό της. Η Ελλάδα δεν πρόκειται να χρεοκοπήσει για δύο λόγους. Ο γεωπολιτικός της χώρος πρέπει να ελεγχθεί γιατί συνιστά το διαπραγματευτικό εμπόδιο στην είσοδο νέων δυνάμεων στη Δύση. Μια οικονομική χρεοκοπία μπορεί να οδηγήσει σε αλλαγή του πολιτικού σκηνικού, συνεπώς πρέπει να αποφευχθεί. Θα ελεγχθεί για να αποδεχθεί αλλαγές στο μέλλον και η καλύτερη μορφή ελέγχου είναι ο οικονομικός εκβιασμός. Ο δεύτερος λόγος είναι η σύνδεση της χώρας όχι με το ευρώ, που πολλοί επικαλούνται, αλλά με την διατήρηση της χώρας στο αγγλοσαξονικό λόμπυ. Το ευρώ σε λίγα χρόνια (υπολογίζω γύρω στα δέκα) θα αντικατασταθεί, όπως και το δολάριο από το νόμισμα που η παγκόσμια τράπεζα έχει αρχίσει να σχεδιάζει, για να χτυπήσει τις νέες ανερχόμενες οικονομικές δυνάμεις (Κίνα, Ρωσία, Ινδία) Σήμερα έχουν αρχίσει να μιλούν για ενιαία ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική. Για ευρωπαϊκό προϋπολογισμό. Αυτό γίνεται γιατί πάντα φοβούνται τις διαρροές. Το αγγλογερμανικό λόμπυ στην Ευρώπη ακολουθεί πιστά τις εντολές της Αμερικής που το εκφράζει. Δεν σας φαίνεται άραγε παράξενο ο Τρισέ και οι υπόλοιποι υπάλληλοι της Ε.Ε. να στρέφονται κατά των αμερικανικών οίκων αξιολόγησης και για 30 χρόνια τουλάχιστον που λειτουργεί η Ε.Ε., να μην έχει δημιουργήσει ένα δικό της οίκο αξιολόγησης;