ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗΣ ΜΙΑΣ ΧΩΡΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ Ε.Ε.

ΤΑ ΘΕΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΡΝΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ
Πάντοτε μια οικονομική κρίση, συνιστά και κοινωνική κρίση. Μια οικονομική κρίση διαμορφώνει και θετικές προοπτικές όσο και αν αυτό αρχικά φαίνεται παράξενο. Η πρώτη αντίδραση στα πλαίσια μιάς οικονομικής ύφεσης είναι ότι οι άνθρωποι έχουν τη δυνατότητα, ίσως για πρώτη φορά, να συνειδητοποιήσουν, ότι το πάν στη ζωή δεν είναι το χρήμα. Υπάρχουν και άλλα πράγματα που τα έχουμε ξεχάσει ή μας έκαναν να τα ξεχάσουμε. Οι οικονομικές κρίσεις διαμορφώνουν πάντοτε και μια «ανασύσταση ηθικής». Οι αξίες πάντοτε υποβαθμίζονται, όταν οι κοινωνίες διέρχονται φάσεις οικονομικής ανόδου και άκρατου καταναλωτισμού που θεοποιεί τη ματαιοδοξία. Κατά τις φάσεις αυτές, διαπνέονται οι κοινωνίες από σοβαρότατα ελαττώματα, όπως η πολιτική ουδετερότητα - απαξίωση, δεν εκφράζω άποψη, δεν με ενδιαφέρει τίποτα, δεν ασχολούμαι κλπ. Με αποδοχή της επικοινωνιακής αλητείας και από τα ΜΜΕ αλλά και στα πλαίσια των καθημερινών σχέσεων. Αυτό δηλαδή που ακούγεται συχνά. Πως έχουν γίνει οι άνθρωποι σήμερα κλπ. Με κοσμικοποίηση του αμοραλισμού ( δηλαδή της ανηθικότητας) πχ όλοι κλέβουν, άρα το κλέψιμο συνιστά μια έξυπνη και «αποδεκτή» συμπεριφορά. Τα παραπάνω, αλλά και άλλα, σε περιπτώσεις οικονομικής κρίσης, επανατοποθετούνται και πάλι στο κοινωνικό αξιολογικό σύστημα, επαναπροσδιορίζονται και επανέρχονται σταδιακά στη σωστή τους πορεία. Οι πολιτικοί τρέμουν να ενεργήσουν πράξεις που κάποτε θεωρούντο αυτονόητες, πχ είχαν ακουστεί και φράσεις του τύπου ας κλέβουν, αλλά ας κάνουν και κάτι, τα δημοσιογραφικά σκουπίδια σωπάζουν, δεδομένου ότι σε ένα κόσμο που βιώνει τη φτώχεια και το αβέβαιο μέλλον τόσο για τον εαυτό μας όσο και για τα παιδιά μας, άμα συνεχίζεις να λές μαλακίες, ίσως πέσουν και καρπαζιές. Η λαϊκή επιθετικότητα ενεργοποιείται για να αντισταθμίσει ληστρικές επιθέσεις πολυεθνικών και άλλων οίκων εκμετάλλευσης, που δρούν απροκάλυπτα σε περιόδους οικονομικής άνθησης.
Βέβαια διαμορφώνονται και αρνητικά στοιχεία, όπως η μεγιστοποίηση του χαφιεδισμού, δεδομένου ότι στη προσπάθεια της επιβίωσης, οι άνθρωποι είναι πιο διατεθειμένοι, τουλάχιστον αρχικά, να πουλήσουν οτιδήποτε, για να κρατήσουν. Όπως «μετέφερε» αναγνώστης σε ηλεκτρονική εφημερίδα, γίνονται και αυτά."Εργάζομαι σε κατάστημα μεγάλης αλυσίδας ηλεκτρικών ειδών και μας ζητήθηκε από τον διευθυντή του καταστήματος να γίνουμε ρουφιάνοι και να "δίνουμε" τους συναδέλφους μας που τυχόν λουφάρουν ή είναι προς νερού τους ή ακόμα λόγω κούρασης...από την ορθοστασία δεν έχουν το κουράγιο να τρέξουν στον πελάτη εντός 20 δευτερολέπτων. Αρχίζει και γίνεται πράξη λοιπόν, το "διαίρει και βασίλευε", βάζοντας τη λογική της ρουφιανιάς σε τέτοια καταστήματα. Εκφράζω την αγανάκτησή μου μπας και ξυπνήσουν κάποιοι συνάδελφοι-πρόβατα και γίνει επιτέλους κάποια συντονισμένη κίνηση. Αυτά για να μαθαίνει και ο κόσμος που έρχεται και ψωνίζει,τι υπαρχει πίσω από το χαμόγελο στην πόρτα.."
Η ισοπέδωση, όχι κομμάτων και πολιτικών, αυτή είναι δικαιολογημένη, αφού δεν είναι σε θέση να δώσουν και να προτάξουν λύσεις τόσο οι δυνάμεις της εξουσίας, αλλά και οι δυνάμεις που βρίσκονται θεωρητικά εκτός αυτής, αλλά η ισοπέδωση των λογικών, των αξιών και των δημοκρατικών θεσμών. Η διάβρωση των θεσμών, από διαβρωμένους ανθρώπους που τους ελέγχουν και τους προσβάλλουν, διαμορφώνει την αντίληψη της φαυλότητας τους. Επειδή όμως οι θεσμοί είναι αναντικατάστατα εργαλεία κοινωνικού πολιτισμού, δεδομένου ότι είναι αδύνατο να αντικατασταθούν, διότι όσο κανείς και να φωνάζει δικαιολογημένα, δεν μας έχει όμως προτείνει και κάτι διαφορετικό, οδηγεί στη νοητική παραποίηση τους. Οι άνθρωποι εγκλωβίζονται στο μηδενισμό και επαυξάνουν αναγκαστικά τα καθημερινά τους αδιέξοδα, γιατί παρερμηνεύουν, χωρίς φυσικά να φταίνε οι ίδιοι, τη σημασία των εργαλείων της κοινωνικής συμβίωσης. Η εθνική μελαγχολία, διαμορφώνεται ως ανασταλτικός παράγοντας, κυρίως κοινωνικής προόδου και υποσκάπτει συνθήκες φασίζουσας νοοτροπίας.
Συνεπώς κάποιοι έχουν καθήκον, πάντα, να διαχειρίζονται όχι απλά μια κρίση, αλλά να την εκμεταλλεύονται προς όφελος της κοινωνίας. Για αυτό ο αναγκαίος λόγος, πρέπει με κάθε μέσο να ακούγεται, χωρίς φόβο και πάθος. Μια κρίση δίνει ευκαιρίες. Αλίμονο αν τις αφήσουμε να τις διαχειριστούν, οι υπαίτιοι της δημιουργίας της.