ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗΣ ΜΙΑΣ ΧΩΡΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ Ε.Ε.

ΔΟΥΛΟΚΤΗΤΙΚΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ;
Ανατολικές υπερβολές
Οι μαζικές αυτοκτονίες στο εργοστάσιο της «Foxconn», στην κινεζική πόλη Σενζέν, που παράγει σειρά προϊόντων υψηλής τεχνολογίας, πήρε το δρόμο της δημοσιότητας. Η «βουτιά στο κενό», ως ύστατη πράξη απελπισίας για τους εργαζόμενους, δεν είναι νέο φαινόμενο, καθώς οι αυτοκτονίες στη συγκεκριμένη βιομηχανία, που έχει την έδρα της στην Ταϊβάν, έχουν ξεκινήσει από το 2007 και η εταιρεία πάντα έβρισκε τρόπο συγκάλυψης των συμβάντων και απόκρυψής τους από τη δημοσιότητα. Η κατάσταση ξέφυγε από τον «έλεγχο», αφού από τις αρχές του χρόνου 11 εργαζόμενοι έδωσαν τέλος στη ζωή τους με τραγικό τρόπο, δίνοντας στο θέμα διαστάσεις που δεν μπορούσαν πλέον να καλυφθούν από τη διοίκηση και να αποδοθούν σε «μεμονωμένα περιστατικά», καθώς οι θάνατοι συνδέθηκαν άμεσα με τις συνθήκες εργασίας. Η «Foxconn Technology Group», εμπορική ονομασία της «Hon Hai Precision Industry Co. Ltd», είναι ο μεγαλύτερος πολυεθνικός όμιλος παραγωγής ηλεκτρονικών συσκευών και τμημάτων ηλεκτρονικών υπολογιστών στον κόσμο. Το 2006 δημοσιοποιήθηκαν τα πρώτα στοιχεία που στοιχειοθετούσαν κατηγορίες εναντίον της εταιρείας για εφαρμογή απάνθρωπων εργασιακών συνθηκών, που παραβίαζαν κατάφορα την κινεζική νομοθεσία. Η διοίκηση της «Foxconn» φυσικά αρνήθηκε τις κατηγορίες, ενώ η «Apple» πραγματοποίησε έρευνα και επιτόπιο έλεγχο των συνθηκών εργασίας και χαρακτήρισε επίσης τις κατηγορίες «αβάσιμες». Στην πραγματικότητα οι εργαζόμενοι στην εταιρεία εργάζονται περισσότερες από 60 ώρες τη βδομάδα, με τον κανόνα του ωραρίου να ανέρχεται στις 12 ώρες ημερησίως, χωρίς ρεπό και 80 ώρες υπερωρίες το μήνα, αντί για τις 35 που επιτρέπει η τοπική νομοθεσία και μισθό από 50 έως 150 δολάρια το μήνα. Σε περιόδους υψηλής παραγωγής οι ώρες εργασίας ξεπερνούν τις 80 εβδομαδιαίως.
Στην πλειοψηφία τους οι εργάτες είναι ηλικίας 15 έως 30 ετών, από ιδιαίτερα φτωχές επαρχίες της Κίνας, που αναγκάζονται να αναζητήσουν εργασία σε βιομηχανικά κέντρα. Η δεινή οικονομική τους κατάσταση τους υποχρεώνει να ανέχονται τις συνθήκες που επικρατούν στα εργοστάσια, ενώ οι περισσότεροι δεν αντέχουν περισσότερο από δύο με τρία χρόνια.
Εργαζόμενοι στο εργοστάσιο της «Foxconn», οι οποίοι στην πλειοψηφία τους ζουν μέσα σε αυτό, σε κοιτώνες, οι οποίοι εμφανίζονται να είναι σε άθλια κατάσταση, ακατάλληλοι για να κατοικούνται, δηλώνουν ότι κατά τη διάρκεια των εξουθενωτικών βαρδιών, στις οποίες υποχρεούνται να εργάζονται, δεν επιτρέπεται να μιλούν μεταξύ τους, να ακούν μουσική, να πιουν ή να φάνε τίποτα, να σηκωθούν από τη θέση τους ή ακόμα και να επισκεφθούν την τουαλέτα, ούτε σε περίπτωση ανάγκης ή ασθένειας, παρά μόνο στα διαλείμματα, ενώ καταγγέλλονται και καψώνια για να επιβληθεί «στρατιωτική πειθαρχία».
Και όλα αυτά με την ανοχή των κινεζικών αρχών, στο όνομα της μεγιστοποίησης του κέρδους. Μετά τα τελευταία περιστατικά ωστόσο οι τοπικές αρχές, για τη διάσωση των προσχημάτων, πιέζουν την εταιρεία να βελτιώσει τις συνθήκες εργασίας και να «εφαρμόσει το νόμο». Η εταιρεία συναίνεσε και στο άνοιγμα των εγκαταστάσεών της στην Σενζέν στους δημοσιογράφους, για να πείσει για την «αθωότητά» της, επιδεικνύοντας πισίνες και γήπεδα, που δήθεν προορίζονται για τους επί 15 ώρες την ημέρα εργαζόμενους.
Ευρωπαϊκός πολιτισμός;
Η σκηνή που εκτυλίχθηκε στις 20 του περασμένου Οκτωβρίου (2008) στο εργοστάσιο της Ρενώ, έξω από το Παρίσι, όπου εργάζονται 12.000 άνθρωποι, ήταν ιδιαίτερα άγρια. Ένας 39χρονος μηχανικός, έπεσε από τον 5ο όροφο του κεντρικού κτιρίου, που ονομάζεται «κυψέλη», επειδή εκεί στεγάζονται τα γραφεία όπου γίνονται οι μελέτες για τα καινούργια μοντέλα. Η αυτοκτονία έγινε στις 10 το πρωί, μπροστά σε δεκάδες μάρτυρες. Μετά τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν, η διεύθυνση του εργοστασίου αποφάσισε να οργανώσει μια ημερίδα δράσης κατά του στρες, ώστε να διαπιστώνονται εγκαίρως οι επικίνδυνες καταστάσεις και να αποτρέπεται το χειρότερο. Η ημερίδα έγινε στις 23 Ιανουαρίου. Την επομένη βρέθηκε το πτώμα ενός 44χρονου τεχνικού, που εργαζόταν στην ομάδα μελέτης για το νέο Twingo. Είχε αφαιρέσει τη ζωή του, δύο μέρες νωρίτερα. Ήταν ο τέταρτος που προέβαινε στο απονενοημένο διάβημα, μέσα σε δύο χρόνια.
Πέραν του «κόστους» στην ποιότητα ζωής των εργαζομένων και των οικείων τους ή και της απώλειας ζωών λόγω της εργασιακής πίεσης, το στρες στην εργασία θα μπορούσε να στοιχίσει από 1,9 ως 3 δισ. ευρώ στη Γαλλία (για το 2007) – τη χώρα που συγκλονίστηκε πρόσφατα από τις αυτοκτονίες εργαζομένων στην France Telecom.

Σοσιαλιστικοί νόμοι.
Ν. 2956/2001 - Εταιρείες «προσωρινής» απασχόλησης
Σύμφωνα με τον Ν. 2956/2001, εταιρείες προσωρινής απασχόλησης, είναι αυτές που έχουν ως αντικείμενο δραστηριότητας την παροχή εργασίας σε άλλον εργοδότη, (έμμεσο) με τη μορφή της προσωρινής απασχόλησης. Ως προσωρινή εργασία, νοείται η εργασία που παρέχεται σε άλλον εργοδότη (έμμεσος), για περιορισμένο χρονικό διάστημα, από μισθωτό, ο οποίος συνδέεται με τον εργοδότη του με σχέση εξαρτημένης εργασίας ή αορίστου χρόνου. Ορισμένοι από τους «ενοικιαζόμενους» μισθωτούς, έχουν υψηλό μορφωτικό επίπεδο και εμπειρία στο εργασιακό αντικείμενο, είναι απόφοιτοι ΑΕΙ αλλά και κάτοχοι μεταπτυχιακών διπλωμάτων.
Εξαιτίας της ιδιαίτερης φύσης της εργασιακής σχέσης τους, οι εργαζόμενοι οι οποίοι ενοικιάζονται σε τρίτους, δεν έχουν τα ίδια εργασιακά, ασφαλιστικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα με τους μόνιμους συναδέλφους τους.
Δεν λαμβάνουν την ίδια αμοιβή για παροχή ίδιας εργασίας.
Δεν δημιουργούν εργατικά σωματεία. (ο Πανελλήνιος Σύλλογος, είναι το μοναδικό σωματείο που εκπροσωπεί υπαλλήλους με τέτοιου είδους εργασιακή σχέση)
Δεν ασφαλίζονται στο ίδιο ασφαλιστικό ταμείο, με το μόνιμο προσωπικό.
Βρίσκονται διαρκώς υπό την απειλή επικείμενης απόλυσης, που ονομάζεται «διακοπή ενοικίασης».
Επιπλέον, η δυνατότητα των εταιρειών προσωρινής απασχόλησης να προσλαμβάνουν «εργαζόμενους προς ενοικίαση», με συμβάσεις ορισμένου χρόνου, επιτρέπει στους εργοδότες με την απειλή της μη ανανέωσης αυτών των συμβάσεων, να εκβιάζουν τους «εργαζόμενους προς ενοικίαση», να αποδέχονται τις παραβιάσεις των εργασιακών τους δικαιωμάτων σε θέματα αμοιβών, ωραρίου, αδειών κ.ά.
Καλωδίωσις
Μια απανθρωποποίηση υβριδοποίησης ανθρώπου και υπολογιστή, καταγγέλλεται από τους εργαζόμενους στις μονάδες χοντρικής διανομής εμπορευμάτων στα σουπερμάρκετ της Μεγάλης Βρετανίας. Οι εργαζόμενοι στις εταιρίες αυτές, καλωδιώνονται στον βραχίονα ή το δάχτυλο με υπολογιστές, οι οποίοι είναι συνδεδεμένοι με τα τοπικά ραδιοφωνικά δίκτυα. Ο ρόλος των εργαζόμενων είναι να υπακούουν στις εντολές των υπολογιστών, οι οποίοι υπολογίζουν πόσος χρόνος χρειάζεται για να πάει ο εργαζόμενος από μια θέση της αποθήκης σε μια άλλη, πότε και για πόσο χρόνο θα πάει στην τουαλέτα, κλπ.
«Τρυφερές» φάμπρικες
Ανησυχητικά είναι ακόμη τα στοιχεία που αφορούν την παιδική εργασία, αφού σύμφωνα με τη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας, 1 στα 6 παιδιά του πλανήτη, εργάζεται σε περιβάλλον που βλάπτει τη ψυχική και σωματική υγεία του. Σε διεθνές επίπεδο 73 εκατομμύρια από τα εργαζόμενα παιδιά, είναι ηλικίας κάτω των 10 ετών και κάθε χρόνο τουλάχιστον 22.000 από αυτά σκοτώνονται σε εργατικά ατυχήματα.
Χαμένες «αισθήσεις»
Το φαινόμενο των αυτοκτονιών στους χώρους εργασίας, είναι μάλλον καινούργιο. Μέχρι πρόσφατα περιοριζόταν στον αγροτικό κόσμο, σε ανθρώπους που δυσκολεύονταν να προσαρμοστούν στους νέους κανόνες της εργασίας. Τα πέντε ή έξι τελευταία χρόνια στη Γαλλία αυτοκτονούν 300 με 400 εργαζόμενοι, τον χρόνο. Σύμφωνα με τον ψυχίατρο Κριστόφ Ντεζούρ, ο βασικός λόγος είναι η βαθύτατη υποβάθμιση της «κοινής ζωής». Ο κοινωνικός ιστός που διαμόρφωνε ανέκαθεν τον κόσμο της εργασίας, μέσα από την αλληλοβοήθεια, διαλύεται. Οι αδικίες, η αυθαιρεσία, η καταπίεση υπήρχαν πάντα. Αυτό που αλλάζει λέει ο Ντεζούρ στη Μοντ, ¬ είναι ότι οι εργαζόμενοι βρίσκονται όλο και πιο μόνοι μπροστά σ' αυτή την αυθαιρεσία και τον πόνο που τους προκαλεί. Κάποτε όταν ένας εργαζόμενος αντιμετώπιζε προβλήματα, οι συνάδελφοί του δεν τον άφηναν να πέσει. Τώρα αυτή η αλληλεγγύη παρατηρείται όλο και σπανιότερα.
Μη το ψάχνετε και πολύ…
Η υπερβολή του καπιταλιστικού κόσμου, είναι αυτή που παραποιεί τις έννοιες. Είναι αυτή που καθιστά ευάλωτες τις έννοιες των αξιών, που διαγράφει χωρίς κανένα φραγμό τις αναγκαιότητες της ζωής. Η απομάκρυνση από τη μεσότητα του Αριστοτέλη, όσο μεγαλώνει στις μέρες μας, θα καθιστά και πιο ευάλωτη τη καθημερινή ζωή. Θα διασπείρει σε κάθε στιγμή το παραλογισμό. Θα απομακρύνει τον άνθρωπο από τη δυνατότητα να ζει πλουσιοπάροχα, σε ένα φυσιολογικό κόσμο.
Από το βιβλίο “BIG BANG”