ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΟΙ ΟΙΚΟΙ
Ο βίος και η πολιτεία, των Moody΄s, S&P, Fitch!
H ιστορία άρχισε πριν από 100 χρόνια, όταν οι ΗΠΑ ξεκίνησαν την κατασκευή του τεράστιου σιδηροδρομικού δικτύου. Έπρεπε να εξευρεθούν τεράστια κεφάλαια που θα έκαναν εφικτό το παραπάνω εγχείρημα, έτσι ώστε η αχανής χώρα να οδηγηθεί στην οικονομική ανάπτυξη. Οι άγνωστες τότε εταιρείες κατασκευής σιδηροδρομικών δικτύων, έπρεπε να «εντοιχιστούν» με ένα περίβλημα οικονομικής σοβαρότητας, φερεγγυότητας και επενδυτικής ευκαιρίας. Ήταν ένα πολύ δύσκολο εγχείρημα. Ο John Moody, ένας πανέξυπνος χρηματοοικονομικός αναλυτής, διέγνωσε το πρόβλημα και βρήκε τη λύση του, δημιουργώντας το 1909 την πρώτη εταιρεία αξιολόγησης πιστωτικών κινδύνων. Καθιέρωσε τη βαθμολογία «ΑΑΑ» (και τα παράγωγά της), που έκτοτε υποδηλώνει το χαμηλότερο δυνατό ρίσκο με το οποίο βρίσκεται αντιμέτωπος ένας επενδυτής, όταν δανείζει τα χρήματά του σε μία επιχείρηση ή σε ένα κράτος.
Το 1916 εισήλθε στον χώρο η Standard Statistics (η σημερινή Standard & Poor’s), ενώ ακολούθησε η Fitch (1924). Αυτό το ολιγοπώλιο, το «trio inferno» (η τριάδα - κόλαση, ελληνιστί), όπως πλέον αποκαλείται διεθνώς, κατέχει σήμερα το 95% της παγκόσμιας αγοράς.
Έτσι σταδιακά μπαίνουν οι βάσεις για την κυριαρχία των περίφημων «τριών αδελφών», στο χώρο των επενδυτικών επιλογών και των χρηματιστηριακών επιλογών. Σύμφωνα με μελέτες, τα τεράστια καθαρά κέρδη των «τριών αδελφών», πλησιάζουν το 40% ετησίως.
Η είσοδος δε του κ. Warren Buffett στη Moody’s, έφερε νέες τεχνικές. Αυξημένη πληροφόρηση, «έγκαιρη» γνώση των αξιολογήσεων πολλών εταιρειών, εκβιαστικές τακτικές. Παραμένει φυσικά παράδοξο το γεγονός, ότι οι υπόλοιπες ανεπτυγμένες οικονομίες (Ε.Ε., Ιαπωνία κ.λπ.) δεν «κατάφεραν» ή δεν «φρόντισαν» να δημιουργήσουν ανάλογες εταιρείες. Συχνά διαμαρτύρονται για τις αξιολογήσεις, αλλά αργότερα αποκομίζουν τεράστια οικονομικά οφέλη από το παιχνίδι των αξιολογήσεων. Εμφανίζονται ως έρμαια στις διαθέσεις των αμερικανικών εταιρειών αξιολόγησης, τόσο για τις επιχειρήσεις τους όσο και για τους δημόσιους τομείς τους, αλλά ποτέ ως επίσημες κυβερνήσεις δεν καταγγέλλουν το ρόλο και τα κέρδη τους.
Φυσικά το παιχνίδι εξυπηρετεί και τους «υποβαθμιζόμενους», οι οποίοι ξαφνικά μεταμορφώνονται σε «αναβαθμιζόμενοι» και το αντίθετο. Τα παραπάνω «βαφτίσια», έχουν οδηγήσει σε τεράστια κέρδη τους συμμετέχοντες και φυσικά γνωρίζοντες. Την ώρα που υποβαθμίζουν, αγοράζουν και την ώρα που αναβαθμίζουν, πουλάνε.
Η συνθήκη της Βασιλείας ΙΙ
Τον Ιούνιο του 1999, ξεκίνησε η συνθήκη της Βασιλείας ΙΙ. Σύμφωνα με τη συνθήκη αυτή, αποφασίστηκε η συσχέτιση της κεφαλαιακής επάρκειας των τραπεζών, με τη «νόμιμη» αξιολόγηση των επενδυτικών τους τοποθετήσεων. Στο πλαίσιο της παραπάνω συνθήκης, λειτουργούν και επιβλέπονται σήμερα, όλα τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα του κόσμου. Οι ανωτέρω επενδυτικοί οίκοι έγιναν με το τρόπο αυτό, βασικοί θεσμοί της παγκόσμιας οικονομίας και τοποτηρητές του τραπεζικού συστήματος. Τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, δηλαδή το διεθνές αντιπαραγωγικό κεφάλαιο που επενδύει σε χρεόγραφα με υψηλή πιστοληπτική αξιολόγηση από τους παραπάνω «οίκους», χρειάζεται να δεσμεύει σημαντικά χαμηλότερα εγγυητικά κεφάλαια. Με το τρόπο αυτό, μπορούν να πολλαπλασιάζουν τις πιστώσεις τους και να αγοράζουν το χρήμα πολύ φθηνότερα.
Για παράδειγμα σύμφωνα με τους κανόνες της Βασιλείας ΙΙ, για την αγορά ενός επενδυτικού προϊόντος αξίας 1.000.000 ευρώ, με αξιολόγηση «ΑΑΑ», η τράπεζα υποχρεώνεται να κατέχει ίδια κεφάλαια ύψους μόλις 5.600 ευρώ (περίπου 178 φορές λιγότερα). Εάν όμως η αξιολόγηση του προϊόντος μειωθεί στο «Ba1», τότε το πιστωτικό ίδρυμα οφείλει να αυξήσει τα ίδια κεφάλαιά του για το ίδιο προϊόν, στις 200.000 ευρώ. Δηλαδή 5 φορές λιγότερα από το 1.000.000 ευρώ, που αφορούσε την αγορά του επενδυτικού προϊόντος. Η υποβάθμιση από ΑΑΑ σε ΒΑ1 οδήγησε σε 178 φορές περισσότερο κεφάλαιο που πρέπει να διατηρεί η τράπεζα στα διαθέσιμα της, για την αγορά του επενδυτικού προϊόντος που έκανε. Εάν η αξιολόγηση μειωθεί ακόμη περισσότερο στο «B1», τότε η τράπεζα είναι υποχρεωμένη να διατηρεί ολόκληρο το ποσό ως «αντίκρισμα».
Γιατί τους τρέμουν οι κυβερνήσεις;
Τα παραπάνω δείχνουν την κυβερνητική εξάρτηση, από τους διεθνείς οίκους, αλλά και γενικότερα του τραπεζικού συστήματος της κάθε χώρας. Για αυτό δεν αντιδρούν και σιωπούν προκλητικά.
Ας φανταστούμε τι σημαίνει για μια χώρα, η οποία έχει διαθέσει ομόλογα του Δημοσίου της στις τράπεζες, η ενδεχόμενη υποτίμηση της πιστοληπτικής της ικανότητας. Τόσο το επιτόκιο που η ίδια πληρώνει για το δανεισμό θα αυξηθεί και ταυτόχρονα θα αυξηθούν τα επιπλέον κεφάλαια που πρέπει να δεσμεύσουν ξαφνικά οι τράπεζες, οι οποίες έχουν ήδη αγοράσει τα ομόλογά της. Οι τράπεζες στη συνέχεια μειώνουν αναπόφευκτα τις πιστώσεις τους προς τους πελάτες τους, αφού τα δανειακά κεφάλαια τους περιορίζονται.
Το κόστος του χρήματος αυξάνεται, με αποτέλεσμα να υπολειτουργεί η χρηματοδότηση μικρομεσαίων επιχειρήσεων, καταναλωτών κλπ. Έτσι η χώρα εισέρχεται σε ύφεση ή διατηρείται σε κατάσταση ύφεσης.
Το εγχώριο τραπεζικό σύστημα είναι υποχρεωμένο να αποσύρει πολλαπλάσιες πιστώσεις από την κανονική αγορά, έτσι ώστε να διατηρήσει την υποχρεωτική από τη νομοθεσία κεφαλαιακή του επάρκεια, με δυσμενείς συνέπειες, αφενός μεν για την πραγματική οικονομία (πιστωτική παγίδα), αφετέρου δε για το ίδιο (μείωση του τζίρου και των κερδών του).
Από όλα τα παραπάνω αποδεικνύεται, η τεράστια ισχύς των εταιρειών αξιολόγησης, που ουσιαστικά είναι αυτές που αποφασίζουν για τις τύχες των τραπεζών, των επιχειρήσεων, των ασφαλιστικών εταιρειών, των νέων επενδυτικών προϊόντων, αλλά και των ίδιων των κρατών. Αρκετοί οικονομολόγοι έχουν υποστηρίξει κατά καιρούς, ότι τόσο το μέλλον του καπιταλιστικού συστήματος, όσο και η σημερινή ή άλλες τυχόν μελλοντικές κρίσεις του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, βρίσκονται σε άμεση σχέση με τις τρεις αμερικανικές εταιρείες αξιολόγησης. Αυτές δημιουργούν τις προϋποθέσεις οικονομικής ύφεσης, εξυπηρετώντας όχι μόνο οικονομικά συμφέροντα. Αυτοί οι τρείς οίκοι που εκπροσωπούν το παγκόσμιο αντιπαραγωγικό κεφάλαιο, φέρουν σημαντική ευθύνη για τη σημερινή οικονομική κρίση, που εξυπηρετεί τους λίγους και καταστρέφει τους πολλούς. Εκτελούν σχέδια, που θα αποκαλυφθούν στα μέσα του αιώνα που διανύουμε.
Δίνοντας βαθμολογία «ΑΑΑ» σε πολλά «μη αξιολογήσιμα» CDOs, βασισμένα στα γνωστά μας ενυπόθηκα στεγαστικά δάνεια χαμηλής εξασφάλισης (subprimes), οδήγησαν το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα στο χείλος της αβύσσου.
Το χρήμα κυβερνά, κατασκευάζει πολιτικούς, εξαγοράζει και αυτοκαταστρέφεται.
Βέβαια θα πει κάποιος, είναι δυνατόν μια τόσο ευαίσθητη χρηματοπιστωτική λειτουργία, όσο αυτή της αξιολόγησης, να μην υπόκειται στον αυστηρό έλεγχο του κράτους στο οποίο έχουν την έδρα τους οι συγκεκριμένες εταιρείες ή σε έναν διεθνή ελεγκτικό οργανισμό; Είναι ποτέ δυνατόν να έχουν την ευχέρεια να παρακολουθούν τα οικονομικά στοιχεία, όλων των κρατών στο κόσμο και χιλιάδων επιχειρήσεων.
Μόνο κατά τη διετία 2007 – 2009, προέβησαν σε αναθεώρηση των εκτιμήσεων τους για τις ελληνικές τράπεζες, πάνω από δέκα φορές.
Η απάντηση είναι απλή.
1ον: Πρόκειται για τρεις ιδιωτικές επιχειρήσεις, με έδρα τη Νέα Υόρκη, οι οποίες δεν υπόκεινται στον έλεγχο κανενός. Πώς να υπαχθούν άλλωστε αφού αυτές ελέγχουν το παγκόσμιο χρήμα και ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο, ελέγχοντας τα ΜΜΕ, τα κοινοβούλια, τα πάντα. Η μοναδική τους φιλοσοφία είναι η μεγιστοποίηση του κέρδους τους που επιδιώκεται με τη διατήρηση της παγκόσμιας οικονομικής τάξης. Αποσκοπούν να αυξήσουν τα κεφάλαια των επενδυτών τους διαμορφώνοντας ανάλογα το παγκόσμιο πολιτικό σύστημα και έχουν στελέχη τους παντού. Πολιτικούς, τραπεζίτες, δημοσιογράφους, κλπ.
2ον: Οι αξιολογήσεις τους δεν χρειάζεται καν να είναι σωστές. Αυτό φαίνεται άλλωστε από το γεγονός, ότι αλλάζουν εκτιμήσεις σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα για χιλιάδες εταιρείες σε όλο τον κόσμο, όχι με βάση πραγματικά στοιχεία, αλλά χρηματιστηριακά – κερδοσκοπικά παιχνίδια. Εάν «επενδύουν», μειώνουν τις τιμές - στόχους των μετοχών των εταιρειών που αγοράζουν και αν πουλάνε, κοινώς ξεφορτώνουν, τις αυξάνουν. Ακολουθούν δηλαδή την τακτική των δημοσιογράφων του οικονομικού Τύπου, οι οποίοι αναλύουν εισηγμένες ή άλλες επιχειρήσεις, χωρίς να αναλαμβάνουν την παραμικρή προσωπική ευθύνη και χωρίς να ελέγχονται από κάποιους ειδικούς, για τα γραφόμενά τους. Επειδή εκφράζουν απλώς τις υποκειμενικές απόψεις τους, υποκρυπτόμενες πίσω από την δικτατορία της ορολογίας του όρου «επιφυλασσόμενες», δε μπορεί κανένας δημόσιος ή άλλος οργανισμός να τις καλέσει σε απολογία. Πόσο μάλλον να τις κατηγορήσει ή να καταθέσει αγωγές εναντίον τους. Εδώ η συνθήκη της Βασιλείας ΙΙ, πάει περίπατο. Οι νομοθετημένοι παγκόσμιοι ταγοί της οικονομικής αξιολόγησης, δεν ελέγχονται.
3ον: Ποιοι είναι στη πραγματικότητα; Μα φυσικά αυτοί που κατέχουν το παγκόσμιο χρήμα, όπως είπα και προηγουμένως. Οι εκτιμήσεις τους πληρώνονται από τους χρεώστες. Δηλαδή από αυτούς που ζητούν να αξιολογηθούν, για να δανειστούν χρήματα, δηλαδή από τους επαίτες και όχι από τους πιστωτές τους, οι οποίοι και τους δανείζουν. Η οικογένεια Ρότσιλντ που παίζει σημαντικό ρόλο σε όλα τα παραπάνω, κάποτε θεώρησε ότι είναι πολύ πιο προσοδοφόρο να δανείζεις κράτη και τράπεζες, παρά ιδιώτες. Πουλάνε απευθείας στο χοντρέμπορα που αυτός καλείται να κάνει το λιανοπωλητή.
Η αυτΑΠΑΤΗ των δημόσιων δανείων.
Πριν λίγες μέρες ακούστηκε ότι η Ευρώπη έβαλε πάνω στο τραπέζι 700 δις ευρώ και προτίθεται να βάλει άλλα τόσα για να χτυπήσει τους κερδοσκόπους. Μια ερώτηση μπορώ να κάνω. Που τα βρήκε; Πως τα μάζεψε; Γιατί είναι πράγματι αντιφατικό, οι ευρωπαϊκές χώρες να χρωστάνε και η ευρωζώνη να στηρίζει πλουσιοπάροχα, τα μέλη δηλαδή τα κράτη από τα οποία συντίθεται. Σε κάθε οργανισμό, αν χρεοκοπήσουν τα μέλη που το απαρτίζουν, χρεοκοπεί και ο οργανισμός. Έχετε δει πουθενά να γίνεται το αντίθετο; Αλλά δεν είναι πράγματι και αξιοπερίεργο οι πιο χρεωμένες χώρες από εμάς, Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία, ΗΠΑ μέσω του ΔΝΤ, να μας δανείζουν; Έχετε δει κανέναν που χρωστάει, να δανείζει; Μάλιστα εγκρίθηκαν και τα δάνεια από τα κοινοβούλια τους! Καλά δε βρέθηκε ένας βουλευτής που να μη ξέρει καλά οικονομικά και να ρωτήσει. Εγώ ο Ισπανός, που χρωστάω περισσότερα από τον Έλληνα, που θα αναγκαστώ να κάνω περικοπές, πως θα τον δανείσω τον έλληνα έστω και αν τον νιώθω αδελφό μου; Μην πουν κάποιοι ότι η απάντηση είναι απλοϊκή, ότι δηλαδή η Ε.Ε, θα κόψει χρήμα και κάτι τέτοια. Το χρήμα των 700 δις δεν εξυπηρετεί τη ρευστότητα αλλά τα υφιστάμενα δάνεια των χρεωμένων χωρών. Πρόκειται στην ουσία για ένα πλασματικό χρήμα, λογιστικό, που ο μόνος του ρόλος είναι η πολιτική εξάρτηση των λαών της Ευρώπης. Αν ριχνόντουσαν 700 δις ευρώ στην αγορά, ο πληθωρισμός της Ε.Ε. θα εκτινασσόταν το λιγότερο στο 12%, με όλες τις αρνητικές συνέπειες που σημαίνει αυτό. Συνεπώς πρέπει να σου πουν ότι είσαι χρεωμένος για να σου πάρουν περισσότερα, όχι όμως γιατί σε έχουν δανείσει, αλλά γιατί κατέχουν την εξουσία. Την εξουσία πληρώνουμε, τίποτα άλλο.
Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥΣ στη τωρινή παγκόσμια οικονομική κρίση.
Μεταξύ των ετών 2003 και 2006, ο όγκος των CDOs (επισφαλών στεγαστικών δανείων στις ΗΠΑ) τετραπλασιάστηκε, ξεπερνώντας το 1 τρισ. δολάρια σε ετήσια βάση. Αν και κανένας επενδυτής δεν καταλάβαινε τι αγόραζε (άλλωστε ήταν ρεαλιστικά αδύνατον να γίνουν σωστά τόσο πολλές αξιολογήσεις, από τρεις μόνο εταιρείες), οι πάσης φύσεως επενδυτές (τράπεζες, ασφαλιστικές εταιρείες κ.λπ.) αρκούνταν στην αξιολόγηση «ΑΑΑ», η οποία υποδηλώνει σχεδόν μηδενικό ρίσκο και δεν ερευνούσαν τίποτα παραπάνω. Από ένα μικρό κομμάτι της συνολικής αγοράς (niche) δημιουργήθηκε μία τεράστια μηχανή παραγωγής «σκοτεινών» χρημάτων, καθ’ όλα νόμιμων, η οποία συνεπήρε τα πάντα στην καταστροφική πορεία της.
Παρόλη την οικονομική κρίση που διακατέχει όλες τις χώρες του πλανήτη σήμερα, επικρατεί απόλυτο σκοτάδι, για το πώς η παγκόσμια κρίση δημιουργήθηκε και αν πράγματι δημιουργήθηκε. Η πραγματική ενημέρωση αδυνατεί να καταστήσει γνωστό, ποιοι ισχυροί χρεοκόπησαν και πως.
Τι έγινε στη πραγματικότητα; Αυτό που γίνεται πάντα.
Επανασυσσώρευση
Οι καπιταλιστικές οικονομίες διέρχονται από διάφορες φάσεις, που οι οικονομολόγοι αποκαλούν με τον όρο, «οικονομικοί κύκλοι». Άνοδος, κρίση, κάθοδος και ύφεση. Οι οικονομικοί κύκλοι, δείχνουν το μεγάλο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι καπιταλιστικές οικονομίες. Δεν ακολουθούν μια προοδευτική πορεία, αλλά υπόκεινται συνεχώς σε ανοδικές και καθοδικές κινήσεις.
Οι κινήσεις αυτές είναι στην πραγματικότητα αναγκαίες, για να επέρχεται η λεγόμενη επανασυσσώρευση κεφαλαίων. Η διασπορά του παραγόμενου πλούτου που σημειώνεται σε περιόδους ανόδου, συγκεντρώνεται και πάλι σε λίγους, σε περιόδους ύφεσης. Η επανασυσσώρευση κεφαλαίων εξυπηρετεί και την πολιτική επανασυσσώρευση. Με το μάζεμα του χρήματος, μαζεύονται και οι ιδέες των αντιπάλων. Πάντοτε σε περιπτώσεις οικονομικής ύφεσης των κοινωνιών, παρατηρείται και έξαρση της μονοκρατικής αντίληψης, δηλαδή της πειθώ του παγκόσμιου αγγλοσαξονικού κεφαλαίου. Κάποτε δεν δίσταζαν να χρησιμοποιούν τον πόλεμο. Σήμερα χρησιμοποιούν τα ΜΜΕ.
Οι αποτυχημένοι πρέπει να φοβίσουν, να ευνουχίσουν και να εξαφανίσουν, για να μπορέσουν να πείσουν.
Δομημένα προϊόντα
Το 2006 σχεδόν το 44% του τζίρου των εταιρειών αξιολόγησης, προερχόταν από τα δομημένα χρηματοπιστωτικά προϊόντα, στα οποία οφειλόταν το 80% των συνολικών κερδών τους. Στην πραγματικότητα, πριν ακόμη εκδοθεί ένα τέτοιο δομημένο προϊόν, με στόχο την πώληση του στην αγορά, οι εκδότριες τράπεζες ρωτούσαν για την αξιολόγησή του. Ουσιαστικά ενημερώνονταν για το πώς θα έπρεπε να κατασκευαστεί, έτσι ώστε να αξιολογηθεί εκ μέρους μιας από τις «τρεις αδελφές», με «ΑΑΑ». Όπως είναι φυσικό οι εταιρείες αξιολόγησης, «βοηθούσαν» στη σωστή κατασκευή.
Αντί να ελέγχουν, δηλαδή εκ των υστέρων το προϊόν, έδιναν εκ των προτέρων τις «προδιαγραφές» του. Αμέσως μετά την εισαγωγή του προϊόντος, εισέπρατταν το 50%, της αμοιβής τους. Μέχρι και 500.000 δολάρια. Σταματούσαν για λίγο χρονικό διάστημα και συνέχιζαν τη παραπάνω τακτική, γιατί κανένας δεν θέλει να χάσει μία τόσο μεγάλη πηγή εσόδων και κερδών. Φυσικά εξέλιξαν το προϊόν. Από τα CDOs περάσαμε στα δομημένα προϊόντα, δηλαδή δομημένα προϊόντα δεύτερης γενιάς, γνωστά με την ονομασία re-remics. Τι ωραία ορολογία. Δομημένα προϊόντα!
Το σχέδιο
Τα καταστροφικά αυτά εργαλεία, ουσιαστικά βοηθούν τις μεγάλες τράπεζες, που είναι στην ουσία οι θυγατρικές των οίκων (με τις ευχές των ανήμπορων να αντιδράσουν σωστά, κυβερνήσεων) να «αναμορφώσουν» (να ωραιοποιήσουν) τους ισολογισμούς τους, έτσι ώστε να εμφανιστούν και πάλι κερδοφόρες. Αντίθετα θα χτυπηθούν μικρότερες τράπεζες, για να επιτευχθεί και πάλι η συσσώρευση του πλούτου. Ο καπιταλισμός πρέπει να ξαναμαζέψει το χρήμα. Για αυτό θα καταστρέψει μικρές οικονομίες και περιορισμένης σημασίας τραπεζικά συστήματα. Η ληστρική επιδρομή αυτή τη φορά, περιλαμβάνει εκτός από λαούς και μικρότερα κεφαλαιακά στοιχεία. Το πέρασμα από το τούνελ της ύφεσης, δε θα είναι για κοινό για όλους. Τα στρατιωτάκια του σκακιού, θα θυσιαστούν τα επόμενα χρόνια. Οι αξιωματικοί έχουν αρχίσει να ετοιμάζονται.
Έτσι η Moody’s ανακοίνωσε ξανά αυξημένες προβλέψεις κερδών για το 2009, ενώ οι κρατικές ελεγκτικές υπηρεσίες παρακολουθούν αμέτοχες. Ο δημόσιος έλεγχος των εταιρειών αξιολόγησης, δηλαδή των μεθόδων εξαπάτησης που χρησιμοποιούν, σύμφωνα βέβαια με τις καταγγελίες του κ. Ε. Kolchinsky ανώτατου πρώην στελέχους της Moody’s, δεν είναι ακόμη υποχρεωτικός.
Τελειώνοντας ας σημειώσουμε κάτι αξιοπερίεργο. Έχει γίνει τόσο συζήτηση στην ελληνικά ΜΜΕ για το ελληνικό δημόσιο χρέος, έχουμε μάθει τα πάντα για τις θυσίες που πρέπει να κάνουμε, τα σπρεντ, τις ισοτιμίες κλπ. Τρία πράγματα δεν έχουμε μάθει.
1ο Σε ποιούς συγκεκριμένα χρωστάμε. Ποιοι είναι τέλος πάντων οι δανειστές μας, ποιά είναι τα ονόματα τους.
2ο Ποιά είναι λίστα των ομολόγων που καλούμαστε να πληρώσουμε. Πότε τα υπογράψαμε, πότε λήγουν κλπ. Ποιά είναι η χρονική αλληλουχία των δανειακών μας υποχρεώσεων, δηλαδή ο χρόνος ενάρξεως και εξοφλήσεως των ομολόγων που έχουμε υπογράψει ως ελληνικό κράτος. Αφού πληρώνουμε ως έλληνες πολίτες δεν πρέπει να ξέρουμε;
3ο Ποιά είναι η δημοσιονομική πολιτική της χώρας για το ελληνικό χρέος;
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου